Расед ончӣ бар оли Аҳмад – ситам

رسید آنچه بر آل احمد – ستم

Ҳамаи азърб буд не аз аҷам

همه ازعرب بود نی از عجم

Зкини разми ҷустанд бо доўро

زکین رزم جستند با داورا

На бо сибти мазлӯми пиғмбро

نه با سبط مظلوم پیغمبرا

Касе кӯ буд шоҳи дунёу дайн

کسی کو بود شاه دنیا و دین

Буд разми он разми ҷони офарин

بود رزم آن رزم جان آفرین

Чу пари гашт аз лашгари он дашти кин

چو پر گشت از لشگر آن دشت کین

Ба шаҳ гуфт шҳзодаҳ ӣ ростин

به شه گفت شهزاده ی راستین

Алии Акбари он шабаҳи хиролбшр

علی اکبر آن شبه خیرالبشر

Ҳусайни алиро гиромии писар

حسین علی را گرامی پسر

Ки аз Кӯфа ояд паёпаии сипоҳ

که از کوفه آید پیاپی سپاه

Паии разми мо эй ҷаҳондори –шоаҳ

پی رزم ما ای جهاندار –شاه

Шигифто ки номади буруни як савор

شگفتا که نامد برون یک سوار

Паии ёрии мо – зкўФаҳи диёр

پی یاری ما – زکوفه دیار

Ба фарзанд фармуд фархундаи шоҳ

به فرزند فرمود فرخنده شاه

Ки оянд ёрони мо ҳам зи роҳ

که آیند یاران ما هم ز راه

Дрондми яке грдомди падед

درآندم یکی گردآمد پدید

Чу он гирдро довар дайн бидид

چو آن گرد را داور دین بدید

Бифармуд к-эии ҷони нисорони ман

بفرمود کای جان نثاران من

Мари ин гирд бошад зи ёрони ман

مر این گرد باشد ز یاران من

Саросар намоедашон пишбоз

سراسر نماییدشان پیشباز

Ба сӯй ман оред бо худ фароз

به سوی من آرید با خود فراز

Чу рафтанди ёрони покизаи хуй

چو رفتند یاران پاکیزه خوی

Бидиданд ду пери кофури мӯӣ

بدیدند دو پیر کافور موی

Ки тозанд боҳами ткоўр ба роҳ

که تازند باهم تکاور به راه

Пиёда ба ҳамраҳи ғуломии сиёҳ

پیاده به همره غلامی سیاه

Сарв рӯйу дастори мӯи пари ғубор

سرو روی و دستار مو پر غبار

Аз эшон аёни нури парвардгор

از ایشان عیان نور پروردگار

Нави рдидаҳи фарсангҳои гарон

نو ردیده فرسنگ های گران

Паии ёрии довари доварон

پی یاری داور داوران

Ду пери сарафроз бо фару зеб

دو پیر سرافراز با فر و زیب

Як мусаллами роду дигари ҳабиб

یک مسلم راد و دیگر حبیب

Ки буданд зи асҳоби хоси расӯл

که بودند ز اصحاب خاص رسول

Ба дайни пайрави поки шӯии батул

به دین پیرو پاک شوی بتول

Чу диданди он меҳтаронро здўр

چو دیدند آن مهتران را زدور

Забони пари зи тасбеҳу сари пари зшўр

زبان پر ز تسبیح و سر پر زشور

Саросари зи тавсан ба зер омаданд

سراسر ز توسن به زیر آمدند

Бар он ду фарзона пер омаданд

بر آن دو فرزانه پیر آمدند

Бигуфтанд шани баси дуруду салом

بگفتند شان بس درود و سلام

Вазони пас чмиднди сӯии эмом

وزان پس چمیدند سوی امام

Чу бинандаи шан рӯй шаҳро бидид

چو بیننده شان روی شه را بدید

Бсўднди брхок рӯй сипед

بسودند برخاک روی سپید

Пас онгаҳ ниҳоданд бо ашку оҳ

پس آنگه نهادند با اشک و آه

Ба пӯзиши срхўиш бар пои шоҳ

به پوزش سرخویش بر پای شاه

Ки эй дархури курсии кибриё

که ای درخور کرسی کبریا

Сарафрози сибти шаҳи анбиё

سرافراز سبط شه انبیا

Ба побӯси ту гарчи дайри омадем

به پابوس تو گرچه دیر آمدیم

Паии ҷонфишонии далери омадем

پی جانفشانی دلیر آمدیم

Чу дар пои ту ҷонфишонӣ кунем

چو در پای تو جانفشانی کنیم

Ба перонаи сар навҷуоне кунем

به پیرانه سر نوجوانی کنیم

Кашид андари оғӯшашони шоҳи танг

کشید اندر آغوششان شاه تنگ

Бузади бӯсаи брмўии кофури ранг

بزد بوسه برموی کافور رنگ

Бифармуд : к-эии пайравони расӯл

بفرمود: کای پیروان رسول

Зкрдортони шоди шӯии батул

زکردارتان شاد شوی بتول

Басии шоди гаштами зи дидоратон

بسی شاد گشتم ز دیدارتان

Худои боди розии зкрдортон

خدا باد راضی زکردارتان

Кашидед сахтӣ ба роҳами ҳаме

کشیدید سختی به راهم همی

Азин ранҷатон узр хоҳам ҳаме

ازین رنجتان عذر خواهم همی

Шунидам ки он ҳар ду пери куҳан

شنیدم که آن هر دو پیر کهن

Ба Кӯфа дарун доштандӣ ватан

به کوفه درون داشتندی وطن

Шаҳи дайн чу ҷо кард дркрбло

شه دین چو جا کرد درکربلا

Ба Кӯфа шуд ин достони бармало

به کوفه شد این داستان برملا

Ҳабиб зоҳир шунид ин хабар

حبیب ظاهر شنید این خبر

Ба дил кард пинҳони хаёли сафар

به دل کرد پنهان خیال سفر

Яке рӯз аз хона берун чамед

یکی روز از خانه بیرون چمید

Ба бозори Кӯфа ба мусаллам расед

به بازار کوفه به مسلم رسید

Бидидаш ки устодаи он поки ҳуш

بدیدش که استاده آن پاک هوش

Бар дакка ӣ марди ҳинои фуруш

بر دکه ی مرد حنا فروش

Бадв гуфт : баъд аз дуруду салом

بدو گفت: بعد از درود و سلام

Ки даҳон эй бародари туро чист ком ?

