Зъбдоллаҳи бен синони ин хабар
زعبدالله بن سنان این خبر
Бад-ӣн сон навиштанд аҳли сайр
بدین سان نوشتند اهل سیر
Ки ӯ гуфт рӯзӣ ки шоҳи ҳиҷоз
که او گفت روزی که شاه حجاز
Сафари розбтҳо замин кард соз
سفر رازبطحا زمین کرد ساز
Шудам то бубинами ҷамолаши ҳаме
شدم تا ببینم جمالش همی
Ҳамон дастгоҳу ҷалолаши ҳаме
همان دستگاه و جلالش همی
Чу рафтам бидонҷо ки будаш сарой
چو رفتم بدانجا که بودش سرای
Бидидам яке даргаи арши соӣ
بدیدم یکی درگه عرش سای
Бидон номвари даргаи пари шиква
بدان نامور درگه پر شکوه
Заҳри дасти мардуми гаравҳо гуруҳ
زهر دست مردم گروها گروه
Кашида басии тавсани роҳвор
کشیده بسی توسن راهوار
Басии ноқа бо ҳўдҷи шоҳвор
بسی ناقه با هودج شاهوار
Замонии басӣ хира кардам нигоҳ
زمانی بسی خیره کردم نگاه
Бидон шавкату ҳишмату дастгоҳ
بدان شوکت و حشمت و دستگاه
Ки ногуҳи зсўиии яке бонг хост
که ناگه زسویی یکی بانگ خاست
Кзони мағз офоқ гуфтӣ бкост
کزآن مغز آفاق گفتی بکاست
Ҷавонӣ падед омад ороста
جوانی پدید آمد آراسته
Ба андом чун сарви нави хостаҳ
به اندام چون سرو نو خاسته
Синоняши дркФ чу печидаи мор
سنانیش درکف چو پیچیده مار
Яке теғаши андари миёни обдор
یکی تیغش اندر میان آبدار
Ба гирди андараш чанд зебои ҷавон
به گرد اندرش چند زیبا جوان
Далеру сарафрозу равшани равон
دلیر و سرافراز و روشن روان
Якояк ба симо чу симоӣ рӯй
یکایک به سیما چو سیمای روی
Тнотн ба боло чу болои ӯй
تناتن به بالا چو بالای اوی
Пажӯҳиш намудем ки ин мрдкист
پژوهش نمودم که این مردکیست
зи ёрони шоҳаншаҳаш ном чист
ز یاران شاهنشهش نام چیست
Бигуфтанд : кин пўрдхт алӣ аст
بگفتند: کاین پوردخت علی است
Ҳунарманди шери кном ялӣ аст
هنرمند شیر کنام یلی است
Мар ӯро руқияаст фархундаи моам
مر او را رقیه است فرخنده مام
Гиромии падари мусаллами неки ном
گرامی پدر مسلم نیک نام
Ҳаминаст Абдуллоҳ мусалламан
همین است عبدالله مسلما
Далеру ҷавон аз банӣ ҳошмо
دلیر و جوان از بنی هاشما
Дигар срўроннди зи оли Ақил
دگر سرورانند ز آل عقیل
Ба мардии ҳама беназиру ъдил
به مردی همه بی نظیر و عدیل
Чу онон гузаштанд бархест ғў
چو آنان گذشتند برخاست غو
Расиданд аз паии гуруҳеи знў
رسیدند از پی گروهی زنو
Ҳамаи осмони қадару хуршеди чеҳр
همه آسمان قدر و خورشید چهر
Нпрўдаҳи ҳамтоӣ ҳар як сипеҳр
نپروده همتای هر یک سپهر
Ду зебои ҷӯонишон шудаи пешрав
دو زیبا جوانشان شده پیشرو
Ба бурҷи шараф ҳар яке моҳи нав
به برج شرف هر یکی ماه نو
Пажӯҳандаи гаштами ман аз номашон
پژوهنده گشتم من از نامشان
Ҳам аз пурвазу боби ваҳми момшон
هم از پروز و باب وهم مامشان
Марои посуховар чунин гуфт боз
مرا پاسخ آور چنین گفت باز
Ки ҳастанд шҳзодаҳи гони ҳиҷоз
که هستند شهزاده گان حجاز
Ҳама дар гуҳари Муҷтабо зода анд
همه در گهر مجتبی زاده اند
Чу фархундаи боби худ озода анд
چو فرخنده باب خود آزاده اند
Мрони ду ҷавони қосим ва Аҳмаданд
مرآن دو جوان قاسم و احمدند
Ки меҳри афсар ва осмон маснаданд
که مهر افسر و آسمان مسندند
Чу рафтанди он сарварони азнзр
