Фарози заминҳо ҳамаи гашти паст
فراز زمین ها همه گشت پست
Ба фармони он довари ҳқпрст
به فرمان آن داور حقپرست
Сипас водӣ Карбало шуд баланд
سپس وادی کربلا شد بلند
Бидидаш аёни бонӯии мустаманд
بدیدش عیان بانوی مستمند
Заминӣ ба чашм омадаш пари бало
زمینی به چشم آمدش پر بلا
Ба хоки андараши хӯни аҳли вло
به خاک اندرش خون اهل ولا
Заҳри дашти дашташи ғами ангезтар
زهر دشت دشتش غم انگیزتر
Заҳри хоки хокаши балои хез тар
زهر خاک خاکش بلا خیز تر
Зҷъди чамани чеҳрагони мшкбўӣ
زجعد چمن چهرگان مشکبوی
Зхўни санавбари қадони сурх рӯй
زخون صنوبر قدان سرخ روی
Басии глрхони хуфтаи дрхоки ӯй
بسی گلرخان خفته درخاک اوی
Ки ҳаряк ба азҷони тани поки ӯй
که هریک به ازجان تن پاک اوی
Заминии зхўн чун гулистон шуда
زمینی زخون چون گلستان شده
Збонги азои блбстон шуда
زبانگ عزا بلبستان شده
Намӯд он шаҳаншоҳи фархундаи ном
نمود آن شهنشاه فرخنده نام
Бадви турбати хешу ёрони тамом
بدو تربت خویش و یاران تمام
Ҳамон ҷои харгоҳи ъзу ҷалол
همان جای خرگاه عز و جلال
Ҳамон ҷойгоҳи азизону ол
همان جایگاه عزیزان و آل
Баромад сипас дасти шаҳи зостин
برآمد سپس دست شه زآستین
Кафии хоки бардошти азони замин
کفی خاک برداشت ازآن زمین
Зиҳии қудрати шоҳи фармонраво
زهی قدرت شاه فرمانروا
Ба Ясриби худу дасти дрнинўо
به یثرب خود و دست درنینوا
Шҳншаҳ ба бонӯ чу он хок дод
شهنشه به بانو چو آن خاک داد
Ба хок аз мижаи ашки хунини кушод
به خاک از مژه اشک خونین گشاد
Бигуфташ чу он турбат эй шаҳриёр
بگفتش چو آن تربت ای شهریار
Зҷд ту дорам кафии ёдгор
زجد تو دارم کفی یادگار
Ба розӣ бадв гуфт дорои дайн
به رازی بدو گفت دارای دین
Ки эй бонӯӣ бонувон гузин
که ای بانوی بانوان گزین
Нигаҳи дори дршишаҳи ин хок ро
نگه دار درشیشه این خاک را
Ббўи доими ин турбати пок ро
ببو دایم این تربت پاک را
Равон аз ҳумоюни тани ман бурун
روان از همایون تن من برون
Чу ояд ҳам ин хок гардад чу хӯн
چو آید هم این خاک گردد چو خون
Нигаҳдошти бонӯи мрони хок ро
نگهداشت بانو مرآن خاک را
Каз он обрӯ буд афлок ро
کز آن آبرو بود افلاک را
Чаҳ хокӣ ба аз поки ҷони малик
چه خاکی به از پاک جان ملک
Ситойишгараши азшмо то смк
ستایشگرش ازشما تا سمک