Чаҳ бади расм беМеҳрӣ эй рӯзгор

چه بد رسم بی مهری ای روزگار

Ки бокас нагардӣ дамии созгор

که باکس نگردی دمی سازگار

Спҳрои туро кӣна корасту бас

سپهرا تو را کینه کارست و بس

Накардӣ чаро ҷзбаҳи кини як нафас

نکردی چرا جزبه کین یک نفس

Басии меҳтар эй чархи бидодгар

بسی مهتر ای چرخ بیدادگر

Зкин ту шуд кӯ ба кӯи дарба дар

زکین تو شد کو به کو دربه در

Басии шаҳриёр аз ту эй бадсигол

بسی شهریار از تو ای بدسگال

Шуд овора аз тахтгоҳи ҷалол

شد آواره از تختگاه جلال

Дамӣ аз ту кишвари худоёни дайн

دمی از تو کشور خدایان دین

Надиданд осӯдагӣ дар замин

ندیدند آسودگی در زمین

Нахуст аз ситези ту эй бадниҳод

نخست از ستیز تو ای بدنهاد

Буруни одам аз боғ минӯ афтод

برون آدم از باغ مینو افتاد

Сафии аллоҳ аз ҷаврат осеб ёфт

صفی الله از جورت آسیب یافت

Ки аз хулди ҷо дрсрондиб ёфт

که از خلد جا درسراندیب یافت

Шуд аз ту халили аллоҳи никном

شد از تو خلیل الله نیکنام

Збобли гурезони сӯии Мисру шом

زبابل گریزان سوی مصر و شام

Чамед аз ту садиқи пиғмбро

چمید از تو صدیق پیغمبرا

Зкнъон ба зиндони Мисри андро

زکنعان به زندان مصر اندرا

Чу аз ҷаври дрўтў ошӯб ёфт

چو از جور دروتو آشوب یافت

Ҳам аз мсрмўсӣ ба мадин шитофт

هم از مصرموسی به مدین شتافت

Зкиди ту эй чархи осема сор

زکید تو ای چرخ آسیمه سار

Збтҳои фирории шдоҳмд ба ғор

زبطحا فراری شداحمد به غار

Вази онҷои сӯй Ясриб оварад рӯй

وز آنجا سوی یثرب آورد روی

Ситам ҳо кашид аз ту эй зштхўӣ

ستم ها کشید از تو ای زشتخوی

Чу бо ҳайдарат созгорӣ набӯд

چو با حیدرت سازگاری نبود

Зисрби сӯии Кӯфа ҳиҷрат намӯд

زیثرب سوی کوفه هجرت نمود

Фикандӣ пас аз Ясриб эй пари нифоқ

فکندی پس از یثرب ای پر نفاق

Ҳусайни алии ро баи марзи Ироқ

حسین علی رابه مرز عراق

Ту сибти набии ри аи з рӯй ҷафо

تو سبط نبی ر ا ز روی جفا

Бурун кардӣ аз турбати Мустафо

برون کردی از تربت مصطفی

Ту кардӣ зи бедоди вкину ситам

تو کردی ز بیداد وکین و ستم

Амири ҳарамро бурун аз ҳарам

امیر حرم را برون از حرم

Згшти ту кашуи худои ҷаҳон

زگشت تو کشو خدای جهان

Шуд оўроаҳ аз кишвару хонимон

شد آوراه از کشور و خانمان

Ҳамоно нтрсидӣ аз хашми ӯй

همانا نترسیدی از خشم اوی

Ки бо довар худ шудӣ кӣнаи ҷӯй

که با داور خود شدی کینه جوی

Ба шоҳии кат ингуна гарданда кард

به شاهی کت اینگونه گردنده کرد

Чаҳ бад кардӣ эй гунбади гирди гирд

چه بد کردی ای گنبد گرد گرد

Кунун аввали достон ғам аст

کنون اول داستان غم است

Ки Ясриби замини банга мотам аст

که یثرب زمین بنگه ماتم است

Равони паямбари бмўид кунун

روان پیمبر بموید کنون

Бидон турбати тобноки андарун

بدان تربت تابناک اندرون

Кунун бояд аз ғам кашӣдан хурӯш

کنون باید از غم کشیدن خروش

Кунун бояд омад чу дарё ба ҷӯш

کنون باید آمد چو دریا به جوش

Кунун бояд аз дида ӣ ашкбор

کنون باید از دیده ی اشکبار

Фурӯи сайли резам чун абри баҳор

فرو سیل ریزم چون ابر بهار

Азин пас ману дида ӣ хўнФшон

ازین پس من و دیده ی خونفشان

Азин пас ману нола ӣ раъдашон

ازین پس من و ناله ی رعدشان

Азин пас ману хоки мотам ба сар

ازین پس من و خاک ماتم به سر

Зошки худ андар ба гули токмр

زاشک خود اندر به گل تاکمر

Азин пас ману ҳамчуи гули ҷомаи чок

ازین پس من و همچو گل جامه چاک

Чу булбули навоҳои андӯҳнок

چو بلبل نواهای اندوهناک

Пас аз ҳиҷрати зода ӣ Бутуроб

پس از هجرت زاده ی بوتراب

Нтобад ба Ясриби замини офтоб

نتابد به یثرب زمین آفتاب

Пас аз корвони диёри ҳиҷоз

پس از کاروان دیار حجاز

Ки оҳанг ҳиҷрат намуданд соз

که آهنگ هجرت نمودند ساز

На рӯ дар раҳи орад дигар корвон

نه رو در ره آرد دگر کاروان

На ҳўдҷ наад бар шутури сорибон

نه هودج نهد بر شتر ساربان