Дарони шаби ҷҳондоўр бе қарин

درآن شب جهانداور بی قرین

Гуҳии дрдъо буд вгаҳи офарин

گهی دردعا بود وگه آفرین

Гуҳии дашна ӣ ҷои ситон тез кард

گهی دشنه ی جای ستان تیز کرد

Ки фардо бидон дашна ҷӯяд набард

که فردا بدان دشنه جوید نبرد

Гуҳии дил ба марги ҷавонони ниҳод

گهی دل به مرگ جوانان نهاد

Гуҳӣ чанд байтӣ зғм кард ёд

گهی چند بیتی زغم کرد یاد

Киов бар ту эй даҳри носозгор

که اف بر تو ای دهر ناسازگار

Ки доим ба некони бадати кӣнаи кор

که دایم به نیکان بدت کینه کار

Басои тоҷдорон кишвар фурӯз

بسا تاجداران کشور فروز

Басои шаҳриёрони пирӯзи рӯз

بسا شهریاران پیروز روز

Ки гаштии ту аз маргашони шоди хор

که گشتی تو از مرگشان شاد خوار

Аё бе вафои даҳри носозгор

ایا بی وفا دهر ناسازگار

Ба коми ъҷўзии туро чархи гашт

به کام عجوزی تو را چرخ گشت

Буридӣ сари поки яҳё ба ташт

بریدی سر پاک یحیی به طشت

Срмни ҳам акнӯн бихоҳӣ бурид

سرمن هم اکنون بخواهی برید

Ки хўшнўд гардад язиди палид

که خوشنود گردد یزید پلید

Чу хоҳараши он сӯгворӣ бидид

چو خواهرش آن سوگواری بدید

Яке оҳи сард азҷгр баркашид

یکی آه سرد ازجگر برکشید

Бигуфто ба афғон ки эй тоҷўр

بگفتا به افغان که ای تاجور

Диҳии имшаби азкштаҳи гаштани хабар

دهی امشب ازکشته گشتن خبر

Мрокоши азин пештар марги ман

مراکاش ازین پیش تر مرگ من

Зхок сияҳ карда будӣ кафан

زخاک سیه کرده بودی کفن

Золи ъабои ҷузи ту бар ҳамаи рафтаи гон

زآل عبا جز تو بر همه رفته گان

Туе бахти бедори он хуфтаи гон

تویی بخت بیدار آن خفته گان

Ту ҳам хоҳии азмо ҷудоӣ кунӣ

تو هم خواهی ازما جدایی کنی

Ба дигари ҷаҳони код худоӣ кунӣ

به دیگر جهان کد خدایی کنی

Пас азтў чаҳ созем мо биксон

پس ازتو چه سازیم ما بیکسان

Ба ин хурдсолон ва ин наврасон

به این خردسالان و این نورسان

Ҳамеи сўздми дил ки аз чори сӯй

همی سوزدم دل که از چار سوی

Бибастааст роҳи ту эй покхўӣ

ببسته است راه تو ای پاکخوی

Туро чора Эй нест даркори хеш

تو را چاره ای نیست درکار خویش

Ба ҷузи онкигирӣ раҳи марги пеш

به جز آنکه گیری ره مرگ پیش

Бигуфт ину афғон здл баркашид

بگفت این و افغان زدل برکشید

Бузади дасти барсар гиребон дарид

بزد دست برسر گریبان درید

БиФтоди азпоӣ ва биҳуш шуд

بیفتاد ازپای و بیهوش شد

ТўгФтӣ ки аз пайкараш туаш шуд

توگفتی که از پیکرش توش شد

Ба рухсори бонӯи шаҳи комёб

به رخسار بانو شه کامیاب

з мижгон барафшонад равшани гулоб

ز مژگان برافشاند روشن گلاب

Гули пжмридаҳи зи буии гулоб

گل پژمریده ز بوی گلاب

Шукуфтаи шдўкрди наргиси пуроб

شکفته شدوکرد نرگس پرآب

з бе ёрии хусрави нинаво

ز بی یاری خسرو نینوا

Заҳри банд ӯ хост чун неи наво

زهر بند او خاست چون نی نوا

Чу дидаш чунон мӯягар шоҳи дайн

چو دیدش چنان مویه گر شاه دین

Бадв гуфт : к-эии бонӯии дили ғамин

بدو گفت: کای بانوی دل غمین

Ба поёни даройад чу ин рӯзгор

به پایان درآید چو این روزگار

Намонад касе зиндаи ҷузи кирдигор

نماند کسی زنده جز کردگار

Яке панди фаррухи бародар пазир

یکی پند فرخ برادر پذیر

Марои ҳам чу ҷади впдри рафтаи гир

مرا هم چو جد وپدر رفته گیر

зи онони ним ман фузунтар ба фар

ز آنان نیم من فزون تر به فر

Ки карданд зини дори фонии сафар

که کردند زین دار فانی سفر

Чу рафтам ман аз ин сарои сипанҷ

چو رفتم من از این سرای سپنج

Фузун шуд туро меҳнату дарду ранҷ

فزون شد تو را محنت و درد و رنج

Гиребон макун чоку мхрош рӯй

گریبان مکن چاک و مخراش روی

Парешон макун мӯӣ ва оўх магӯӣ

پریشان مکن موی و آوخ مگوی

з мижгон бирез ашк , лекини баланд

ز مژگان بریز اشک، لیکن بلند

Макун гиря эй хоҳари мустаманд

مکن گریه ای خواهر مستمند

Чу ғам аз дили поки хоҳари стрд

چو غم از دل پاک خواهر سترد

Маровро сӯии хайма ӣ хеши барад

مراو را سوی خیمه ی خویش برد

Худ омад знўи сӯии харгаҳи фароз

خود آمد زنو سوی خرگه فراز

Ба пои андари устоди баҳри намоз

به پای اندر استاد بهر نماز