Чу нимӣ гузашт аз шаби девсор
چو نیمی گذشت از شب دیوسار
Ҷаҳон чун дили аҳримани гашти тор
جهان چون دل اهرمن گشت تار
Ду шҳзодаҳ аз хоби бархестанд
دو شهزاده از خواب برخاستند
Ба оҳу фиғон мӯя оростанд
به آه و فغان مویه آراستند
Кашиданд аз барбати дили хурӯш
کشیدند از بربط دل خروش
Бади инсон ки рафт азсри чархи ҳуш
بد انسان که رفت ازسر چرخ هوش
Ҳаме ин бидон он бад-ӣн ме гирист
همی این بدان آن بدین می گریست
Бидон ду сипеҳр ва замин ме гирист
بدان دو سپهر و زمین می گریست
Муҳамад ки меҳтари бародари бадӣ
محمد که مهتر برادر بدی
Накӯи хуйу фархундаи гавҳари бадӣ
نکو خوی و فرخنده گوهر بدی
Ба кеҳтари бародар броҳим гуфт
به کهتر برادر براهیم گفت
Ки моро ҳамоно шудаи марги ҷуфт
که ما را همانا شده مرگ جفت
Чунин дид ҳуши ман имшаб ба хоб
چنین دید هوش من امشب به خواب
Ба хуррами ҷинон рӯй фархундаи боб
به خرم جنان روی فرخنده باب
Ки бо поки пайғамбару Муртазо
که با پاک پیغمبر و مرتضی
Дрги бонӯии хулди хиролнсоء
درگ بانوی خلد خیرالنساء
Хиромон ба гулзор минӯ баданд
خرامان به گلزار مینو بدند
Заҳри сӯй ва ҳар дар сухангӯ баданд
زهر سوی و هر در سخنگو بدند
Паямбар чу бар чеҳри мо бнгрист
پیمبر چو بر چهر ما بنگریست
Дилаши гашти ғамгин ва лухтӣ гирист
دلش گشت غمگین و لختی گریست
Чунин гуфт бо меҳрбони бобмон
چنین گفت با مهربان بابمان
Ки чун мешудӣ сӯии минӯи чмон
که چون می شدی سوی مینو چمان
Чаро ин ду фарзанди фаррухи нажод
چرا این دو فرزند فرخ نژاد
Ба ҳамраҳ наёвардӣ эй покзод ?
به همره نیاوردی ای پاکزاد؟
Бадв гуфт боБам ки эй раҳнамо
بدو گفت بابم که ای رهنما
Дигар шаб шаванд ин ду меҳмони мо
دگر شب شوند این دو مهمان ما
Ҳамоно ки кӯтоҳ шуд зиндаи ?гий
همانا که کوتاه شد زنده گی
Саромад ба мо рӯзу пояндаи ?гий
سرآمد به ما روز و پاینده گی
Броҳими ин роз аз ӯ чун шнФт
براهیم این راز از او چون شنفت
Ба алмоси мижгон дар ашки сифт
به الماس مژگان در اشک سفت
Бадв гуфт к-эии ёдгори падар
بدو گفت کای یادگار پدر
Ба яктои ҷаҳондори пирӯзгар
به یکتا جهاندار پیروزگر
Ки дидам ман имшаби ҳамин хоб ро
که دیدم من امشب همین خواب را
Азони резами аздидаҳи хуноб ро
ازآن ریزم ازدیده خوناب را
Биё то бинолем ҳарду ба ҳам
بیا تا بنالیم هردو به هم
Дарин нимаи шаб то гуҳи субҳдам
درین نیمه شب تا گه صبحدم
Хазиданд ҳарду дар оғӯши ҳам
خزیدند هردو در آغوش هم
Ниҳоданд сурбаи сари дӯши ҳам
نهادند سربه سر دوش هم
Чу андар қафас карда мурғони зор
چو اندر قفس کرده مرغان زار
Фиғон барзаданд аз дили доғдор
فغان برزدند از دل داغدار
Шуд аз бахти хобида ӣ он ду тан
شد از بخت خوابیده ی آن دو تن
Саросемаи бедори зишти аҳриман
سراسیمه بیدار زشت اهرمن
Ба зан гуфт : ин бонг фарёд чист ?
به زن گفت: این بانگ فریاد چیست؟
Дарини ним шаби ин хурӯшанда кист ?
دراین نیم شب این خروشنده کیست؟
Фурӯи мондаи бонӯи згФтори шӯй
فرو مانده بانو زگفتار شوی
Надонист посух чаҳ гуяд бадавӣ
ندانست پاسخ چه گوید بدوی
Зҷои ҷусти зишти ахтари бади гуҳар
زجا جست زشت اختر بد گهر
Ки шояд ба даст оварад мӯя гар
که شاید به دست آورد مویه گر
Дмон назд шҳзодаҳи гон чун расед
دمان نزد شهزاده گان چون رسید
Ду ахтар ба як бурҷ рухшанда дид
دو اختر به یک برج رخشنده دید
Бигуфто : шумо аз нажод киед ?
بگفتا: شما از نژاد که اید؟
Дарин хонаи пинҳон барои чаҳед ?
درین خانه پنهان برای چه اید؟
Дарин ним шаби нолаи тон баҳр кист ?
درین نیم شب ناله تان بهر کیست؟
бадингуна фарёд беҳуда чист ?
بدینگونه فریاد بیهوده چیست؟
Бигуфтанд он кӯдакони ҷамил
بگفتند آن کودکان جمیل
Зол расӯлему насли Ақил
زآل رسولیم و نسل عقیل
Падармони бадии мусаллами номдор
پدرمان بدی مسلم نامدار
Ки дркўФаҳ шуд кушта бе ғмгсор
که درکوفه شد کشته بی غمگسار
Чу ҳориси зшҳзодгон ин шунид
چو حارث زشهزادگان این شنید
Ба худ гуфт субҳ умедам дамид
به خود گفت صبح امیدم دمید
зи паии ончӣ росихат бишитофтам
ز پی آنچه راسخت بشتافتم
Ба ҳомӯни дарин хона аш ёфтам
به هامون درین خانه اش یافتم
Ду гесуии мишкӣнашон чун зира
دو گیسوی مشکینشان چون زره
Гирифт ва битобеду барзади гиреҳ
گرفت و بتابید و برزد گره
Мари он наврасонро бурун аз сарой
مر آن نورسان را برون از سرای
Намӯд он стмгстри тираро ӣ
نمود آن ستمگستر تیره را ی
Дарони шаби ҳаме то гуҳи субҳдам
درآن شب همی تا گه صبحدم
Баданд он ду тани мӯяи созу дижам
بدند آن دو تن مویه ساز و دژم
Чаҳ сар зад хур аз парда ӣ лоҷувард
چه سر زد خور از پرده ی لاجورد
Замин шуд ба кирдори ёқӯти зард
زمین شد به کردار یاقوت زرد