Бипечед брхўд каждум зада
بپیچید برخود کژدم زده
Ваёи ҳамчуи мори сарв дам зада
ویا همچو مار سرو دم زده
Бигуфташ чаро хӯрдӣ он номаро ?
بگفتش چرا خوردی آن نامه را؟
Гирифтӣ ба худ сахти ҳангомаро ?
گرفتی به خود سخت هنگامه را؟
Бигуфтоаш : хӯрдам ки то рози ӯй
بگفتاش: خوردم که تا راز اوی
Ниҳон монад азчўни ту нопокхўӣ
نهان ماند ازچون تو ناپاکخوی
Бадв гуфт душман : ки ном ту чист ?
بدو گفت دشمن: که نام تو چیست؟
Диёрати кадому нажодат з кист ?
دیارت کدام و نژادت ز کیست؟
Ба посух бигуфт он сипеҳри ялӣ
به پاسخ بگفت آن سپهر یلی
Манам мардии аздўстони алӣ
منم مردی ازدوستان علی
Бигуфто : худованди он нома кист ?
بگفتا: خداوند آن نامه کیست؟
Ба Кӯфа фиристоданаш баҳр чист ?
به کوفه فرستادنش بهر چیست؟
Бадв гуфт Абдуллоҳи номдор
بدو گفت عبدالله نامدار
Ки он дарҷи пари гавҳари шоҳвор
که آن درج پر گوهر شاهوار
Бад аз зода ӣ шаҳсавори барроқ
بد از زاده ی شهسوار براق
Ба сӯии бузургони марзи Ироқ
به سوی بزرگان مرز عراق
Бипурсед Азноами он меҳтарон
بپرسید ازنام آن مهتران
Бадв гуфт Абдуллоҳи Комрон
بدو گفت عبدالله کامران
Змни рози пӯшида ӣ шаҳи мҷўӣ
زمن راز پوشیده ی شه مجوی
Вазин беш беҳуда дигар магӯӣ
وزین بیش بیهوده دیگر مگوی
Чу дид он знозодаҳи кирдор ӯ
چو دید آن زنازاده کردار او
Ба хашми андромди зи гуфтор ӯ
به خشم اندرآمد ز گفتار او
Бадв гуфт : акнӯн яке зини дўкор
بدو گفت: اکنون یکی زین دوکار
Ту рокор бояд ҳамеи ихтиёр
تو راکار باید همی اختیار
Ба ман пардаи Азноами онони гушой
به من پرده ازنام آنان گشای
Ваёи Муртазо ( ъ )ро бигӯ носазоӣ
ویا مرتضی (ع) را بگو ناسزای
Бигуфт : аввалин корозмн махоҳ
بگفت: اولین کارازمن مخواه
Вале носазо гуфт хоҳам ба шоҳ
ولی ناسزا گفت خواهم به شاه
Чу ин гуфта бишунид нопокроӣ
چو این گفته بشنید ناپاکرای
БдўгФт : инак ба минбари броӣ
بدوگفت: اینک به منبر برآی
Ба шӯии батул ва ду фарзанди ӯй
به شوی بتول و دو فرزند اوی
Буд ҳар чаҳ он носазои бози гӯй
بود هر چه آن ناسزا باز گوی
Фиристода бар минбар омад чмон
فرستاده بر منبر آمد چمان
Чу ҷбрили бркрсии осмон
چو جبریل برکرسی آسمان
Пас онгоҳ чунон ки шоиста буд
پس آنگاه چونان که شایسته بود
Фаровони набӣу алиро ситуд
فراوان نبی و علی را ستود
Ҳамеи брдўи фарзанди шери худоӣ
همی بردو فرزند شیر خدای
Басӣ офарин хонд он покроӣ
بسی آفرین خواند آن پاکرای
Мрони раҳбаронро сутудан гирифт
مرآن رهبران را ستودن گرفت
Ниёйиши ҳаме бар фузудан гирифт
نیایش همی بر فزودن گرفت
Золи Умия сипас кард ёд
زال امیه سپس کرد یاد
Ба дашноми онон забон баргушод
به دشنام آنان زبان برگشاد
Азони ду даҳ бад ҳар чаҳ мехост гуфт
ازآن دو ده بد هر چه می خواست گفت
Бидон сон ки наздику давраши шнФт
بدان سان که نزدیک و دورش شنفت
Пас онгаҳ зкори бади ахтари зиёд
پس آنگه زکار بد اختر زیاد
Ҳамон аҳримани зода ӣ пари фасод
همان اهرمن زاده ی پر فساد
Басӣ ёд карду басӣ роз ронад
بسی یاد کرد و بسی راز راند
Басии лаъну нафрини бадв боз ронад
بسی لعن و نفرین بدو باز راند
Ба мараҷонау пӯри он нобакор
به مرجانه و پور آن نابکار
Фиристод нафрини фузуни азшмор
فرستاد نفرین فزون ازشمار
Вазони корҳо кон зан шавам кард
وزان کارها کان زن شوم کرد
Ки расвои ҳаме зон бар ва бум кард
که رسوا همی زان بر و بوم کرد
Чу лухтии фиристода ӣ арҷманд
چو لختی فرستاده ی ارجمند
Сухан сахт гуфт аз зани сусти банд
سخن سخت گفت از زن سست بند
Бигуфт : эй бузургони Кӯфаи диёр
بگفت: ای بزرگان کوفه دیار
Агар дар дарунатон буд дарди ёр
اگر در درونتان بود درد یار
Марои зода ӣ шаҳсавори барроқ
مرا زاده ی شهسوار براق
Фиристодаи сӯии шумо азъроқ
فرستاده سوی شما ازعراق
Худ аз марзи бтҳои ҳаме бо сипоҳ
خود از مرز بطحا همی با سپاه
Бад-ӣни сӯии наздики паймӯдаи роҳ
بدین سوی نزدیک پیموده راه
Ба дидори шоҳи фарозу фурӯд
به دیدار شاه فراز و فرود
Пазира шуданро шитобид зуд
پذیره شدن را شتابید زود
Ммонид бар ҷойгоҳ нишаст
ممانید بر جایگاه نشست
Бидоред аз пӯри мараҷонаи даст
بدارید از پور مرجانه دست
Пас онгаҳ ба ҳукми амири шарир
پس آنگه به حکم امیر شریر
Фиканданд ӯрои змнбр ба зер
فکندند اورا زمنبر به زیر
Палид ӣ бузади теғи бргрднш
پلید ی بزد تیغ برگردنش
Ба хоки андари афканди равшани таниш
به خاک اندر افکند روشن تنش
Зиздони дуруди фаровонаши бод
زیزدان درود فراوانش باد
Фарии брзбони санои хониши бод
فری برزبان ثنا خوانش باد