Вазони пас ниҳоди ибни аббоси гом

وزان پس نهاد ابن عباس گام

Ба даргоҳи фарзанди хайри алоном

به درگاه فرزند خیر الانام

Басии лобаи дртрк рафтан намӯд

بسی لابه درترک رفتن نمود

Валикин буриша набахшид суд

ولیکن برشه نبخشید سود

Чу ӯ рафт зии қдўаҳ ӣ аҳли хайр

چو او رفت زی قدوه ی اهل خیر

Равони гашти Абдуллоҳи ибни зубайр

روان گشت عبدالله ابن زبیر

Ба наздики он шаҳи басӣ лоба кард

به نزدیک آن شه بسی لابه کرد

Ки шоҳо машав аз ҳарами раҳи навард

که شاها مشو از حرم ره نورد

Шаҳаш гуфтгар монам эй муҳтарам

شهش گفت گر مانم ای محترم

з қатлам баранд обрӯии ҳарам

ز قتلم برند آبروی حرم

Чу ӯ рафт омад шитобони здр

چو او رفت آمد شتابان زدر

Ба бадрӯдаши ъбдои ллаҳи бен умр

به بدرودش عبدا لله بن عمر

Маров низ бисёр гуфт ва шунид

مراو نیز بسیار گفت و شنید

Ба коми дили азшоаҳ посух надид

به کام دل ازشاه پاسخ ندید

Чу навмед шуд гуфт : к-эии шаҳриёр

چو نومید شد گفت: کای شهریار

Кунун каз ҳарам май шӯии раҳсипор

کنون کز حرم می شوی رهسپار

Маро аз тани пок ҷое намой

مرا از تن پاک جایی نمای

Ки бӯседӣ онро – расӯли худоӣ

که بوسیدی آن را – رسول خدای

Ки то ман додани бӯсаҳо барзанам

که تا من دادن بوسه ها برزنم

зи сӯзи ҷигари нолаҳо сркнм

ز سوز جگر ناله ها سرکنم

ЗноФи ҳумоюни шаҳи поки тан

زناف همایون شه پاک تن

Ба иксў намӯд он замони перҳан

به یکسو نمود آن زمان پیرهن

Ба ҷое ки бӯсед хиролбшр

به جایی که بوسید خیرالبشر

Бузади бӯсаи пӯри Халифаи умр

بزد بوسه پور خلیفه عمر

Шаҳаш кард бдрўрд ва фармуд бор

شهش کرد بدرورد و فرمود بار

Ниҳоданд бар ноқа ӣ роҳвор

نهادند بر ناقه ی راهوار

Бирафтанд мардон ба даргоҳи шоҳ

برفتند مردان به درگاه شاه

Равои рӯ ба гардун шуд аз пешгоҳ

روا رو به گردون شد از پیشگاه

Синон ҳо шуд афроштаи обдор

سنان ها شد افراشته آبدار

Ҳиўнон шуд оростаи роҳвор

هیونان شد آراسته راهوار

Сипоҳи худои дръ пӯш омаданд

سپاه خدا درع پوش آمدند

Чу дарёи ҳама дрхрўш омаданд

چو دریا همه درخروش آمدند

Ба чарх аззмин шуд броўои кӯс

به چرخ اززمین شد برآوای کوس

Билразед на гунбади обнӯс

بلرزید نه گنبد آبنوس