Ситамкори ҳориси камандӣ ба даст

ستمکار حارث کمندی به دست

Баҳами бараду бозуӣ Тифлон бибаст

بهم برد و بازوی طفلان ببست

Сипас зӣ Фурот омад ӯ рҳспр

سپس زی فرات آمد او رهسپر

Абои кӯдакону ғулому писар

ابا کودکان و غلام و پسر

Шуд аз карда ӣ шӯии зани дршгФт

شد از کرده ی شوی زن درشگفت

Хурушон ба дунболашон раҳ гирифт

خروشان به دنبالشان ره گرفت

Бадв гуфт каз довари озарми дор

بدو گفت کز داور آزرم دار

з пайғамбар ростем шарми дор

ز پیغمبر راستیم شرم دار

На ин кӯдакон зол пайғамбаранд

نه این کودکان زآل پیغمبرند

Ду нўбоўаҳ аз гулшан ҳайдаранд

دو نوباوه از گلشن حیدرند

На ин ҳар ду меҳмон хон тавонад

نه این هر دو مهمان خوان تواند

Заҳри бади ҳаме даромон тавонад

زهر بد همی درامان تواند

Туро инчунин зишт кирдор чист ?

تو را اینچنین زشت کردار چیست؟

Ситам бар ба меҳмон сазовор нест

ستم بر به مهمان سزاوار نیست

Битобед азуи шӯй аз дайни барӣ

بتابید ازو شوی از دین بری

з бонӯ напазируфт пӯзишгарӣ

ز بانو نپذیرفت پوزشگری

Кашони баради дижхими нои ҳӯшманд

کشان برد دژخیم نا هوشمند

Сӯй равад бори он ду сарви баланд

سوی رود بار آن دو سرو بلند

Ки аз хӯнашони хок марҷон кунад

که از خونشان خاک مرجان کند

Ду ҷонро тани хаста биҷон кунад

دو جان را تن خسته بیجان کند

Ғуломи накӯи хуй аз пеш хонд

غلام نکو خوی از پیش خواند

Бад-ӣни гӯна бо ӯ сухан боз ронад

بدین گونه با او سخن باز راند

Ки ин теғи барандаи бустони змн

که این تیغ برنده بستان زمن

Ҷдокни зи пайкари сароин ду тан

جداکن ز پیکر سراین دو تن

Збидодгри хоҷа дар –дми ғулом

زبیدادگر خواجه در –دم غلام

Гирифт обгуни теғу бардошти гом

گرفت آبگون تیغ و برداشت گام

Ки андар лаб равад оби равон

که اندر لب رود آب روان

Зпои андрорди ду сарви ҷавон

زپای اندرآرد دو سرو جوان

Ба раҳ бар яке зон ду тан бе паноҳ

به ره بر یکی زان دو تن بی پناه

Чунин гуфт бо он ғуломи сиёҳ

چنین گفت با آن غلام سیاه

Ки эй нкихўи марди фаррухи ҷамол

که ای نکیخو مرد فرخ جمال

Тўро чеҳра монад ба чеҳри балол

تورا چهره ماند به چهر بلال

Бадв гуфт он банда ӣ покзод

بدو گفت آن بنده ی پاکزاد

Ки аз оташи дӯзахи озоди бод

که از آتش دوزخ آزاد باد

Ки баргӯ – шумо аз нажод киед ?

که برگو – شما از نژاد که اید؟

Шносо ба фаррухи балол аз чаҳед ?

شناسا به فرخ بلال از چه اید؟

Муҳамади чунин посухаш дод боз

محمد چنین پاسخش داد باز

Ки моием шҳзодаҳи гони ҳиҷоз

که ماییم شهزاده گان حجاز

Змслми ду пӯр гиронмоя ем

زمسلم دو پور گرانمایه ایم

Ки меҳри афсару осмон поя ем

که مهر افسر و آسمان پایه ایم

Балоли накӯи рӯ ки фархунда буд

بلال نکو رو که فرخنده بود

Худованди морои яке банда буд

خداوند مارا یکی بنده بود

Ғуломи ин суханҳо чу зу кард гӯш

غلام این سخن ها چو زو کرد گوش

Ба тан ҷома бадареду барзади хурӯш

به تن جامه بدرید و برزد خروش

Бияфканад шамшер ва биниҳод рӯй

بیفکند شمشیر و بنهاد روی

Ба пои ду шҳзодаҳ ӣ никхўӣ

به پای دو شهزاده ی نیکخوی

Ба зорӣ бигуфт эй ду фаррухи табор

به زاری بگفت ای دو فرخ تبار

Зпиғмбри ҳошимии ёдгор

زپیغمبر هاشمی یادگار

Нахоҳам ки дар ҳар ду гетии сиёҳ

نخواهم که در هر دو گیتی سیاه

Шавад рӯем азшўмии ин гуноҳ

شود رویم ازشومی این گناه

Срозхоки бардошти пас бо шитоб

سرازخاک برداشت پس با شتاب

Гузар кард чун бод аз рӯй об

گذر کرد چون باد از روی آب

Бадви бад гҳрхўоҷаҳ зад наъраи сахт

بدو بد گهرخواجه زد نعره سخت

Ки эй тираи рӯи банда ӣ шӯрбахт

که ای تیره رو بنده ی شوربخت

Чаро рухи зи фармон ман тофтӣ ?

چرا رخ ز فرمان من تافتی؟

Азидр бидон сӯй бишитофтӣ ?

ازیدر بدان سوی بشتافتی؟

Бигуфташ ки рӯй аз ту бртоФтн

بگفتش که روی از تو برتافتن

Ба азхшми яздон ба худ ёфтан

به ازخشم یزدان به خود یافتن

Наёяд змни ҳаргизи ин кори бад

نیاید زمن هرگز این کار بد

Туро зебади ин расму ҳанҷори бад

تو را زیبد این رسم و هنجار بد

Бади ахтар чу аз банда шуд нои умед

بد اختر چو از بنده شد نا امید

Ба фарзонаи фарзанд худ бингаред

به فرزانه فرزند خود بنگرید

Бадв гуфт к-эии пӯри фармон пазир

بدو گفت کای پور فرمان پذیر

Задаст падар теғ барон бигир

زدست پدر تیغ بران بگیر

Ҷудо кун сароин ду мўиндаҳи зуд

جدا کن سراین دو موینده زود

Биндоз танашони дарин жарф равад

بینداز تنشان درین ژرف رود

Писари теғ аз он зишт гавҳар гирифт

پسر تیغ از آن زشت گوهر گرفت

Паии куштани он ду раҳ бар гирифт

پی کشتن آن دو ره بر گرفت

Бигуфташ яке зон ду Тифли ятем

بگفتش یکی زان دو طفل یتیم

Ки ман бар ту тарсами зуннори ҷҳим

که من بر تو ترسم زنار جحیم

Ҷавонии ситам брҷўонон макун

جوانی ستم برجوانان مکن

Ки чархат кунад шох ҳастӣ збн

که چرخت کند شاخ هستی زبن

Ба хуишони пайғамбари хештан

به خویشان پیغمبر خویشتن

Мўрз эй ҷавони кин ва бишинав сухан

مورز ای جوان کین و بشنو سخن

Чу он ҳардуро пўрҳорси шинохт

چو آن هردو را پورحارث شناخت

Бидон сӯии об аз брбоби тохт

بدان سوی آب از برباب تاخت

Бадв бар хурӯшед аз кини падар

بدو بر خروشید از کین پدر

Ки нафрини рсодо ба чунин писар

که نفرین رسادا به چونین پسر