Шунидам ки зад довари дайни паноҳ
شنیدم که زد داور دین پناه
Ба сари манзили хусравии боргоҳ
به سر منزل خسروی بارگاه
Биёмад яке пери кофури мӯӣ
بیامد یکی پیر کافور موی
Ки худ Амр будӣ накӯи номи ӯй
که خود عمرو بودی نکو نام اوی
Бабўсед хок ва бинолед зор
ببوسید خاک و بنالید زار
Ба лоба бигуфт эй шаҳи тоҷдор
به لابه بگفت ای شه تاجدار
Маро аз банӣ ъкрмаҳ гавҳар аст
مرا از بنی عکرمه گوهر است
Змни панди омухтан дар хур аст
زمن پند آموختن در خور است
Яке жарфи зоғоз андеша кун
یکی ژرف زآغاز اندیشه کن
Сипас – роз бишинав зи пери куҳан
سپس – راز بشنو ز پیر کهن
Агар чанд бошӣ ту худ ҳӯшманд
اگر چند باشی تو خود هوشمند
ШнФтни з перон накӯйаст панд
شنفتن ز پیران نکوی است پند
Изоин раҳ ки дорӣ бипечон Аннан
ازاین ره که داری بپیچان عنان
Марви сӯии зубину теғу синон
مرو سوی زوبین و تیغ و سنان
Бирав сӯии Ясриби Марви зии Ироқ
برو سوی یثرب مرو زی عراق
Ки дар сина доранд аҳлаши нифоқ
که در سینه دارند اهلش نفاق
Надид ӣ ки бо шери парвардгор
ندید ی که با شیر پروردگار
Чаҳ карданд он мардуми нобакор
چه کردند آن مردم نابکار
Шикастанди паймони пӯраши ҳасан
شکستند پیمان پورش حسن
Казу чора шуд назд зишти аҳриман
کزو چاره شد نزد زشت اهرمن
Ҳамеи байнам эй шоҳи гардуни сарир
همی بینم ای شاه گردون سریر
Ба чанги аҷали мртўро дастгир
به چنگ اجل مرتو را دستگیر
Дареғ оядам аз чунин рӯйу мӯӣ
دریغ آیدم از چنین روی و موی
Ки бади хоҳиш азхўн диҳад шустушӯӣ
که بد خواهش ازخون دهد شستشوی
Яке панд бишинав изоин марди пер
یکی پند بشنو ازاین مرد پیر
Ҳрончт сарояд азу дар пазир
هرآنچت سراید ازو در پذیر
Бифармуд дорои гардуни сарир
بفرمود دارای گردون سریر
Бидон пери огоҳи равшани замир
بدان پیر آگاه روشن ضمیر
Ки ҳарчи он ту гуфтӣ дурустасту рост
که هرچ آن تو گفتی درست است و راست
Набошад дар он андакӣ кам вкост
نباشد در آن اندکی کم وکاست
Буд ҳар чаҳ аз неку бади дараҷаон
بود هر چه از نیک و بد درجهان
Набошад ба ман як сари мӯи ниҳон
نباشد به من یک سر مو نهان
Вале эй хирадманди пери куҳан
ولی ای خردمند پیر کهن
Маро кушта хоҳад худованди ман
مرا کشته خواهد خداوند من
Қалам аз азал зад ба лавҳи ин рақам
قلم از ازل زد به لوح این رقم
Ки гирдами ҳамеи куштаи ҷеффи алқлм
که گردم همی کشته جف القلم
Агар дараҷаами ман ба сӯрохи мӯр
اگر درجهم من به سوراخ مور
Кашад душманами андари он танги гӯр
کشد دشمنم اندر آن تنگ گور
Чу ман куштаи гирдами сқиФии нажод
چو من کشته گردم ثقیفی نژاد
Як мард ояд ба ойин ва дод
یک مرد آید به آیین و داد
برارد задуда паранд аз ниёам
برآرد زدوده پرند از نیام
Кашад азбди андеши ман интиқом
کشد ازبد اندیش من انتقام
Чу бишунид ин рози он пермард
چو بشنید این راز آن پیرمرد
Бирафт аз бршоаҳ бо доғу дард
برفت از برشاه با داغ و درد