Чу омад ба наздик равад он каниз
چو آمد به نزدیک رود آن کنیز
Бидид он ду тани наврасони азиз
بدید آن دو تن نورسان عزیز
Ки мӯён ба оҳ ва фиғон андаранд
که مویان به آه و فغان اندرند
Ба зери дарахтӣ ниҳон андаранд
به زیر درختی نهان اندرند
Канизак ба эшон чунин гуфт боз
کنیزک به ایشان چنین گفت باز
Ки эй нави ниҳолони бустони ноз
که ای نو نهالان بستان ناز
бад-инсон чаро роз бинишастаед ?
بدینسان چرا راز بنشسته اید؟
Дршодмонӣ ба рух бастаед ?
درشادمانی به رخ بسته اید؟
Ду рухшандаи гавҳари зкон киед ?
دو رخشنده گوهر زکان که اید؟
Падаратон киу кӯдакон киед ?
پدرتان که و کودکان که اید؟
Бигуфтанд азкшўр овора ем
بگفتند ازکشور آواره ایم
Падари кушта ва надар пай чора ем
پدر کشته و ندر پی چاره ایم
Змодри ҷудоу зпдри нои умед
زمادر جدا و زپدر نا امید
Набинад касе ончии моро расед
نبیند کسی آنچه ما را رسید
Канизаки бад-ӣни гӯнаи посухи сурӯд
کنیزک بدین گونه پاسخ سرود
Ки фархундаи номи падаратон чаҳ буд ?
که فرخنده نام پدرتان چه بود؟
Шуниданд он ду чу номи падар
شنیدند آن دو چو نام پدر
Хурушони яке мӯя карданд сар
خروشان یکی مویه کردند سر
зи мижгони ҳамеи хӯн дил рехтанд
ز مژگان همی خون دل ریختند
Ситора ба ма андар овехтанд
ستاره به مه اندر آویختند
Канизак чу он оҳ ва зорӣ бидид
کنیزک چو آن آه و زاری بدید
Мрони нола ва сӯгворӣ шунид
مرآن ناله و سوگواری شنید
Бидонаст кони ҳарду шҳзодаҳ анд
بدانست کان هردو شهزاده اند
Ду мусаллами нажодон озода анд
دو مسلم نژادان آزاده اند
Дилаши пари зхўни гашту хотрджм
دلش پر زخون گشت و خاطردژم
Фурӯи рехти аздидаҳи сайлоби ғам
فرو ریخت ازدیده سیلاب غم
Яке лухти мўииду барзади хурӯш
یکی لخت مویید و برزد خروش
Бдонсон ки мурғ азнўо шуд хамӯш
بدانسان که مرغ ازنوا شد خموش
Бигуфто : гумонами шуморо нажод
بگفتا: گمانم شما را نژاد
Змслм буд эй ду фаррухи ниҳод
زمسلم بود ای دو فرخ نهاد
Бигуфтанд : гарм аз чаҳ дар шеванӣ ?
بگفتند: گرم از چه در شیونی؟
Бигӯ ростии дӯст ё душманӣ ?
بگو راستی دوست یا دشمنی؟
Канизак бигуфто ки ҷузи меҳри дӯст
کنیزک بگفتا که جز مهر دوست
Набошад марои ҳеҷ дар мағзу пӯст
نباشد مرا هیچ در مغز و پوست
Яке аз канизони Заҳрои манам
یکی از کنیزان زهرا منم
Ба бадхоҳи ин хонадони душманам
به بدخواه این خاندان دشمنم
Шуниданд чун он ду зебои ҷавон
شنیدند چون آن دو زیبا جوان
бад-инсон сухан зон канизи навон
بدینسان سخن زان کنیز نوان
Бигуфтанд : оре будмон нажод
بگفتند: آری بودمان نژاد
Змслм ки чун ӯ змодр назод
زمسلم که چون او زمادر نزاد
Зшҳзодаҳи гон чун каниз ин шунид
زشهزاده گان چون کنیز این شنید
Яке оҳи сӯзони з дил баркашид
یکی آه سوزان ز دل برکشید
зи мижгони ҳамеи рехти хуноби дил
ز مژگان همی ریخت خوناب دل
Фурӯ рафт пои нишоташ ба гул
فرو رفت پای نشاطش به گل
Бад-ӣни гӯнаи диданд чун кӯдакон
بدین گونه دیدند چون کودکان
Кашиданд бо он канизаки фиғон
کشیدند با آن کنیزک فغان
Мрони ҳарасаи тани ҳамчуи абри баҳор
مرآن هرسه تن همچو ابر بهار
Ғарибона гиря намуданд зор
غریبانه گریه نمودند زار
Чу лухтӣ намуданд бо ҳам фиғон
چو لختی نمودند با هم فغان
Канизак чунин гуфт бо кӯдакон
کنیزک چنین گفت با کودکان
Ки бонӯем аздўстон шумост
که بانویم ازدوستان شماست
Канизии ҳам аз хонадон шумост
کنیزی هم از خاندان شماست
Чаҳ бошад гар ойед зии хон ӯ
چه باشد گر آیید زی خان او
Шабӣ чанд гардид меҳмон ӯ ?