که دهان ای برادر تو را چیست کام؟

Бадв гуфт : ҳино бихоҳам харид

بدو گفت: حنا بخواهم خرید

Ки созам бидон сурхи мӯии сипед

که سازم بدان سرخ موی سپید

Бадв гуфт он меҳтари комёб

بدو گفت آن مهتر کامیاب

Биё то намоями туро он хизоб

بیا تا نمایم تو را آن خضاب

Ки танҳо на рангин кунад мӯии ту

که تنها نه رنگین کند موی تو

Кунад сурхи пеши худо рӯй ту

کند سرخ پیش خدا روی تو

Хизобӣ каз он зевар дайн кунанд

خضابی کز آن زیور دین کنند

Вазони ошиқони чеҳра рангин кунанд

وزان عاشقان چهره رنگین کنند

Хзоиӣ ки андари дами вопасин

خضایی که اندر دم واپسین

Гузоранд бар мӯии мардони дайн

گذارند بر موی مردان دین

Бигуфто ба ҷузи хӯн ба майдони ишқ

بگفتا به جز خون به میدان عشق

Хизобӣ надоранд мардони ишқ

خضابی ندارند مردان عشق

Туро зин хизобастгар орзӯӣ

تو را زین خضاب است گر آرزوی

Сӯии Карбало бо ман акнӯн бпўӣ

سوی کربلا با من اکنون بپوی

Ки дарони замини хусрав кам сипоҳ

که درآن زمین خسرو کم سپاه

Ба азм шаҳодат зада боргоҳ

به عزم شهادت زده بارگاه

Ба ҳамроҳ ӯ аҳли байти расӯл

به همراه او اهل بیت رسول

Ғарибанд ва беёру зору малул

غریب اند و بی یار و زار و ملول

Чу мусаллам шунид ин суханро ҳабиб

چو مسلم شنید این سخن را حبیب

Бирафт аз сараши ҳуш ва аз тани шикеб

برفت از سرش هوش و از تن شکیب

Ҳамон лаҳза бо ёри равшани равон

همان لحظه با یار روشن روان

Сӯии хонаи рафтанди зору навон

سوی خانه رفتند زار و نوان

Ҳабиби сари афроз бо банда гуфт

حبیب سر افراز با بنده گفت

Ки розӣаст аз ман бибояд шнФт

که رازی است از من بباید شنفت

Аз он парваред ситамати солиён

از آن پرورید ستمت سالیان

Ки рози ман азхлқи дории ниҳон

که راز من ازخلق داری نهان

Сутури ману мусаллами номвар

ستور من و مسلم نامور

Наоне зи мардум – ба дарвоза бар

نهانی ز مردم – به دروازه بر

Бимони андари онҷо ки ойем мо

بمان اندر آنجا که آییم ما

Ваз онҷо шитобем зии Карбало

وز آنجا شتابیم زی کربلا

Мрони банда ӣ роди азҷои ҷуст

مرآن بنده ی راد ازجای جست

Бирафту абри тавсанон бар нишаст

برفت و ابر توسنان بر نشست

ЗкўФаҳ бурун рафт ва аз роҳи давр

زکوفه برون رفت و از راه دور

Боситоди баркафи Аннани сутур

باستاد برکف عنان ستور

Замонии ҳамеи сӯй раҳ бингаред

