Смини гавҳари дҷри абди мноФ
ثمین گوهر دجر عبد مناف
Ҳаме ронад то ҷойгоҳи шроФ
همی راند تا جایگاه شراف
Даронҷо ба фармони он раҳнамоӣ
در آنجا به فرمان آن رهنمای
Сарои пардаҳо гашти гардуни гароӣ
سراپردهها گشت گردون گرای
Ба харгаҳ биёсуд фархундаи шоҳ
به خرگه بیاسود فرخنده شاه
Мрони рӯзу шабро дарони ҷойгоҳ
مر آن روز و شب را در آن جایگاه
Чу аз партави чеҳр рухшанда шед
چو از پرتو چهر رخشنده شید
Сиёҳӣ рамед ва сипеда дамид
سیاهی رمید و سپیده دمید
Бигуфто ба ёрони шаҳи комёб
بگفتا به یاران شه کامیاب
Ки созед пар – машкҳо розоб
که سازید پ،ر، مَشکها را ز آب
Биёред дар раҳ ба ҳамроҳи хеш
بیارید در ره به همراه خویش
Ки моро яке кор ояд ба пеш
که ما را یکی کار آید به پیش
Ба фармони шоҳаншаҳи комёб
به فرمان شاهنشه کامیاب
Ббрднди бохуд басии машки об
ببردند باخود بسی مَشک آب
Чу пешини хўростоди брчрхи рост
چو پیشین خور استاد بر چرخ راست
Зумуррадии сабки бонг такбир хост
ز مردی سبک بانگ تکبیر خاست
Бадви шоҳ дайн гуфт : кин бонг кист ?
بدو شاه دین گفت: کهاین بانگ کیست؟
Мрооини вақти ҳангом такбир чист
مرا این وقت هنگام تکبیر چیست
Бигуфто : ки ин шаҳриёри ҷаҳон
بگفتا: که این شهریار جهان
Ба чашм оядам шохи хрмостон
به چشم آیدم شاخ خُرماستان
Яке гуфт зон роди мардони чунин
یکی گفت زآن رادمردان چنین
Ки хрмостон нест дарини замин
که خُرماستان نیست دراین زمین
Накӯ ар бибинӣ сари найза ҳо аст
نکو ار ببینی سر نیزهها است
Ки боло чу хрмостон карда рост
که بالا چو خُرماستان کرده راست
Ҳамоно зи Кӯфаи сипоҳ омада аст
همانا ز کوفه سپاه آمده است
Паии разми фархундаи шоҳ омада аст
پی رزم فرخنده شاه آمده است
Чу шуд брхдоўнди дайни ошкор
چو شد بر خداوند دین آشکار
Ки ояд зираи лашгари нобакор
که آید ز ره لشگر نابکار
Яке тели реги андари он дашт буд
یکی تل ریگ اندر آن دشت بود
Ки судии ҳамеи сар ба чархи кабӯд
که سودی همی سر به چرخ کبود
Бифармуд то ҳамРаҳон тохтанд
بفرمود تا همرهان تاختند
Ба домони он хайма афрохтанд
به دامان آن خیمه افراختند
Чу ин кор карданд ёрони шоҳ
چو این کار کردند یاران شاه
Расиданди кӯфии саворони зи роҳ
رسیدند کوفی سواران ز راه
Гуруҳеи камари бастаи азбҳри ҷанг
گروهی کمر بسته از بهر جنگ
Сипаҳдорашони ҳури пирӯзи ҷанг
سپهدارشان حر پیروز جنگ
Чри ҳур ? номадорӣ ки рӯзи набард
چرآ حر؟ نامداری که روز نبرد
Ҳаросон нагаштӣ зики дашти мард
هراسان نگشتی ز یک دشت مرد
Чу ҷустӣ ба кини ҷанг бо пари дилон
چو جستی به کین جنگ با پُر دلان
Баробари бадӣ бо ҳазор аз ялон
برابر بدی با هزار از یلان
Ба ҳар ҷанг дод ялӣ дода Эй
به هر جنگ داد یلی دادهای
Чу фархундаи номи худ озода Эй
چو فرخنده نام خود آزادهای
Гӯии номадории сутурги азърб
گوی نامداری سترگ از عرب
Диловари савории риёҳии насаб
دلاور سواری ریاحی نسب
Ба меҳри алӣ ҳақ сиришта гулшан
به مهر علی حق سرشته گلش
