ЗгФти ҳилоли бен нофеъи сухан
زگفت هلال بن نافع سخن
Чунин ронад дар нома ӣ хештан
چنین راند در نامه ی خویشتن
Ки рафт аздҳми шаб чу як нима беш
که رفت ازدهم شب چو یک نیمه بیش
Бидам ман нишаста ба харгоҳи хеш
بدم من نشسته به خرگاه خویش
Дилии пари здрду лабии пари зи оҳ
دلی پر زدرد و لبی پر ز آه
Зкрдори он мардуми дайни табоҳ
زکردار آن مردم دین تباه
Ки рафтанду шаҳро ниҳоданд фард
که رفتند و شه را نهادند فرد
Ҳаме гуфтам ва гиря кардам ба дард
همی گفتم و گریه کردم به درد
Ки бодои зи бахшоиши кирдигор
که بادا ز بخشایش کردگار
Ҷудои ҷони он мардуми нобакор
جدا جان آن مردم نابکار
Каз аввал бибастанд паймон ба ҷаҳд
کز اول ببستند پیمان به جهد
Чу шуд вақти ёрии шикастанди аҳд
چو شد وقت یاری شکستند عهد
Бирафтанду дрчнги душмани асир
برفتند و درچنگ دشمن اسیر
Ниҳоданд шаҳро дарин дору гир
نهادند شه را درین دار و گیر
Дариғо ки султони дайн хор монад
دریغا که سلطان دین خوار ماند
Паноҳи ҷаҳон бемададгор монад
پناه جهان بی مددگار ماند
Дарин ҳол будам каз он пҳндшт
درین حال بودم کز آن پهندشت
Сипоҳӣ ба чашмами падедори гашт
سپاهی به چشمم پدیدار گشت
Гумонам ки он душмани шоҳ буд
گمانم که آن دشمن شاه بود
Ки бигузашт аз пеши харгоҳи зуд
که بگذشت از پیش خرگاه زود
Кашидам сабки азмёни теғи хеш
کشیدم سبک ازمیان تیغ خویش
Гирифтам пас аз дмони роҳи пеш
گرفتم پس از دمان راه پیش
Чу наздик кардам бадви роҳ ро
چو نزدیک کردم بدو راه را
Бидидам ҷамоли шаҳаншоҳ ро
بدیدم جمال شهنشاه را
Ки дорад ба кафи теғ ва бо ашку оҳ
که دارد به کف تیغ و با اشک و آه
Хиромади зи болоу пастӣ ба роҳ
خرامد ز بالا و پستی به راه
Намояди назар бо дареғу фиғон
نماید نظر با دریغ و فغان
Гуҳӣ бар замини гоҳ бар осмон
گهی بر زمین گاه بر آسمان
Ишорат гуҳӣ кард он шоҳи дайн
اشارت گهی کرد آن شاه دین
Бидон теғу брҷзўҳои замин
بدان تیغ و برجزوهای زمین
Грстӣ ва гуфтӣ ки фардо ба гоҳ
گرستی و گفتی که فردا به گاه
Даройад чу хуршеди заррини кулоҳ
درآید چو خورشید زرین کلاه
Грстӣ ва гуфтӣ ки фардо ба гоҳ
گرستی و گفتی که فردا به گاه
Даройад чу хуршеди заррини кулоҳ
درآید چو خورشید زرین کلاه
Дроинҷо бирезед бо дарду ғам
دراینجا بریزید با درد و غم
Зтни хӯни моро ба теғи ситам
زتن خون ما را به تیغ ستم
Ҳаримам дроинҷо шавад дастгир
حریمم دراینجا شود دستگیر
Ҳама ӣ нози парвардаи гонами асир
همه ی ناز پرورده گانم اسیر
Буд ин шаби он шаб ки гуфто ба ман
بود این شب آن شب که گفتا به من
Азин пеши пайғамбар ( с ) зўолмнн
ازین پیش پیغمبر (ص) ذوالمنن
Шунидам чу ин зон шаҳи арҷманд
شنیدم چو این زان شه ارجمند
Наво сӯгворона кардам баланд
نوا سوگوارانه کردم بلند
Вазонандау сӯгвории ҳаме
وزان انده و سوگواری همی
Грстм чу абри баҳории ҳаме
گرستم چو ابر بهاری همی
Шҳншаҳ чу бишунид афғони ман
شهنشه چو بشنید افغان من
Бидид он ҷаҳони байни гирёни ман
بدید آن جهان بین گریان من
Бифармуд к-эии мӯя гар кистӣ ?