شبی چند گردید مهمان او؟
Ки пӯшади зи бадхоҳи дидоратон
که پوشد ز بدخواه دیدارتان
Шавад модаронаи парасторатон
شود مادرانه پرستارتان
Заҳри гӯнаи тони пеши оради хӯриш
زهر گونه تان پیش آرد خورش
Тан рнҷдидаҳ диҳад парвариш
تن رنجدیده دهد پرورش
Шикебе аз андҳонтон диҳад
شکیبایی از اندهانتان دهد
Ба пои пари азриши марҳам наад
به پای پر ازریش مرهم نهد
Бигуфт ин ва бишитофт монанди бод
بگفت این و بشتافت مانند باد
Гузин бонӯии хешро мужда дод
گزین بانوی خویش را مژده داد
Ки айдун бёрои бунгоҳ ро
که ایدون بیارای بنگاه را
Ки оварадам азраҳи хуру моҳ ро
که آوردم ازره خور و ماه را
Шудам сӯии хони ту айдун далел
شدم سوی خان تو ایدون دلیل
Ду шҳзодаҳро аз нажоди Ақил
دو شهزاده را از نژاد عقیل
Чу бонӯ шунид ин чўгли бршкФт
چو بانو شنید این چوگل برشکفت
Пазира шуду гирд раҳашон бирафт
پذیره شد و گرد رهشان برفت
Басии хайри барон канизак бидод
بسی خیر برآن کنیزک بداد
Ба озодиаш зон сипас кард шод
به آزادی اش زان سپس کرد شاد
Чу пардохт бонӯи зкори каниз
چو پرداخت بانو زکار کنیز
Равон шуд сӯии миҳмони азиз
روان شد سوی میهمان عزیز
Бидон ҳардуи овора ӣ бе падар
بدان هردو آواره ی بی پدر
Чу модари зи ғами мӯя ҳо кард сар
چو مادر ز غم مویه ها کرد سر
Ба рахшони гулоб аз ду дида фишонд
به رخشان گلاب از دو دیده فشاند
Ғубори раҳ аз рӯйу мӯашони нишонд
غبار ره از روی و موشان نشاند
Ҳаме гуфт зор эй ду Тифли ятем
همی گفت زار ای دو طفل یتیم
Ду шҳзодаҳи аздўдмони Карим
دو شهزاده ازدودمان کریم
Ду навраси падари кушта ӣ бигноаҳ
دو نورس پدر کشته ی بیگناه
Ду бе модари овора ӣ бе паноҳ
دو بی مادر آواره ی بی پناه
Дўшмъи шаби афрӯзи кохи ҷинон
دوشمع شب افروز کاخ جنان
Ду нави боўаҳ ӣ нағзи шоҳи ҷаҳон
دو نو باوه ی نغز شاه جهان
Ду Ром карда оҳӯии боғи маӣ
دو رم کرده آهوی باغ مهی
Ду раънои гули азглбни Фрҳӣ
دو رعنا گل ازگلبن فرهی
Ки кард аз падари давру нокоматон ?
که کرد از پدر دور و ناکامتان؟
Ки бибаред аз меҳрбони момтон ?
که ببرید از مهربان مامتان؟
Здодор нафрин бидон кӣнаи ҷӯй
زدادار نفرین بدان کینه جوی
Шавад азҷҳони кандаи бунёди ӯй
شود ازجهان کنده بنیاد اوی
Басӣ гуфт зинсону бшхўд рӯй
بسی گفت زینسان و بشخود روی
Ба рух бар зад ва дида багушӯд ҷӯй
به رخ بر زد و دیده بگشود جوی
Сипас бо канизаки бад-ӣн гӯна гуфт
سپس با کنیزک بدین گونه گفت
Ки аз шавем ин роз бояд наҳуфт
که از شویم این راز باید نهفت
Мабодо ки аҳрӣман огаҳ шавад
مبادا که اهریمن آگه شود
Мароин ҳар дуро рӯз кӯтаҳ шавад
مراین هر دو را روز کوته شود
Ҳамон бдонстии он неки зан
همان بدانستی آن نیک زن
Ки шӯяш шавад қотили он ду тан
که شویش شود قاتل آن دو تن
Азони пас ки мшкўри даври азгзнд
ازآن پس که مشکور دور ازگزند
Раҳо кард шҳзодаҳи гонро збнд
رها کرد شهزاده گان را زبند