Пас онгаҳ дубора ба ансор гуфт

پس آنگه دوباره به انصار گفت

Ки роз аз шумо низ набӯд наҳуфт

که راز از شما نیز نبود نهفت

Ба ҳар ҷо ки хоҳед зини сарзамин

به هر جا که خواهید زین سرزمین

Сипоред раҳ эй саворони дайн

سپارید ره ای سواران دین

Азидри сӯии бангаи худ равед

ازیدر سوی بنگه خود روید

Нахоҳам дарин дашт бесар шавед

نخواهم درین دشت بی سر شوید

Чу зинсон шуниданд озодаи гон

چو زینسان شنیدند آزاده گان

Ҳамон бо гуҳарҳоу маи зодаи гон

همان با گهرها و مه زاده گان

Сиришк аз мижаи бррх афшон шуданд

سرشک از مژه بررخ افشان شدند

Бадв бар ҳама офарин хон шуданд

بدو بر همه آفرین خوان شدند

Ки шоҳо ба парвардгори ҷаҳон

که شاها به پروردگار جهان

Ки ӯ офариди ошкор аз ниҳон

که او آفرید آشکار از نهان

Агар бади куниши оташи аФрўздо

اگر بد کنش آتش افروزدا

Ба оташи тану ҷони мо сўздо

به آتش تن و جان ما سوزدا

Намоем мо марги худ орзӯӣ

نماییم ما مرگ خود آرزوی

Здргоаҳи ту бар нтобем рӯй

زدرگاه تو بر نتابیم روی

Ки моро буд марги худ зиндаи ?гий

که ما را بود مرگ خود زنده گی

Пас азмрг ёбем пояндаи ?гий

پس ازمرگ یابیم پاینده گی

Мубини хори бурҷони нисорони хеш

مبین خار برجان نثاران خویش

Марон аз бар хеши ёрони хеш

مران از بر خویش یاران خویش

Касе кӯ ба дили ишқу меҳри тўдид

کسی کو به دل عشق و مهر تودید

Зҷону сари хештан по кашид

زجان و سر خویشتن پا کشید

Ҳама ҷон нисорем бар гирди ту

همه جان نثاریم بر گرد تو

Сабақ хон ишқему шогирди ту

سبق خوان عشقیم و شاگرد تو

Ту устоди ишқӣ ва мо пайравон

تو استاد عشقی و ما پیروان

Ба ҳар сӯ ту ройем азпии давон

به هر سو تو راییم ازپی دوان

Туе муршиди роҳ ва мо раҳсипор

تویی مرشد راه و ما رهسپار

Ту ҷонон ва мо ҷумлагии ҷони нисор

تو جانان و ما جملگی جان نثار

Агар наз паии корзори омадем

اگر نز پی کارزار آمدیم

Дарин дашти баҳр чаҳ коромадем ?

درین دشت بهر چه کارآمدیم؟

Ба ишқи ту эй подшоҳ амам

به عشق تو ای پادشاه امم

Гузаштем аз сар дар аввали қадам

گذشتیم از سر در اول قدم

зи саҳбои ишқати чунон бе ҳшим

ز صهبای عشقت چنان بی هشیم

Агар онкии фармони диҳии худ кашем

اگر آنکه فرمان دهی خود کشیم

Вагар сӯй оташ бигӯе рӯем

وگر سوی آتش بگویی رویم

Ҳама чун самандар дар он бғнўим

همه چون سمندر در آن بغنویم

Дуе аз миёни рафта ва мо ва ман

دویی از میان رفته و ما و من

Биҷуз ту набинем дрхўиштн

بجز تو نبینیم درخویشتن

Чаҳ каси ошнои ронда аз хонааш ?

چه کس آشنا رانده از خانه اش؟

Гусастаи зи занҷири девонааш ?

گسسته ز زنجیر دیوانه اش؟

Ту доне ки аз хеш бегона ем

تو دانی که از خویش بیگانه ایم

Ҳамаи ошноёни ин хона ем

همه آشنایان این خانه ایم

Касе кандарин хонаи бади хонаи зод

کسی کاندرین خانه بد خانه زاد

Баради расми бегонаи ?гийро зи ёд

برد رسم بیگانه گی را ز یاد

Дрондм ки аз барқи печони синон

درآندم که از برق پیچان سنان

Ситора ба майдон напечад Аннан

ستاره به میدان نپیچد عنان

Намоем яксар ба қрбонгҳт

نماییم یکسر به قربانگهت

Ҳамаи ҷони худро нисори раҳат

همه جان خود را نثار رهت

Брҷнгии мо зхўн шуд чу ол

برجنگی ما زخون شد چو آل

Ҳам аз сами асбони кини поймол

هم از سم اسبان کین پایمال

Шавад шод аз мо ба рӯзи шумор

شود شاد از ما به روز شمار

Ҳамон офаринанда ӣ мӯру мор

همان آفریننده ی مور و مار

Ҳамаи сурхи рӯ дар бар додгар

همه سرخ رو در بر دادگر

Барорем аз хобгоҳи ту сар

برآریم از خوابگاه تو سر

Зкрдори мо поки пиғмбро

زکردار ما پاک پیغمبرا

Сарафроз гардад ба маҳшар даро

سرافراز گردد به محشر درا

Зоишони шаҳи дайн чу зинсони шунӯд

زایشان شه دین چو زینسان شنود

Басии офаринҳо ба ҳар як намӯд

بسی آفرین ها به هر یک نمود

Чу дид он худованди фархундаи пай

چو دید آن خداوند فرخنده پی

Ки он соликон роҳ карданд тай

که آن سالکان راه کردند طی

Ҳама ғарқ ёранду холии зи хеш

همه غرق یارند و خالی ز خویش

Писанданд бурҷони худ нӯши неш

پسندند برجان خود نوش نیش