بفرمود کای مویه گر کیستی؟
Хурушони дарини шаб пай чистӣ ?
خروشان دراین شب پی چیستی؟
Ҳамоно ҳилолӣ ? бигуфтам : балӣ
همانا هلالی؟بگفتم: بلی
Ҳилолам Аё нури чашми алӣ ( ъ )
هلالم ایا نور چشم علی (ع)
Бифармуд : манимо садоро баланд
بفرمود: منما صدا را بلند
Бикун гиряи оҳистае ҳӯшманд
بکن گریه آهسته ای هوشمند
Як имшаби аёли ман осӯда анд
یک امشب عیال من آسوده اند
Ҳамаи дрсропрдаҳ бғнўдаҳ анд
همه درسراپرده بغنوده اند
Ҷузи имшаб ба роҳат нахоҳанд хуфт
جز امشب به راحت نخواهند خفت
Казин пас ба дард ва ғам оянд ҷуфт
کزین پس به درد و غم آیند جفت
Збонги ту тарсам ҳаросон шаванд
زبانگ تو ترسم هراسان شوند
Зхўоб андар оянд ва тарсон шаванд
زخواب اندر آیند و ترسان شوند
Шунидам чу ин зон эмом ҳамам
شنیدم چو این زان امام همام
Бадв гуфтам : эй сибти хиролоном
بدو گفتم: ای سبط خیرالانام
Шабии ин чунин тору душмани фузун
شبی این چنین تار و دشمن فزون
Чаро омдстии зи харгаҳи бурун ?
چرا آمدستی ز خرگه برون؟
Бифармуд он подшоҳи змн
بفرمود آن پادشاه زمن
Ки фардо буд охири умри ман
که فردا بود آخر عمر من
Чу фардо барояд дарахшндаи меҳр
چو فردا برآید درخشنده مهر
Ба ман хӯн кунад гиряи чашми сипеҳр
به من خون کند گریه چشم سپهر
Бибаранд аз тани ҳумоюни серум
ببرند از تن همایون سرم
Бсоинди азнъли асбон барам
بسایند ازنعل اسبان برم
Дроинҷо беафтам зи асби расӯл ( с )
دراینجا بیفتم ز اسب رسول (ص)
Кунад мӯи парашон ба маргами батул ( ъ )
کند مو پرشان به مرگم بتول (ع)
Шабиро ки чанде азин пеш тар
شبی را که چندی ازین پیش تر
Ба ман ваъда фармуд хиролбшр
به من وعده فرمود خیرالبشر
Зосори анҷум ба ман гашти рост
زآثار انجم به من گشت راست
Ки имшаби ҳамон шоми дркрблост
که امشب همان شام درکربلاست
Ба дили ҳеҷ бокӣ надорам ҷузи ин
به دل هیچ باکی ندارم جز این
Ки фардои дарини дашти андӯҳгин
که فردا دراین دشت اندوهگین
Намояди оли набиро асир
نماید آل نبی را اسیر
Ҳамон кӯдакони марои дастгир
همان کودکان مرا دستگیر
Сипас бо дами теғи фархундаи шоҳ
سپس با دم تیغ فرخنده شاه
Задӣ ҳркҷо буд хорӣ ба роҳ
زدی هرکجا بود خاری به راه
Мрони хорҳоро ҳамаи грдкрд
مرآن خارها را همه گردکرد
Ба пастии дроФкнд бо доғу дард
به پستی درافکند با داغ و درد
Бадв гуфтам эй сибти хиролоном
بدو گفتم ای سبط خیرالانام
Азин хор кандан туро чист ком ?