зи нури ҳидояти мунаввари дилаш
ز نور هدایت منور دلش
Шунидам ки солори Кӯфаи диёр
شنیدم که سالار کوفه دیار
Чўшди огаҳи азкори он шаҳриёр
چوشد آگه از کار آن شهریار
Ба ҳур гуфт коидри ҳаме раҳ сипор
به حر گفت کهایدر همی ره سپار
Ба ҳамроҳ баргир мардии ҳазор
به همراه بر گیر مردی هزار
Сари роҳ бршоаҳ баргир сахт
سر راه بر شاه برگیر سخت
Ба фармони равони гашти бедори бахт
به فرمان روان گشت بیدار بخت
Ба ҳар манзилии кон диловар шудӣ
به هر منزلی کهآن دلاور شدی
Сурӯшии бадви мужда овар шудӣ
سروشی بدو مژده آور شدی
Ки башитоб эй ҳур ба сӯии биҳишт
که بشتاب ای حر به سوی بهشت
Ки яздонат кард ин чунин сарнавишт
که یزدانت کرد اینچنین سرنوشت
Ҷавонмард аз он омадӣ дршгФт
جوانمرد از آن آمدی در شگفت
Зкори худ андарзҳо ме гирифт
ز کار خود اندرزها میگرفت
Ба худ гуфт армни рӯм бо сипоҳ
به خود گفت ار من روم با سپاه
Ки бо довар дайн шавам рзмхўоаҳ
که با داور دین شوم رزمخواه
Чаро пас навид ҷнонм расад ?
چرا پس نوید جنانم رسد؟
Чунин мужда азосмонм расад ?
چنین مژده از آسمانم رسد؟
Ҳаме буд пжмони восимаҳ сор
همی بود پژمان و آسیمه سار
Ба ҳар манзилӣ бо сипаҳи раҳсипор
به هر منزلی با سپه رهسپار
Ки ногоҳ дрмнзли охирин
که نا گاه در منزل آخرین
Ба чашм омаданаши мавкиби шоҳи дайн
به چشم آمدش موکب شاه دین
Саропарда Эй дид бар по каз он
سراپردهای دید بر پا کز آن
Шудӣ нур то ҳафтумин осмон
شدی نور تا هفتمین آسمان
Ба гирди андараши хаймаҳо бар ба пой
به گرد اندرش خیمهها بر به پای
Ки аз қубба ҳар хаймае арши соӣ
که از قبه هر خیمهای عرش سای
Буд гуфт монои мароин боргоҳ
بود گفت مانا مر این بارگاه
зи шоҳаншаҳи офариниши паноҳ
ز شاهنشه آفرینش پناه
Пас онгаҳ бифармуд каз як тараф
پس آنگه بفرمود کز یک طرف
Саворон кӯфӣ кашиданд саф
سواران کوفی کشیدند صف
Дирафш сипаҳбад барафроштанд
درفش سپهبد برافراشتند
Аннанҳои асбон нигаҳ доштанд
عنانهای اسبان نگه داشتند
Валикини дарони гармии офтоб
ولیکن در آن گرمی آفتاب
Ба ҷонишони шарари барзадаи қаҳти об
به جانشان شرر برزده قحط آب
Сипоҳи сипаҳбад чу аз раҳ расед
سپاه سپهبد چو از ره رسید
Худованди дайнашон нигаҳ кард ва дид
خداوند دینشان نگه کرد و دید
Бифармуд иктни зи ёрони ӯй
بفرمود یک تن ز یاران اوی
Ба пурсиши сӯй лашгар оварад рӯй
به پرسش سوی لشگر آورد روی
Дмон рафт Фрмонбру ҷусти роз
دمان رفت فرمانبر و جست راز
Биёмад бар шоҳидин гуфт боз
بیامد بر شاه دین گفت باز
Шаҳаш гуфт баргард ва бо ҳур бигӯӣ
شهش گفت برگرد و با حر بگوی
Ки ояд ба назд ман он номҷўӣ
که آید به نزد من آن نامجوی
Фиристод ҳи сӯй сипаҳ рафт вагуфт
فرستاد ه سوی سپه رفت و گفت
Ба ҳур ҳар чаҳ аз довари дайни шнФт
به حر هر چه از داور دین شنفت
Чу бишунид ҳркш ба бар хонд шоҳ
چو بشنید حرکش به بر خواند شاه
Сабки зӣ саропарда биспурад роҳ
سبک زی سراپرده بسپرد راه