Ба ҳомӯни расиданд чун ногаҳон

به هامون رسیدند چون ناگهان

Раҳи Кӯфа азчшмшон шуд ниҳон

ره کوفه ازچشمشان شد نهان

Злби тишнагии он ду тани раҳи шинос

زلب تشنگی آن دو تن ره شناس

Задаст аҷали дркшиднди кос

زدست اجل درکشیدند کاس

Чу он ҳардуро номвар мурда дид

چو آن هردو را نامور مرده دید

Ба чашмаш сияҳ шуд ҷаҳони сифед

به چشمش سیه شد جهان سفید

Ба дил кард андеша ӣ бе шумор

به دل کرد اندیشه ی بی شمار

Чаҳ чора ки бади амрпрўрдгор

چه چاره که بد امرپروردگار

Рухи арғавони ду фарзанд дид

رخ ارغوان دو فرزند دید

Злби тишнагии зард чу шнблид

زلب تشنگی زرد چو شنبلید

Бинолед брдоўри ҳўру моҳ

بنالید برداور هور و ماه

Ки эй раҳбари ҳарки гум кард роҳ

که ای رهبر هرکه گم کرد راه

Фурӯи мондаи гони ро баи фарёди рас

فرو مانده گان رابه فریاد رس

Ки фарёд рас нест ғайри азтўи кас

که فریاد رس نیست غیر ازتو کس

Ту мапаснд гирдем яксар ҳалок

تو مپسند گردیم یکسر هلاک

Збии обии андари чунин гарми хок

زبی آبی اندر چنین گرم خاک

Манеҳ дрдлми орзӯии ҳусайн

منه دردلم آرزوی حسین

Ки байнам дигар бора рӯй ҳусайн

که بینم دگر باره روی حسین

Фаровон чу осеб ва тимор дид

فراوان چو آسیب و تیمار دید

Сабк ронад ва бо кӯдакон раҳ бурид

سبک راند و با کودکان ره برید

Дарони дашт беобу оташи ниҳод

درآن دشت بی آب و آتش نهاد

Ҳаме рафт лухтӣу лухтии ситод

همی رفت لختی و لختی ستاد

Ки то андари он бе карони шӯраи зор

که تا اندر آن بی کران شوره زار

Ба чашм омадаш чашма ӣ хушгувор

به چشم آمدش چشمه ی خوشگوار

Худ ва ҳар ду фарзанд хӯрданд об

خود و هر دو فرزند خوردند آب

Ба рафтан гирифтанд зон пас шитоб

به رفتن گرفتند زان پس شتاب

Ба Кӯфаи дарози гирд роҳ омаданд

به کوفه دراز گرد راه آمدند

Бади анҷо ки фармуд шоҳ омаданд

بد انجا که فرمود شاه آمدند