زمانی همی سوی ره بنگرید

Рух хўоҷгонш наомад падед

رخ خواجگانش نیامد پدید

Ба худ гуфт гуё ки азбими ҷон

به خود گفت گویا که ازبیم جان

Пушаймон шуданд аз сафари хоҷагон

پشیمان شدند از سفر خواجگان

Ҳамон ба ки ман худ шитобами ҳаме

همان به که من خود شتابم همی

Магари ин саодат биёбам ҳаме

مگر این سعادت بیابم همی

Бузади асб ва омад бидонсу равон

بزد اسب و آمد بدانسو روان

Ки гаштанд пайдо бирав хоҷагон

که گشتند پیدا برو خواجگان

Ҳабибаши бузади бонги к-эии биўФо

حبیبش بزد بانگ کای بیوفا

Аннани бозкши комдм аз қафо

عنان بازکش کآمدم از قفا

Гумонами нбдкондрини рӯзи танг

گمانم نبدکاندرین روز تنگ

Гурезӣу номи андари оре ба танг

گریزی و نام اندر آری به تنگ

Чу он банда бишунид овои пер

چو آن بنده بشنید آوای پیر

Боситод ва аз бора омад ба зер

باستاد و از باره آمد به زیر

Ба ҷон офарин хӯрд савганди сахт

به جان آفرین خورد سوگند سخت

Ки эй номвари хоҷа ӣ некбахт

که ای نامور خواجه ی نیکبخت

Набудам ба дили брхёли фирор

نبودم به دل برخیال فرار

Змн кӣ занад срчнини зишти кор ?

زمن کی زند سرچنین زشت کار؟

Чу лухтӣ дроинҷоӣ кардам диранг

چو لختی دراینجای کردم درنگ

Нагаштед пайдо ва шуд вақти танг

نگشتید پیدا و شد وقت تنگ

Бигуфтам ҳамоно зини трктоз

بگفتم همانا زین ترکتاز

Шуморо пушаймонӣ омад фароз

شما را پشیمانی آمد فراز

Сӯй Карбало кардам оҳанги роҳ

سوی کربلا کردم آهنگ راه

Ки худ ҷон кунам бархе ҷоҳи шоҳ

که خود جان کنم برخی جاه شاه

Бадви хоҷагони офарини хонданд

بدو خواجگان آفرین خواندند

Сипас бораи зии Карбалои ронданд

سپس باره زی کربلا راندند

Нбштнд ингуна аҳли хабар

نبشتند اینگونه اهل خبر

Ки дркрблои шоҳи пирӯзгар

که درکربلا شاه پیروزگر

Пас аз қатли мусаллам ба ҷо буд аз вай

پس از قتل مسلم به جا بود از وی

Яке ҷуфт бо кӯдакии хӯбрӯй

یکی جفت با کودکی خوبروی

Ки он моҳрӯ низ бо саъии моам

که آن ماهرو نیز با سعی مام

Бишуд куштаи андари рикоби эмом

بشد کشته اندر رکاب امام

Надонам ки оварад бо хештан

ندانم که آورد با خویشتن

Бидон рзмгаҳи мусаллами он ҳар дутан

بدان رزمگه مسلم آن هر دوتن

Ваё аз пай ӯ супурданд роҳ

ویا از پی او سپردند راه

Паии ёрии довар кам сипоҳ

پی یاری داور کم سپاه