Чу омад бар пешгоҳи баланд
چو آمد بر پیشگاه بلند
Хами азбҳри пӯзиш ба боло фиканд
خم ازبهر پوزش به بالا فکند
Биоварад брхсрўи дайни намоз
بیاورد برخسرو دین نماز
Бадви гашти лухтии ситоиши тароз
بدو گشت لختی ستایش طراز
Нхснини нигаҳ чун ба рӯйиши кушод
نخسنین نگه چون به رویش گشاد
Дилу ҷону ҳуши он нигаҳро бидод
دل و جان و هوش آن نگه را بداد
Ҳамон як нигаҳ то бидонҷоаш барад
همان یک نگه تا بدانجاش برد
Ки дркрблои ҷони ширини супурд
که درکربلا جان شیرین سپرد
Чунон зон нигаҳи гашти маҷзӯби ҳур
چنان زان نگه گشت مجذوب حر
Ки аз хеш холӣ шуд аздўсти пар
که از خویش خالی شد ازدوست پر
Балии халқро бо нигоҳии чунин
بلی خلق را با نگاهی چنین
Кашад сӯии худ ҳодии роҳи дайн
کشد سوی خود هادی راه دین
Туро баси ҳамин нуктагар оқилӣ
تو را بس همین نکته گر عاقلی
Биёбӣ агар марди соҳибдилӣ
بیابی اگر مرد صاحبدلی
Чу шаҳ ошно ёфт бнўохтш
چو شه آشنا یافت بنواختش
зи бегонагӣ дил бипардохташ
ز بیگانگی دل بپرداختش
Бифармуд ӯро : ки эй номҷу
بفرمود او را:که ای نامجو
ЗкўФаҳ чаро омадӣ ? бозгуӣ
زکوفه چرا آمدی؟ بازگوی
Ба ёрии камарбаста танг омадӣ ?
به یاری کمربسته تنگ آمدی؟
Ваё бо ман аз баҳр ҷанг омадӣ ?
ویا با من از بهر جنگ آمدی؟
Бадв гуфт ҳур : к-эии сарафрози шоҳ
بدو گفت حر: کای سرافراز شاه
Мабод онкӣ бо ҳақ шавам рзмхўоаҳ
مباد آنکه با حق شوم رزمخواه
Мрогрчаҳ кард аз паии корзор
مراگرچه کرد از پی کارزار
Равон бо сипаҳи мейри Кӯфаи диёр
روان با سپه میر کوفه دیار
Валикин ба яздон паноҳанда ам
ولیکن به یزدان پناهنده ام
Мароинро здодор хоҳанда ам
مراین را زدادار خواهنده ام
Ки бо чун тўшоҳӣ наҷӯям набард
که با چون توشاهی نجویم نبرد
Нигарадам ба дигари саро рӯй зард
نگردم به دیگر سرا روی زرد
Бидон эй гули гулбуни бӯи туроб
بدان ای گل گلبن بو تراب
Ки бардаи змои тишнагии туашу тоб
که برده زما تشنگی توش و تاب
Ту чун зода ӣ соқии кавсарӣ
تو چون زاده ی ساقی کوثری
Ба мо ташнагони туашу тоб оварӣ
به ما تشنگان توش و تاب آوری
Чу лаби ташнагони раҳ ба дарё баранд
چو لب تشنگان ره به دریا برند
Азу кам чаҳ гардадгар обӣ хуранд ?
ازو کم چه گردد گر آبی خورند؟
Чу инро – зкшўри худои ҷаҳон
چو این را – زکشور خدای جهان
Ниўшид – фармуд бо ҳамРаҳон
نیوشید – فرمود با همرهان
Ки эй роди мардони зҷои брҷҳид
که ای راد مردان زجا برجهید
Ба ин қавми лаби ташна обӣ диҳед
به این قوم لب تشنه آبی دهید
Ғуломони шаҳ дрштоб омаданд
غلامان شه درشتاب آمدند
Сӯ ӣ қавм – бо машк об омаданд
سو ی قوم – با مشک آب آمدند
Дарони дашти гарми ончии бади асбу мард
درآن دشت گرم آنچه بد اسب و مرد
Намуданд сайри абашони зи оби сард
نمودند سیر ابشان ز آب سرد
Карами байн ки бо душманони крдшоаҳ
کرم بین که با دشمنان کردشاه
Ба пӯзиш чу гаштанди азуи обхўоаҳ
به پوزش چو گشتند ازو آبخواه
Ба подоши он бахшиши бекарон
به پاداش آن بخشش بیکران
Бигӯям чаҳ карданд кӯфии сарон ?
بگویم چه کردند کوفی سران؟
Бидон раҳнамои тариқи наҷот
بدان رهنمای طریق نجات
Бибастанд азкинаҳи оби Фурот
ببستند ازکینه آب فرات
Нҳштнд каз оби ширини гўор
نهشتند کز آب شیرین گوار
Шавадтар - лаби хушки он шаҳриёр
شود تر- لب خشک آن شهریار
Надоданд обаш ба ҷузи оби теғ
ندادند آبش به جز آب تیغ
Бикуштанд лаби ташнааш эй дареғ
بکشتند لب تشنه اش ای دریغ
Зхил шаҳ омад чу пешини фароз
زخیل شه آمد چو پیشین فراز
Ба ногоҳ бар хости бонги намоз
به ناگاه بر خواست بانگ نماز