зи гирди раҳи он бади нажоди палид
ز گرد ره آن بد نژاد پلید
Ба наздикии Кӯфа чун дррсид
به نزدیکی کوفه چون دررسید
Сарв бар ба дастору баради сиёҳ
سرو بر به دستار و برد سیاه
Ниҳон кард бади ахтари кӣнаи хоҳ
نهان کرد بد اختر کینه خواه
Яке астари рҳспри зиррон
یکی استر رهسپر زیرران
Ба дасташи яке шох аз хези рон
به دستش یکی شاخ از خیز ران
Ба раҳ монад то рӯз гетӣ фурӯз
به ره ماند تا روز گیتی فروز
Ниҳон шуд шабонгоҳи одинаи рӯз
نهان شد شبانگاه آدینه روز
Ба шаҳр андар омад зи роҳи Наҷаф
به شهر اندر آمد ز راه نجف
Чу уштури зкин бар лаб оварда каф
چو اشتر زکین بر لب آورده کف
Сару рух ниҳон карда дртилсон
سر و رخ نهان کرده درطیلسان
Чунон чун араби робўди расму сон
چنان چون عرب رابود رسم و سان
Ҳамаи аҳли шаҳраш пазира шуданд
همه اهل شهرش پذیره شدند
Зкрдори он дев гмраҳ шуданд
زکردار آن دیو گمره شدند
Гумонишон ки ӯ пӯр пайғамбар аст
گمانشان که او پور پیغمبر است
Худованди дайни зода ӣ ҳайдар аст
خداوند دین زاده ی حیدر است
Шунидам ба гардиши зи мардони кор
شنیدم به گردش ز مردان کار
Шуданд анҷумани чори бораи ҳазор
شدند انجمن چار باره هزار
Яке бӯса зад брркобши змҳр
یکی بوسه زد بررکابش زمهر
Яке бар сами астараши сўдчҳр
یکی بر سم استرش سودچهر
Гушӯданд яксар забони ниёз
گشودند یکسر زبان نیاز
Ки шод омадӣ ин хдиўи ҳиҷоз
که شاد آمدی این خدیو حجاز
Ҳама ҳар чаҳ ҳастем дарини диёр
همه هر چه هستیم دراین دیار
Парастанда гонему хидматгузор
پرستنده گانیم و خدمتگزار
зи посух ба мардони Кӯфаи замин
ز پاسخ به مردان کوفه زمین
Бади он деви дами бастау хашмгин
بد آن دیو دم بسته و خشمگین
Ба чашми андараши танги дҳрФрох
به چشم اندرش تنگ دهرفراخ
Ҳаме ронад осемаи сари сӯии кох
همی راند آسیمه سر سوی کاخ
Чу наздик кох омад зишти кеш
چو نزدیک کاخ آمد زشت کیش
Ба гирди андараши халқи зи андоза беш
به گرد اندرش خلق ز اندازه بیش
зи ёрони ваии мусаллами боҳиллӣ
ز یاران وی مسلم باهلی
Ки бади душмани дӯстони алӣ
که بد دشمن دوستان علی
Хурӯшед к-эии фитнаи ҷӯи мардумон
خروشید کای فتنه جو مردمان
На инаст он шаҳ ки тон зу гумон
نه این است آن شه که تان زو گمان
Убайдуллоҳаст ин ҷаҳони ялӣ
عبیدالله است این جهان یلی
На фарзанди Заҳро ( ъ )у пӯри алӣ ( ъ )
نه فرزند زهرا (ع) و پور علی (ع)
Шуниданд чун номи пӯри зиёд
شنیدند چون نام پور زیاد
Мароин бе хиради мардуми пурфасод
مراین بی خرد مردم پرفساد
Парокандаи гаштанди хираду бузург
پراکنده گشتند خرد و بزرگ
Чунон чун Ромади гилаи зоўои гург
چنان چون رمد گله زآوای گرگ
Ба наздики диж чун расед он палид
به نزدیک دژ چون رسید آن پلید
Хурӯшии зи дил бар ба нӯъмон кашид
خروشی ز دل بر به نعمان کشید
Ки аз дижи фурӯди ой ва дар бргшоӣ
که از دژ فرود آی و در برگشای
Ман инак расидами ту эдар мапоӣ
من اینک رسیدم تو ایدر مپای
Тиҳии гетӣ аз чун ту солори бод
تهی گیتی از چون تو سالار باد
Тўрои пайкар аз гоҳ бар дори бод
تورا پیکر از گاه بر دار باد
Нигаҳдории марз чунин кунанд ?
نگهداری مرز چونین کنند؟
Ҳшиўори фармондиҳон ин кунанд ?
هشیوار فرماندهان این کنند؟
Буруни рӯ ки нафринати боди азспҳр
برون رو که نفرینت باد ازسپهر
Бброди хуршеду моҳи азтўи меҳр
ببراد خورشید و ماه ازتو مهر
Фурӯд омад аз бораи нӯъмон ва дар
فرود آمد از باره نعمان و در
Гушӯд ва дарун рафт бидодгар
گشود و درون رفت بیدادگر
Нишаст азбри гоҳ ва он шаб нахуфт
نشست ازبر گاه و آن شب نخفت
Ҳаме буд бо дарду андешаи ҷуфт
همی بود با درد و اندیشه جفت
Чу сар зад изоин гунбади лоҷувард
چو سر زد ازاین گنبد لاجورد
Дарахшндаи хуршеди гардуни навард
درخشنده خورشید گردون نورد
Бурун омад азкохи пӯри зиёд
برون آمد ازکاخ پور زیاد
Ба масҷиди равони гашти баҳри фасод
به مسجد روان گشت بهر فساد
Ба фармон омад гмраҳи тираи тан
به فرمان آمد گمره تیره تن
Бузургон Кӯфа шуданд анҷуман
بزرگان کوفه شدند انجمن
Ба минбар шуду хутба оғоз кард
به منبر شد و خطبه آغاز کرد
Пас аз хутбаи аинсони сухан соз кард
پس از خطبه اینسان سخن ساز کرد
Манам шуъла ӣ кишти аҳли фасод
منم شعله ی کشت اهل فساد
Убайди аллоҳами ному боБами зиёд
عبید اللهم نام و بابم زیاد
Язид онкӣ бошад ҷаҳони шаҳриёр
یزید آنکه باشد جهان شهریار
Маро бршмо карда Фрмонгзор
مرا برشما کرده فرمانگذار
зи рои ман онкас ки печиди сар
ز رای من آنکس که پیچید سر
Срондозми азтиғи кинаши зибр
سراندازم ازتیغ کینش زبر
Ҳар онкаси нигаҳдошти паймони ман
هر آنکس نگهداشت پیمان من
Ба худ дид меҳри фаровони ман
به خود دید مهر فراوان من
Бигуфт ин ва аз минбари он зишти кеш
بگفت این و از منبر آن زشت کیش
Фурӯд омад ва шуд ба айвони хеш
فرود آمد و شد به ایوان خویش
Азуи мардуми Кӯфа тарсон шуданд
ازو مردم کوفه ترسان شدند
ЗгФтор ӯ бас ҳаросон шуданд
زگفتار او بس هراسان شدند