چو رفتند آن سروران ازنظر
Яке ?вила бархест бор дигар
یکی ویله برخاست بار دگر
Ҷавонии мрони ҷумларо пештоз
جوانی مرآن جمله را پیشتاز
Ки ҳамто набӯдаш ба марзи ҳиҷоз
که همتا نبودش به مرز حجاز
Фузун аз фалаки фари волоӣ ӯ
فزون از فلک فر والای او
Чу шери худои чеҳру болой ӯ
چو شیر خدا چهر و بالای او
Абри дасти фархунда ӣ он ҷаноб
ابر دست فرخنده ی آن جناب
Дирафшии дурахшонтар аз офтоб
درفشی درخشان تر از آفتاب
Зчҳрши ҳувайдои фурӯғи ҷалол
زچهرش هویدا فروغ جلال
Намозовар абрӯонаши ҳилол
نماز آور ابروانش هلال
Бпрсидми ин мардро чист ном
بپرسیدم این مرد را چیست نام
Ки ҳамтоӣ ӯ ноед аз ҳеҷ моам
که همتای او ناید از هیچ مام
Яке гуфт аббоси ин сафдар аст
یکی گفت عباس این صفدر است
Ки дар зӯру бозуӣ чун ҳидрост
که در زور و بازوی چون حیدراست
Дигар пар дилонанд ихвони ӯй
دگر پر دلان اند اخوان اوی
Ки азшир ғжмон нтобанд рӯй
که ازشیر غژمان نتابند روی
Чу ӣнон гузаштанд омад зпс
چو اینان گذشتند آمد زپس
Ду срўркаҳ гуфтӣ расӯланду бас
دو سرورکه گفتی رسولند و بس
Дутани бартари азърши миъроҷашон
دوتن برتر ازعرش معراجشان
зи дастори пайғамбарии тоҷашон
ز دستار پیغمبری تاجشان
Яке вориси сФўти Мустафо
یکی وارث صفوت مصطفی
Яке соҳиби савлати Муртазо ( ъ )
یکی صاحب صولت مرتضی (ع)
Яке шарбатӣ аз лабаши слсбил
یکی شربتی از لبش سلسبیل
Яке бандае брдрши Ҷабраил
یکی بنده ای بردرش جبرئیل
Гушӯдам чу чашми он дуро бръзор
گشودم چو چشم آن دو را برعذار
Дили аздст ман рафту дастами зкор
دل ازدست من رفت و دستم زکار
Хабари бози пурсидами азони ду тан
خبر باز پرسیدم ازآن دو تن
Чунин гуфту банда бо ман сухан
چنین گفت و بنده با من سخن
Ки ҳастанд дрчрхи дайни нирин
که هستند درچرخ دین نیرین
Ду фарзанди фаррух рух андоз ҳусайн
دو فرزند فرخ رخ انداز حسین
Алии ҳардуро ному ъолимқом
علی هردو را نام و عالیمقام
Ду нўбоўаҳ аз духти хиролоном
دو نوباوه از دخت خیرالانام
Чу он ҷумлаи рафтанди зии пешгоҳ
چو آن جمله رفتند زی پیشگاه
Чмидми ман азбҳри дидори шоҳ
چمیدم من ازبهر دیدار شاه
Бирафтам бидидам ки он шаҳриёр
برفتم بدیدم که آن شهریار
Зада такяи бркрсии иқтидор
زده تکیه برکرسی اقتدار
Радаи бастаи ёрони ҳамаи гирди шоҳ
رده بسته یاران همه گرد شاه
Чу анҷум ба гирди дарахшндаи моҳ
چو انجم به گرد درخشنده ماه
Ҳмонгаҳи шҳншаҳ дар рози сифт
همانگه شهنشه در راز سفت
Ба фаррухи бародараш аббос гуфт
به فرخ برادرش عباس گفت
Ки бо худ ҳам айдун Аё номвар
که با خود هم ایدون ایا نامور
Ҳамаи ҳошимии зодаи гонро бабр
همه هاشمی زاده گان را ببر
Биор аз ҳарами хоҳаронро бурун
بیار از حرم خواهران را برون
Сабки дръмории нишони брҳиўн
سبک درعماری نشان برهیون
Бигӯ то намонад касе дрсроӣ
بگو تا نماند کسی درسرای
Зосҳобу ёрони фархундаи рой
زاصحاب و یاران فرخنده رای
Чу гуфт ин ҳамаи ҳозирон аз ҳузур
چو گفت این همه حاضران از حضور
Яке тир партоб гаштем давр
یکی تیر پرتاب گشتیم دور
Ба фармон шаҳ рафт солори род
به فرمان شه رفت سالار راد
Паёми бародар ба хоҳар бидод