ازین خار کندن تو را چیست کام؟
Бифармуд фардо чу ман зини ҷаҳон
بفرمود فردا چو من زین جهان
Шавам миҳмони набӣ ( с ) дрҷнон
شوم میهمان نبی (ص) درجنان
Гуруҳе ки ҳастанд бадхоҳи ман
گروهی که هستند بدخواه من
Зананд оташи кин ба харгоҳи ман
زنند آتش کین به خرگاه من
Пароканда гирданд дарини замин
پراکنده گردند دراین زمین
Ҳамаи аҳли байти расӯли амин ( с )
همه اهل بیت رسول امین (ص)
Аз он кунадам ин хорҳоро зи роҳ
از آن کندم این خارها را ز راه
Ки чун кўдконм ба афғону оҳ
که چون کودکانم به افغان و آه
Сарви пои бараҳна ба саҳрои раванд
سرو پا برهنه به صحرا روند
Ба хошоки хор биёбон дуанд
به خاشاک خار بیابان دوند
Мабодои хулди нӯки хори андакӣ
مبادا خلد نوک خار اندکی
Ба пои яке нозанини кӯдакӣ
به پای یکی نازنین کودکی
Бигуфт ин ва бо андӯҳу дарду ғам
بگفت این و با اندوه و درد و غم
Равони гашт аз дашти андари ҳарам
روان گشت از دشت اندر حرم
Ба даҳлез харгоҳ шуд ман ба пой
به دهلیز خرگاه شد من به پای
Ситодам ки орми ҳаросат ба ҷой
ستادم که آرم حراست به جای
Чу лухтии баромади шаҳаншоҳ ро
چو لختی برآمد شهنشاه را
Ба бар хонд бонӯии харгоҳ ро
به بر خواند بانوی خرگاه را
Надонам ки зайнаб чаҳ аз шаҳ шунид
ندانم که زینب چه از شه شنید
Каз он парда бепарда ово кашид
کز آن پرده بی پرده آوا کشید
Ҳаме гуфт зор эй шаҳи тоҷдор
همی گفت زار ای شه تاجدار
Ки ҳастӣ марои азпдри ёдгор
که هستی مرا ازپدر یادگار
Бирафтанд ёрони фарёди рас
برفتند یاران فریاد رس
Ту монадӣ дарини дашт бе додрас
تو ماندی دراین دشت بی دادرس
Гуруҳе ки ҳастанд бар ҷо кунун
گروهی که هستند بر جا کنون
Надонам ту шан кардае озмӯн ?
ندانم تو شان کرده ای آزمون؟
Ваёи рӯз чун шуд чу ёрони пеш
ویا روز چون شد چو یاران پیش
Бигиранд раҳи сӯии бунгоҳи хеш
بگیرند ره سوی بنگاه خویش
Ним эмин аз ёварони ту ман
نیم ایمن از یاوران تو من
Ки бас суст аҳданду пимоншкн
که بس سست عهدند و پیمانشکن
Ҳам ӣнон ки ҳастанд барҷои боз
هم اینان که هستند برجای باز
Знў озмӯнашон кун эй сарфароз
زنو آزمونشان کن ای سرفراز
Чунин гуфт чархи дллирии ҳилол
چنین گفت چرخ دللیری هلال
Чу бишунид ми ин гаштами ошуфтаи ҳол
چو بشنید م این گشتم آشفته حال
Шудам давр аз назд харгоҳи шоҳ
شدم دور از نزد خرگاه شاه
Фишондам ба дастори хоки сиёҳ
فشاندم به دستار خاک سیاه
Бароварам аз парда ӣ дили хурӯш
برآورم از پرده ی دل خروش
Чўосҳобро бонгам омад ба гӯш
چواصحاب را بانگم آمد به گوش
Намуданд ба гирди ман – анҷуман
نمودند به گرد من – انجمن
Пажӯҳиш гирифтанд аз ҳоли ман
پژوهش گرفتند از حال من
Бигуфтанд кин оҳу зории зчист ?
