Ба пӯзиш ба шаҳи лухтии намоз

به پوزش به شه لختی نماز

Вази он пас ба нармӣ чунин ронад роз

وز آن پس به نرمی چنین راند راز

Ки Абдуллоҳи иқтри номдор

که عبدالله یقطر نامدار

Зкини бад андеш шуд куштаи зор

زکین بد اندیش شد کشته زار

Бигуфт ину дастурӣ аз шоҳ ёфт

بگفت این و دستوری از شاه یافت

Чу боди бузони сӯии ҳомӯни шитофт

چو باد بزان سوی هامون شتافت

Чу ӯ рафт фармонравои змн

چو او رفت فرمانروای زمن

Ҳамаи ёваронро намӯд анҷуман

همه یاوران را نمود انجمن

Вазони пас бадишони чунин роз гуфт

وزان پس بدیشان چنین راز گفت

Бади инсон ки наздику давраши шнФт

بد انسان که نزدیک و دورش شنفت

Ки Абдуллоҳи иқтри андари Ироқ

که عبدالله یقطر اندر عراق

Бишуд кушта аз ҷаври аҳли нифоқ

بشد کشته از جور اهل نفاق

Кунун нағзи гуфтори ман бишанвед

کنون نغز گفتار من بشنوید

Хирад гирд оред ва огаҳ шавед

خرد گرد آرید و آگه شوید

Ҳар онкас ки бо ман бпимўди роҳ

هر آنکس که با من بپیمود راه

Шавад куштаи дркрбло бе гуноҳ

شود کشته درکربلا بی گناه

зи мардон ба ҷузи Сайиди алсоҷдин

ز مردان به جز سید الساجدین

Намонад тании зинда дар он замин

نماند تنی زنده در آن زمین

Ҳар онкас ки бо андешад аз ҷони хеш

هر آنکس که با اندیشد از جان خویش

Бигирад раҳи хона ӣ хеш – пеш

بگیرد ره خانه ی خویش – پیش

Равад то ба гирдоби ранҷу бало

رود تا به گرداب رنج و بلا

Науфтад чу ман дрсФи Карбало

نیفتد چو من درصف کربلا

Шуниданд аз шоҳ чун ин сухан

شنیدند از شاه چون این سخن

Парокандаи гаштанди он анҷуман

پراکنده گشتند آن انجمن

Гуруҳе ки буданд дунёи параст

گروهی که بودند دنیا پرست

Кашиданд аз ёрии шоҳи даст

کشیدند از یاری شاه دست

Намонданд барҷо – зи ёрон ӯ

نماندند برجا – ز یاران او

Ба ҷузи андак аз ҷони нисорон ӯ

به جز اندک از جان نثاران او

Ки буданд аз ҳошимии зодаи гон

که بودند از هاشمی زاده گان

Ҳамон роди мардону озодаи гон

همان راد مردان و آزاده گان

Ва дигари танӣ дар шумораи ҳазор

و دیگر تنی در شماره هزار

Бимонаданд дрмўкби шаҳриёр

بماندند درموکب شهریار