پیام برادر به خواهر بداد
Чу зайнаби ниўшид аз ва ин сухан
چو زینب نیوشید از و این سخن
Замонӣ бипечед бар хештан
زمانی بپیچید بر خویشتن
Бигуфт эй бародар ба дорои дайн
بگفت ای برادر به دارای دین
ЗгФтори ман бози гӯй инчунин
زگفتار من باز گوی اینچنین
Ки то худ ниёеи равони дарбарам
که تا خود نیایی روان دربرم
Нахоҳам буруни пои ниҳоди азҳрм
نخواهم برون پا نهاد ازحرم
Сипаҳбади зи духти паямбар ( с ) паём
سپهبد ز دخت پیمبر (ص) پیام
Сабки баради зии сибти хиролоном
سبک برد زی سبط خیرالانام
Чу шоҳи азбродри бад-ӣн сон шунид
چو شاه ازبرادر بدین سان شنید
Ба наздики фархунда хоҳар чамед
به نزدیک فرخنده خواهر چمید
Замонӣ бадв дид ва бигирист зор
زمانی بدو دید و بگریست زار
Навозиш намӯдаш буруни азшмор
نوازش نمودش برون ازشمار
Пас азпрдаҳи он бонӯии пардаи ?гий
پس ازپرده آن بانوی پرده گی
Ки кардӣ ба ҷони Марямаши бандаи ?гий
که کردی به جان مریمش بنده گی
Баромади хиромон ба ҳамроҳи шоҳ
برآمد خرامان به همراه شاه
Ба бурҷи иморӣ дарун шуд чу моҳ
به برج عماری درون شد چو ماه
Абулфазл бинмуд зонуи ду ту
ابوالفضل بنمود زانو دو تو
Ки моҳи ҳарам по гузорад бадв
که ماه حرم پا گذارد بدو
Ба зонуӣ аббос биниҳод пой
به زانوی عباس بنهاد پای
Ба нафаси нафиси он шаҳи покроӣ
به نفس نفیس آن شه پاکرای
Бузади дасту бозуӣ хоҳар гирифт
بزد دست و بازوی خواهر گرفت
Ҳам ӯ низ дӯш бародар гирифт
هم او نیز دوش برادر گرفت
Ба дӯши шаҳӣ панҷа зад устувор
به دوش شهی پنجه زد استوار
Ки шуд брсрдўши Аҳмади савор
که شد برسردوش احمد سوار
Чу бекас шуд он духтари Бутуроб
چو بی کس شد آن دختر بوتراب
Чаро осмоно нагаштӣ хароб ?
چرا آسمانا نگشتی خراب؟
Дариғо чу брноқаҳ мешуд савор
دریغا چو برناقه می شد سوار
Пас азшоаҳи он бонӯии доғдор
پس ازشاه آن بانوی داغدار
На фари бародари бадии барсараш
نه فر برادر بدی برسرش
На аббос ва на қосиму Акбараш
نه عباس و نه قاسم و اکبرش
Ғарази он сарафрози духти расӯл
غرض آن سرافراز دخت رسول
Дарони рӯзи азпрдаҳ ҳамчун батул
درآن روز ازپرده همچون بتول
Баромад бар он шавкату иқтидор
برآمد بر آن شوکت و اقتدار
Нишаст андари он ҳўдҷ нишин
نشست اندر آن هودج نشین
Дигар бонувони шаҳи ростин
دگر بانوان شه راستین
Абри ноқаи гаштанд ҳўдҷ нишин
ابر ناقه گشتند هودج نشین
Дигар кӯдакону парастандаи гон
دگر کودکان و پرستنده گان
Гирифтанд ҳаряк ба маҳмили макон
گرفتند هریک به محمل مکان
Сипас шоҳи брноқаҳ ӣ роҳвор
سپس شاه برناقه ی راهوار
Чу пайғамбар омад ба рФрФи савор
چو پیغمبر آمد به رفرف سوار
Ба зин барнишастанд ёрони ҳама
به زین برنشستند یاران همه
Баромади злоҳўтёни замзама
برآمد زلاهوتیان زمزمه
СроФили бнўохти кӯси раҳил
سرافیل بنواخت کوس رحیل
Ба чоўўшӣ омад чмони ҷбриил
به چاووشی آمد چمان جبرییل
Сӯии Кӯфа бо ранҷу тимору ғам
سوی کوفه با رنج و تیمار و غم
Амири ҳарами раҳи супурди азҳрм
امیر حرم ره سپرد ازحرم
Чу омад ба тнъими шаҳ бо сипоҳ
چو آمد به تنعیم شه با سپاه
Биёи суд аз ранҷу тимори роҳ
بیا سود از رنج و تیمار راه