بگفتند کاین آه و زاری زچیست؟
Чаҳ дидӣ ки чўнонт бо идгрист ?
چه دیدی که چونانت با یدگریست؟
Бигуфтам ки эй фирқа ӣ ғмгсор
بگفتم که ای فرقه ی غمگسار
Шумо низ боман бгрииди зор
شما نیز بامن بگریید زار
Ки аз мо сари бонувони ҷаҳон
که از ما سر بانوان جهان
Ҳанузаст нои эмину бадгумон
هنوز است نا ایمن و بدگمان
Надонад ки аз мо чаҳ ояд падед ?
نداند که از ما چه آید پدید؟
Чу фардо занад теғ тобанда шед
چو فردا زند تیغ تابنده شید
Пароканда гирдем чун дигарон
پراکنده گردیم چون دیگران
Ва ё бархе шаҳ намоем ҷон
و یا برخی شه نماییم جان
Сипоред роҳи ин замони ҳамгуруҳ
سپارید راه این زمان همگروه
Сӯии харгаҳи шоҳи издоншкўаҳ
سوی خرگه شاه یزدانشکوه
Ба ойини паймону савганди сахт
به آیین پیمان و سوگند سخت
Ба ҷону сршоаҳи пирӯзи бахт
به جان و سرشاه پیروز بخت
Дили бонӯ аз хеш созед пок
دل بانو از خویش سازید پاک
Нмонид каз мо буд бимнок
نمانید کز ما بود بیمناک
Чу ин гуфта шуд сӯии харгоҳи шоҳ
چو این گفته شد سوی خرگاه شاه
Чмиднд бо нолау ашку оҳ
چمیدند با ناله و اشک و آه
Бигуфтанд к-эии духти зрғоми дайн
بگفتند کای دخت ضرغام دین
Ба ҷону сари шоҳ бо офарин
به جان و سر شاه با آفرین
Змо покдл бошу осӯдаи ҳол
زما پاکدل باش و آسوده حال
Мадаи раҳ ба дили ранҷу биму малол
مده ره به دل رنج و بیم و ملال
Ҳамаи ёвару бандаи гони тўоим
همه یاور و بنده گان توایم
Ба даргаи парастандаи гони тўоим
به درگه پرستنده گان توایم
Чу он дигарон биўФо нестем
چو آن دیگران بیوفا نیستیم
Вагарна дар ӣнҷо наме зистем
وگرنه در اینجا نمی زیستیم
Шавем арзи бадхоҳ бо хоки паст
شویم ارز بدخواه با خاک پست
Здомон шаҳ барнадорем даст
زدامان شه برنداریم دست
Сарви ҷони мо бархе ҷон ӯст
سرو جان ما برخی جان اوست
Дили ҷумлаи дарбанд паймон ӯст
دل جمله دربند پیمان اوست
Кунун гртўи фармони диҳии бидрнг
کنون گرتو فرمان دهی بیدرنگ
Бишӯйем азхўни бадхоҳи чанг
بشوییم ازخون بدخواه چنگ
Ба оташ фиристӣ бисӯзем хеш
به آتش فرستی بسوزیم خویش
Ба он афканӣ по гузорем пеш
به آن افکنی پا گذاریم پیش
Чу гуфтори шани бонӯии дайни шнФт
چو گفتار شان بانوی دین شنفت
Дили доғдораш чу гули бршкФт
دل داغدارش چو گل برشکفت
Дуо кард дрҳқи эшон басӣ
دعا کرد درحق ایشان بسی
Сӯии харгаҳ хеш шуд ҳаркасӣ
سوی خرگه خویش شد هرکسی
Дарони шаби ҳамаи бонувони ҳарам
درآن شب همه بانوان حرم
Зада ҳалқаи баргарди ҳам дили дижам
زده حلقه برگرد هم دل دژم