Азуи номаи Абдуллоҳи номдор

ازو نامه عبدالله نامدار

Чу бигирифт бар бора ?гий шуд савор

چو بگرفت بر باره گی شد سوار

Ба ҳамроҳи яҳёи бпимўди роҳ

به همراه یحیی بپیمود راه

Ҳаме то расиданди наздики шоҳ

همی تا رسیدند نزدیک شاه

Чу бурданд бар довари дайни намоз

چو بردند بر داور دین نماز

Бдоднши он нома ӣ сар - фароз

بدادنش آن نامه ی سر- فراز

Шҳншаҳ чу он номаро боз хонд

شهنشه چو آن نامه را باز خواند

Абои он ду посухи бад-ӣн гӯна ронад :

ابا آن دو پاسخ بدین گونه راند:

Ки ман бори дигар ба сӯии ҳиҷоз

که من بار دیگر به سوی حجاز

Ниёем азин раҳ ки пешаст боз

نیایم ازین ره که پیش است باز

Ба фармони додари парвардгор

به فرمان دادار پروردگار

Дар ин роҳ гардӣдаам раҳсипор

در این راه گردیده ام رهسپار

Чу Абдуллоҳи азшаҳи бад-ӣн сон шунид

چو عبدالله ازشه بدین سان شنید

Бузади дасту ҷома ба тани брдрид

بزد دست و جامه به تن بردرید

Ба зорӣ ҳар ончаш аз йени раҳи сурӯд

به زاری هر آنچش از ین ره سرود

Бар довар дайн набахшид суд

بر داور دین نبخشید سود

Чу лухтии зғми мӯя ва оҳ кард

چو لختی زغم مویه و آه کرد

Ба ночор аз мӯя кӯтоҳ кард

به ناچار از مویه کوتاه کرد

Ду нўбоўаҳро хонд бо ашку оҳ

دو نوباوه را خواند با اشک و آه

Супурди он ду пўргромӣ ба шоҳ

سپرد آن دو پورگرامی به شاه

Ба эшон сипас гуфт он пери род :

به ایشان سپس گفت آن پیر راد:

Ки эй навҷавонони фаррухи нажод

که ای نوجوانان فرخ نژاد

Яке жарфи дргФт ман бингаред

یکی ژرف درگفت من بنگرید

Мабодои зи паймон ман бигузаред

مبادا ز پیمان من بگذرید

Шмоиид дар банди паймони шоҳ

شمایید در بند پیمان شاه

Ки то ҷон намоед қурбони шоҳ

که تا جان نمایید قربان شاه

Бигуфт ин ва он ҳардуи фарзанд ро

بگفت این و آن هردو فرزند را

Ду фархундаи шохи барӯманд ро

دو فرخنده شاخ برومند را

Гаравгони аҳд шаҳаншоҳ кард

گروگان عهد شهنشاه کرد

Ба фармони шаҳи рухи сӯй роҳ кард

به فرمان شه رخ سوی راه کرد

Чу ӯ рафт мӯёни зи даргоҳи шоҳ

چو او رفت مویان ز درگاه شاه

Бпимўди шаҳ низ раҳ бо сипоҳ

بپیمود شه نیز ره با سپاه

Чу лухтии худованди дайн раҳ бурид

چو لختی خداوند دین ره برید

Ба сари манзил сълбиаҳ расед

به سر منزل ثعلبیه رسید