Чу огоҳӣ омад ба пӯри зиёд
چو آگاهی آمد به پور زیاد
Ҳамон бади гуҳари зода ӣ пари фасод
همان بد گهر زاده ی پر فساد
Ки аз марзи бтҳои сӯии Кӯфаи роҳ
که از مرز بطحا سوی کوفه راه
Супурдааст дорои дайн бо сипоҳ
سپرده است دارای دین با سپاه
Ба бар хонд он нобакори шарир
به بر خواند آن نابکار شریر
Ҳамон зишти ахтар ҳсин намир
همان زشت اختر حصین نمیر
Бадв гуфт рӯ бо сипоҳии дмон
بدو گفت رو با سپاهی دمان
Ба сари манзили Қодисияи бимон
به سر منزل قادسیه بمان
Срроаҳ бар шоҳи банди устувор
سرراه بر شاه بند استوار
Мҳл то сӯии Кӯфаи оради гузор
مهل تا سوی کوفه آرد گذار
Сӯии Қодисияи мари он зишти хуй
سوی قادسیه مر آن زشت خوی
Равони гашт бо лашгарии кӣнаи ҷӯй
روان گشت با لشگری کینه جوی
Чу дар батни рама шҳншаҳ расед
چو در بطن رمه شهنشه رسید
Дарони сарзамин бо сипоҳ орамид
درآن سرزمین با سپاه آرمید
Ба фармӯда ӣ шоҳи фаррухи дабир
به فرموده ی شاه فرخ دبیر
Рақам зад змшки сияҳи брҳрир
رقم زد زمشک سیه برحریر
Ки эй шери мардони Кӯфаи диёр
که ای شیر مردان کوفه دیار
Навиштаи марои мусаллами номдор
نوشته مرا مسلم نامدار
Ки дркўФаҳи боон писар ъам ман
که درکوفه باآن پسر عم من
Намудед байъати ҳамаи анҷуман
نمودید بیعت همه انجمن
Ман инак ба ҳамроҳи ёрони хеш
من اینک به همراه یاران خویش
Бидон сӯй раҳ барграфтем пеш
بدان سوی ره برگرفتیم پیش
Буд мусаллами он сафдари покроӣ
بود مسلم آن صفدر پاکرای
Яке теғи азтиғҳои худоӣ
یکی تیغ ازتیغ های خدای
Намоед баргард ӯ анҷуман
نمایید برگرد او انجمن
Ки фармон ӯ ҳаст фармони ман
که فرمان او هست فرمان من
Ббрхўонди пайкӣ сипас тизгом
ببرخواند پیکی سپس تیزگام
Ки Абдуллоҳи иқтрш буд ном
که عبدالله یقطرش بود نام
Ки бо шоҳи лаби ташнаи ҳамшер буд
که با شاه لب تشنه همشیر بود
Ба ҳар кори боҳушу тадбир буд
به هر کار باهوش و تدبیر بود
БдўгФт кин нома ӣ номдор
بدوگفت کاین نامه ی نامدار
Бабри сӯии мардони Кӯфаи диёр
ببر سوی مردان کوفه دیار
Фиристода ӣ бигирифт ва манзил бурид
فرستاده ی بگرفت و منزل برید
Бадви гашт чун Қодисияи падед
بدو گشت چون قادسیه پدید
Гирифтанд ӯро гуруҳи шарир
گرفتند او را گروه شریر
Чу дидаш бади ахтар ҳсин намир
چو دیدش بد اختر حصین نمیر
Бидонаст кони марди ном овар аст
بدانست کان مرد نام آور است
Сӯии Кӯфаи азшаҳи паём овар аст
سوی کوفه ازشه پیام آور است
Ҳамеи хост то нома ӣ шоҳи азуӣ
همی خواست تا نامه ی شاه ازوی
Сетанд мрони зишти нои покхўӣ
ستاند مرآن زشت نا پاکخوی
Чу ъбдолаҳи он кор назора кард
چو عبداله آن کار نظاره کرد
Паии маслиҳати номаро пора кард
پی مصلحت نامه را پاره کرد
Ба дандони бхоииду барадаши фурӯ
به دندان بخایید و بردش فرو
Дуруди азхдоу паямбар баров
درود ازخدا و پیمبر براو
Чу аҳрӣман ин дид омад ба ҷӯш
چو اهریمن این دید آمد به جوش
Басӣ носазо гуфт он тираи пӯш
بسی ناسزا گفت آن تیره پوش
Фурӯи басти бозуии мардона аш
فرو بست بازوی مردانه اش
Фиристод зии пӯри мараҷона аш
فرستاد زی پور مرجانه اش
Чу ибни зиёди табаи рӯзгор
چو ابن زیاد تبه روزگار
Шуд огоҳи азкори он номдор
شد آگاه ازکار آن نامدار