Баин нақши калаки ҷаҳони офарин
بهین نقش کلک جهان آفرین
Парастанда ӣ хоси ҷони офарин
پرستنده ی خاص جان آفرین
Ба халқи аввалин ҷилва ӣ кирдигор
به خلق اولین جلوه ی کردگار
Ба дайни охирин ояти устувор
به دین آخرین آیت استوار
Шаҳи Абтаҳии довари Ясрибӣ
شه ابطحی داور یثربی
Ҷаҳонро хдиўу худоро набӣ
جهان را خدیو و خدا را نبی
Малики лашгару осмони пешгоҳ
ملک لشگر و آسمان پیشگاه
Расӯлӣ ки пайғамбарони рости шоҳ
رسولی که پیغمبران راست شاه
Муҳамад ки бар чеҳри дайн ғоза зуаст
محمد که بر چهر دین غازه زوست
Ҳамаи офариниши пар овоза зуаст
همه آفرینش پر آوازه زوست
Маровро чу парвардгори офарид
مراو را چو پروردگار آفرید
Намӯд аз Рахши сӯрати худ падед
نمود از رخش صورت خود پدید
Нишон гар набӯд ӯ зҳстӣ набӯд
نشان گر نبود او زهستی نبود
Дар офоқи яздон парастӣ набӯд
در آفاق یزدان پرستی نبود
Ба ҷисми ҷаҳони ҷони так пок ӯ
به جسم جهان جان تک پاک او
Ҷабини суда на чарх бар хок ӯ
جبین سوده نه چرخ بر خاک او
Ба чанбар дараш гардани ростин
به چنبر درش گردن راستین
Аёни дасти додараш аз остин
عیان دست دادارش از آستین
Зиҳии банда каз фари фархундаи ?гий
زهی بنده کز فر فرخنده گی
Хдоииш дар кисвати бандаи ?гий
خداییش در کسوت بنده گی
Рухи кибриёи сӯрати оро шудаи сет
رخ کبریا صورت آرا شده ست
Здидор ӯ ошкоро шудаи сет
زدیدار او آشکارا شده ست
Ҷамолаш ки нури алии нур буд
جمالش که نور علی نور بود
Фурӯзанда ӣ оташи тавр буд
فروزنده ی آتش طور بود
зи қаҳраш хабар дода тӯфони Нӯҳ ( ъ )
ز قهرش خبر داده طوفان نوح (ع)
зи меҳраши тани бўолбшр ( ъ ) дид ри вҳ
ز مهرش تن بوالبشر(ع)دید ر وح
Аз ӯ карда Довӯд ( ъ ) оҳангарӣ
از او کرده داوود (ع) آهنگری
Взўи дасти ҷами бардаи ангуштарӣ
وزو دست جم برده انگشتری
Азуи рафтаи сӯии фалак бо шитоб
ازو رفته سوی فلک با شتاب
Масеҳо ( ъ ) ба меҳмонии офтоб
مسیحا(ع) به مهمانی آفتاب
Баннои санами хонаи дарҳами шикаст
بنای صنم خانه درهم شکست
Намонда нишон аз буту бути параст
نمانده نشان از بت و بت پرست
Ба дайни парварӣ чун фурӯи кӯфти кӯс
به دین پروری چون فرو کوفت کوس
Бамурд оташи мӯбадони маҳбӯс
بمرد آتش موبدان محبوس
Чу шуд шуъла ӣ норхшмши баланд
چو شد شعله ی نارخشمش بلند
Шарар зад ба зартушт ва асто вазанд
شرر زد به زرتشت و استا وزند
Шарор шиквааш баровард дӯд
شرار شکوهش برآورد دود
Зқсису тарсоу ҳбру ҷуҳуд
زقسیس و ترسا و حبر و جهود
Зтиғи сари ангушт ӯ ёфт бим
زتیغ سر انگشت او یافت بیم
Ки гашти аспри бадари рахшони ду ним
که گشت اسپر بدر رخشان دو نیم
Чу ӯро гуҳ зодан андар расед
چو او را گه زادن اندر رسید
Шуд аз мӯъҷизаши баси шигифтии падед
شد از معجزش بس شگفتی پدید
Ба айвон касрӣ даромад шикаст
به ایوان کسری درآمد شکست
Шуд оташкада ӣ порс бо хоки паст
شد آتشکده ی پارس با خاک پست
зи дарёии соваи нҷўшиди нам
ز دریای ساوه نجوشید نم
зи дашти смоўаҳи бҷўшидим
ز دشت سماوه بجوشیدیم
Дарони шаб ки фармон миъроҷ ёфт
درآن شب که فرمان معراج یافت
Ба срзини шикваи эзадӣ тоҷ ёфт
به سرزین شکوه ایزدی تاج یافت
Кушод аз ҳавои тоири сидраи пар
گشاد از هوا طایر سدره پر
Барроқӣ биоварад товуси фар
براقی بیاورد طاووس فر
Барроқӣ ки чун пўиаҳ аўрӣ шудӣ
براقی که چون پویه اوری شدی
Азони сӯии имкон фаротар шудӣ
ازآن سوی امکان فراتر شدی
Бидон бора бинишаст пиғмбро
بدان باره بنشست پیغمبرا
Кушоди он уқоби биҳиштии про
گشاد آن عقاب بهشتی پرا
Ба икдм шуд аз бангаи хокён
به یکدم شد از بنگه خاکیان
Бидон сӯтар аз кохи афлокён
بدان سوتر از کاخ افلاکیان
Чу бар зрўаҳ ӣ арши ҳақи пои ниҳод
چو بر ذروه ی عرش حق پا نهاد
Лаби арш бар пой ӯ бӯса дод
لب عرش بر پای او بوسه داد
Сухани кӯтаҳ онҷо расед он ҷаноб
سخن کوته آنجا رسید آن جناب
Ки аз ёри чизеи нмондши ҳиҷоб
که از یار چیزی نماندش حجاب
Ҷаҳон бениш дид ончӣ боист дид
جهان بینش دید آنچه بایست دید
Ба гӯш омадаш ҳар чаҳ бояд шунид
به گوش آمدش هر چه باید شنید
Бад-ӣни пайкари хокии он сарфароз
بدین پیکر خاکی آن سرفراز
Бирафт ва биёмад зи миъроҷи боз
برفت و بیامد ز معراج باز
На дар хоб буд ва на дар бихўдӣ
نه در خواب بود و نه در بیخودی
Ба бедорӣу фара ӣ эзадӣ
به بیداری و فره ی ایزدی
Шуд ва омад он довари дайни чунон
شد و آمد آن داور دین چنان
Ки лафз шуд омад равад бар забон
که لفظ شد آمد رود بر زبان
Сухан гуфт он шаб ба сӯрати ҷлӣ
سخن گفت آن شب به صورت جلی
Худо бо расӯл аз забони алӣ ( ъ )
خدا با رسول از زبان علی(ع)