Зсолори бади духтарии хурдсол

زسالار بد دختری خردسال

Ки монаст хуршеди родрҷмол

که مانست خورشید رادرجمال

Дроғўши худ шоҳи бншои хтш

درآغوش خود شاه بنشا ختش

Пдрўро бӯседу бнўохтш

پدرورا بوسید و بنواختش

Чу он бе падари кӯдаки ҳӯшёр

چو آن بی پدر کودک هوشیار

Чунон меҳр дид аз ҷҳоншҳрёр

چنان مهر دید از جهانشهریار

Хурӯшед ва гуфт эй маин ъам род

خروشید و گفت ای مهین عم راد

Ки ҷони офаринати нигаҳдори бод

که جان آفرینت نگهدار باد

Надидам чунин меҳри азин пеши ман

ندیدم چنین مهر ازین پیش من

Ки байнам кунун азтў бо хештан

که بینم کنون ازتو با خویشتن

Гумонам ки душман бтимм намӯд

گمانم که دشمن بتیمم نمود

Змрги падари дуҳули ду нимам намӯд

زمرگ پدر دهل دو نیمم نمود

Шҳншаҳ бадв гуфт ва бигирист зор

شهنشه بدو گفت و بگریست زار

Ки эй азпср ъам – марои ёдгор

که ای ازپسر عم – مرا یادگار

Турогар падар кушта шуд ғам махӯр

تو را گر پدر کشته شد غم مخور

Ки ҳаст туро ман ба ҷои падар

که هست تو را من به جای پدر

Бигӯ азчаҳи огоҳи гаштии чунин

بگو ازچه آگاه گشتی چنین

Ки бобат шудаи кушта ӣ теғи кин

که بابت شده کشته ی تیغ کین

Бигуфто тўро ҳаст расмии қадим

بگفتا تورا هست رسمی قدیم

Ки аинсон навозиш кунӣ бо ятем

که اینسان نوازش کنی با یتیم

Пас аздл хурӯшӣ баровард зор

پس ازدل خروشی برآورد زار

Ба сӯги падари ҳамчуи абри баҳор

به سوگ پدر همچو ابر بهار

Дўгисўии мишкӣн парешон намӯд

دوگیسوی مشکین پریشان نمود

Раҳи нола аз ноӣ дили бргшўд

ره ناله از نای دل برگشود

Чу мардону занҳои ҳошими нажод

چو مردان و زن های هاشم نژاد

Шуниданд он мӯя зон покзод

شنیدند آن مویه زان پاکزاد

Ҳамаи дрФғон ва хурӯш омаданд

همه درفغان و خروش آمدند

зи марги сипаҳбад ба ҷӯш омаданд

ز مرگ سپهبد به جوش آمدند

Зану марди оли алии ҳарки буд

زن و مرد آل علی هرکه بود

Ба сӯги сипаҳдор зорӣ намӯд

به سوگ سپهدار زاری نمود

Даҳонҳо пар аз ?вилау синаи чок

دهان ها پر از ویله و سینه چاک

Ба ҷои калла бар сртираҳи хок

به جای کله بر سرتیره خاک

Ҳамаи мӯягар гирд шоҳ омаданд

همه مویه گر گرد شاه آمدند

Абои нолау ашк ва оҳ омаданд

ابا ناله و اشک و آه آمدند

Ҳама зор гуфтанд к-эии номдор

همه زار گفتند کای نامدار

Далеру сипаҳдору ханҷари гузор

دلیر و سپهدار و خنجر گذار

Писар ъам шоҳи Мадинаи расӯл

پسر عم شاه مدینه رسول

Гиромӣ чу ҷони пеши шӯии батул

گرامی چو جان پیش شوی بتول

Сутӯдаи гуҳари мейри разми озмоӣ

ستوده گهر میر رزم آزمای

Набера ӣ Абӯтолиби покроӣ

نبیره ی ابوطالب پاکرای

Ҷавонмард ъам зода ӣ шоҳи дайн

جوانمرد عم زاده ی شاه دین

Ба теғи ситами кушта иро ҳи дайн

به تیغ ستم کشته ی را ه دین

Здомон шаҳ гашта дастати раҳо

زدامان شه گشته دستت رها

Фурӯи рафтаи андари дами аждаҳо

فرو رفته اندر دم اژدها

Ҳамаи дӯдаро зори бгзоштаҳ

همه دوده را زار بگذاشته

Ба хулди барин рояти афрошта

به خلد برین رایت افراشته

Ки азмо бад-инсон тўро давр кард ?

که ازما بدینسان تورا دور کرد؟

Ки моро ду бинанда бенур кард

که ما را دو بیننده بی نور کرد

Ки шаҳро змрги ту беёр кард

که شه را زمرگ تو بی یار کرد

Кадомин бдохтри чунин коркард ?

کدامین بداختر چنین کارکرد؟

Дареғ он бирав ҷавшани паҳлавӣ

دریغ آن برو جوشن پهلوی

Дареғи он сару афсари хусравӣ

دریغ آن سر و افسر خسروی

Дареғи он дарахти гшни шоху барг

دریغ آن درخت گشن شاخ و برگ

Ки бо теша аз решаи афканди марг

که با تیشه از ریشه افکند مرگ

Дареғ эй ҷаҳонро ту чашму чароғ

دریغ ای جهان را تو چشم و چراغ

Ки мароро зтў баҳра шуд дарду доғ

که مرا را زتو بهره شد درد و داغ

Ту чун куштаи гаштӣ ба шамшери кин

تو چون کشته گشتی به شمشیر کین

Ммонод бе ту сипеҳру замин

مماناد بی تو سپهر و زمین

Фаровон чу зин гӯна карданд ёд

فراوان چو زین گونه کردند یاد

Шҳншаҳ ба андарзашони лаби кушод

شهنشه به اندرزشان لب گشاد

Шикеб аз ғаму ранҷи бхшўдшон

شکیب از غم و رنج بخشودشان

зи дили занги тимори бздўдшон

ز دل زنگ تیمار بزدودشان