Шабии роди фарзанди хиролбшр
شبی راد فرزند خیرالبشر
Ҳиўнӣ фиристод сӯии умр
هیونی فرستاد سوی عمر
Ки эй кӯфӣонро сронҷмн
که ای کوفیان را سرانجمن
Злшгр бипаймоӣ раҳи сӯии ман
زلشگر بپیمای ره سوی من
Биё то миёни ду лашгар ба ҳам
بیا تا میان دو لشگر به هم
Нишинем ва гӯйем азбиши вкм
نشینیم و گوییم ازبیش وکم
Фиристод ҳ омад ба кирдори бод
فرستاد ه آمد به کردار باد
Паёми шҳншаҳ ба дижхим дод
پیام شهنشه به دژخیم داد
Умри андари он тираи шоми сиёҳ
عمر اندر آن تیره شام سیاه
Сӯии лашгари шоҳи пимўдроаҳ
سوی لشگر شاه پیمودراه
Ба ҳамроҳи он зншти тираи равон
به همراه آن زنشت تیره روان
Тании бист азкўФён шуд равон
تنی بیست ازکوفیان شد روان
Парастандаи гон ҷой пардохтанд
پرستنده گان جای پرداختند
Миёни ду саф маснад андохтанд
میان دو صف مسند انداختند
Шаҳаншоҳу солори кӯфии сипоҳ
شهنشاه و سالار کوفی سپاه
Нишастанд боҳами дарони ҷойгоҳ
نشستند باهم درآن جایگاه
Ту бо ин шиносои аздшмнӣ
تو با این شناسایی ازدشمنی
Чаро бо ман ин бад сголӣ кунӣ ?
چرا با من این بد سگالی کنی؟
Мроёри шӯ то худовандгор
مرایار شو تا خداوندگار
Туро ёргрдд ба рӯзи шумор
تو را یارگردد به روز شمار
На ман поки фарзандами пайғамбарам ?
نه من پاک فرزندم پیغمبرم؟
Гули боғи шери худои ҳайдарам ?
گل باغ شیر خدا حیدرم؟
Змн даст бурдор то зини диёр
زمن دست بردار تا زین دیار
Шавам сӯии Ясриби замини раҳсипор
شوم سوی یثرب زمین رهسپار
Макун зишт аз ҷанги ман номи худ
مکن زشت از جنگ من نام خود
Биандеш лухтии зонҷоми худ
بیندیش لختی زانجام خود
Ба шаҳ посух оварад он пари фасод
به شه پاسخ آورد آن پر فساد
Ки андеша дорам зобни зиёд
که اندیشه دارم زابن زیاد
Чу ёри ту гирдами –кнд бо шитоб
چو یار تو گردم –کند با شتاب
Марои хона ӣ зиндаи гонии хароб
مرا خانه ی زنده گانی خراب
Кашад кӯдаку бастаи гонами амир
کشد کودک و بسته گانم امیر
Кунад духтарону занонами асир
کند دختران و زنانم اسیر
Бидон бад гуҳар гуфт дорои дайн
بدان بد گهر گفت دارای دین
Ки андеша кун аз ҷаҳони офарин
که اندیشه کن از جهان آفرین
Ҳар онч аз ту гиранд динору зар
هر آنچ از تو گیرند دینار و زر
Бубахшам туро ман аз он бештар
ببخشم تو را من از آن بیشتر
Яке хонаи бахшам ба Ясриби замин
یکی خانه بخشم به یثرب زمین
Туро дилнишини ҳамчуи хулди барин
تو را دلنشین همچو خلد برین
Бад-ӣн сӯй дорамат пос аз бадӣ
بدین سوی دارمت پاس از بدی
Бидонсуӣ аз кайфари эзадӣ
بدانسوی از کیفر ایزدی
Умр гуфт : азмири Кӯфаи диёр
عمر گفت: ازمیر کوفه دیار
Фузун дорам андешае шаҳриёр
فزون دارم اندیشه ای شهریار
Чу дид он худованди гетии паноҳ
چو دید آن خداوند گیتی پناه
Ки бадхоҳро бардаи шайтони зи роҳ
که بدخواه را برده شیطان ز راه
Бадв гуфт : к-эии тираи мағзи палид
بدو گفت: کای تیره مغز پلید
Чунон хоҳам аз онкии ҷони офарин
چنان خواهم از آنکه جان آفرین
Ки дар бистари хоб бе сари шӯй
که در بستر خواب بی سر شوی
Дамии дараҷаони шодмони нғнўӣ
دمی درجهان شادمان نغنوی
Ба қатлам азон кардае сахти пай
به قتلم ازآن کرده ای سخت پی
Ки шояд язидат диҳад малики рай
که شاید یزیدت دهد ملک ری
Зхшми худо бртў ояд наҳиф
زخشم خدا برتو آید نهیب
Ҳам аз гандуми раии шӯй бе насиб
هم از گندم ری شوی بی نصیب
Чунин гуфт бо довари дайни умр
چنین گفت با داور دین عمر
Гар , аз гандум рай набинам самар
گر، از گندم ری نبینم ثمر
Зкшт вайам хӯша ӣ ҷӯ бас аст
زکشت وی ام خوشه ی جو بس است
Ки ин орзӯ дар дил ҳар кас аст
که این آرزو در دل هر کس است
Чу гуфт ин , шаҳаншоҳи азу рӯй тофт
چو گفت این، شهنشاه ازو روی تافت
Умри ҳам ба лшгргаҳи худ шитофт
عمر هم به لشگرگه خود شتافت
Аз ин маҷлиси шоҳи дайн бо умр
از این مجلس شاه دین با عمر
Чу фарзанд мараҷона шуд бо хабар
چو فرزند مرجانه شد با خبر