Маро дод яздон аз он рӯи шараф

مرا داد یزدان از آن رو شرف

Ки гирдами сноснҷи шоҳи Наҷаф

که گردم ثناسنج شاه نجف

Алии он шаҳаншоҳи яздони параст

علی آن شهنشاه یزدان پرست

Ки бошад парастандааш ҳар чаҳ ҳаст

که باشد پرستنده اش هر چه هست

Гузин довари шҳрбнди вуҷӯд

گزین داور شهربند وجود

Ки бар даргааши қудсёнро суҷуд

که بر درگهش قدسیان را سجود

Қавии дасти ҳақи поки нафаси расӯл ( с )

قوی دست حق پاک نفس رسول(ص)

Шаҳи дайну фархундаи шӯии батул

شه دین و فرخنده شوی بتول

Ҳамин баси худои ҷаҳонро сипос

همین بس خدای جهان را سپاس

Ки ӯро алии банда ӣ ҳақи шинос

که او را علی بنده ی حق شناس

Ҳамин баси расӯли худоро дуруд

همین بس رسول خدا را درود

Ки ҳайдараши фархундаи домод буд

که حیدرش فرخنده داماد بود

зи пешини расӯли ҷаҳони офарин

ز پیشین رسول جهان آفرین

Ҳаме то гуҳи Сайиди алмрслин ( с )

همی تا گه سید المرسلین(ص)

Ба ботини алӣ будашон дастёр

به باطن علی بودشان دستیار

Баровард аз мункиронишони дамор

برآورد از منکرانشان دمار

Зқҳрши дарахшнда барқӣ ҷаҳид

زقهرش درخشنده برقی جهید

Зхшмши вазон бодӣ омад падед

زخشمش وزان بادی آمد پدید

Шарар зон ба қавми Шуайби аўФтод

شرر زان به قوم شعیب اوفتاد

Вазин ҳастӣ одён шуд ба бод

وزین هستی عادیان شد به باد

Паии ғарқи фиръавнёни фавҷи фавҷ

پی غرق فرعونیان فوج فوج

Итобаш ба нили андари афканди мавҷ

عتابش به نیل اندر افکند موج

Аз ӯ чӯб Мӯсо шуд аждар ба даст

از او چوب موسی شد اژدر به دست

Ки ҷодӯгаронро ба ҳам дар шикаст

که جادوگران را به هم در شکست

Взў кард ҷбрили фаррух ба қаҳр

وزو کرد جبریل فرخ به قهر

Нигуни уммати лутро ҳафт шаҳр

نگون امت لوط را هفت شهر

Фузун аз шимури солиёни пеш аз он

فزون از شمر سالیان پیش از آن

Ки дар пайкар одам ояд равон

که در پیکر آدم آید روان

Ба зӯри ядуллоҳии он ҳқпрст

به زور یداللهی آن حقپرست

Қавии дасти патёраи ъФрити баст

قوی دست پتیاره عفریت بست

Ва дигар ба фархундаи меҳри андро

و دیگر به فرخنده مهر اندرا

зи дам то ба дам бар дарид аждро

ز دم تا به دم بر درید اژدرا

Чу лаби шаст аз шер ва боло гирифт

چو لب شست از شیر و بالا گرفت

Раҳи ёрии шоҳ бтҳо гирифт

ره یاری شاه بطحا گرفت

Агар теғи хўнриз ҳайдар набӯд

اگر تیغ خونریز حیدر نبود

Нишонеи задин паямбар набӯд

نشانی زدین پیمبر نبود

Чу шоҳи ҳиҷози охирин ҳаҷ гузошт

چو شاه حجاز آخرین حج گذاشت

Вази онҷо ба Ясриби илми брФрошт

وز آنجا به یثرب علم برفراشت

Ба ҷое ки онро ғадираст ном

به جایی که آن را غدیر است نام

Ба фармони додари хиролоном

به فرمان دادار خیرالانام

Ҷҳози ҳиўнон ба ҳам бар ниҳод

جهاز هیونان به هم بر نهاد

Ба болои он бар шуду лаби кушод

به بالای آن بر شد و لب گشاد

Ки ҳаркаси манам поки пайғамбараш

که هرکس منم پاک پیغمبرش

Эмомасту мавло ба дайни ҳайдараш

امام است و مولا به دین حیدرش

Алии баъди ман ҷонишин ман аст

علی بعد من جانشین من است

Бад-ӣни тоҷдории нигин ман аст

بدین تاجداری نگین من است

Знўри ман ин шоҳи дайн халқ шуд

زنور من این شاه دین خلق شد

Ду ҷонем мо дар яке колбуд

دو جانیم ما در یکی کالبد

Ба гӯш андараст ин зи пайғамбарам

به گوش اندر است این ز پیغمبرم

Бад-ӣни эътиқод аз ҷаҳон бигузарам

بدین اعتقاد از جهان بگذرم

Агар солиёни бшмрми сад ҳазор

اگر سالیان بشمرم صد هزار

Азидўни ҳаме то ба рӯзи шумор

ازیدون همی تا به روز شمار

Агар сад ҳазорон забон бошудам

اگر صد هزاران زبان باشدم

Ба ҳар як ҳазорон баён бошудам

به هر یک هزاران بیان باشدم

Змдҳш наёрам ба ҷузи андакӣ

زمدحش نیارم به جز اندکی

зи сесад ҳазорон нагӯям яке

ز سیصد هزاران نگویم یکی