Шҳншаҳ ба ҳур гуфт як сӯи хиром

شهنشه به حر گفت یک سو خرام

Ки вақт намозаст эй никном

که وقت نماز است ای نیکنام

Саворони худро мнмни пешво

سواران خود را منمن پیشوا

Ту шӯи пешвои лашгари хеш ро

تو شو پیشوا لشگر خویش را

Ки ҳақро парастиш ба пои оварем

که حق را پرستش به پای آوریم

Намозу ниёйиш ба ҷои оварем

نماز و نیایش به جای آوریم

Ба шаҳ гуфт ҳур аз ҷаҳони офарин

به شه گفت حر از جهان آفرین

Туе пешво бар ҳамаи ростин

تویی پیشوا بر همه راستین

Сазадгар кунун бо ту эй сарфароз

سزد گر کنون با تو ای سرفراز

Гузоранд ин ҳар ду лашгари намоз

گذارند این هر دو لشگر نماز

Чу пешин фариза бипардохт шоҳ

چو پیشین فریضه بپرداخت شاه

Яке анҷуман кард дар пеши гоҳ

یکی انجمن کرد در پیش گاه

Пас аз дарҷи ёқӯт гавҳар фишонд

پس از درج یاقوت گوهر فشاند

Дарони анҷумани хутбае нағз хонд

درآن انجمن خطبه ای نغز خواند

Нахустин ба яздон ситоиш гирифт

نخستین به یزدان ستایش گرفت

Парастандаи вораш ниёйиш гирифт

پرستنده وارش نیایش گرفت

Чунон поки пайғамбаронро ситуд

چنان پاک پیغمبران را ستود

Ки онро кас анбоз нашунида буд

که آن را کس انباز نشنیده بود

Сипас гуфт : к-эии мардумони Ироқ

سپس گفت: کای مردمان عراق

Ки хуй шумо нест ғайри азнФоқ

که خوی شما نیست غیر ازنفاق

На худ гарм кардед ҳангома ҳо

نه خود گرم کردید هنگامه ها

Навиштед зии ман басии нома ҳо

نوشتید زی من بسی نامه ها

Ки шавамасту бади кори дорои шом

که شوم است و بد کار دارای شام

Касе ҷузи ту моро нишоед эмом

کسی جز تو ما را نشاید امام

Басии пӯзиш ва зорӣ оростед

بسی پوزش و زاری آراستید

Марои азҳрми сӯй худ хостед

مرا ازحرم سوی خود خواستید

Худ ин кор кардед ва зон пас чаҳ буд

خود این کار کردید و زان پس چه بود

Ки ингуна паймон шикастед зуд ?

که اینگونه پیمان شکستید زود؟

Ҳамон нома ҳо ҳаст наздики ман

همان نامه ها هست نزدیک من

Ки оварда пайки азбри анҷуман

که آورده پیک ازبر انجمن

Гроидўн дигаргуна гаштааст кор

گرایدون دگرگونه گشته است کار

Азидр гароем ба Ясриби диёр

ازیدر گرایم به یثرب دیار

Бадв гуфт ҳур : эй шаҳи тоҷўр

بدو گفت حر: ای شه تاجور

Азони номаҳо ман надорам хабар

ازآن نامه ها من ندارم خبر

Набошад ба назд ту пинҳон ки ман

نباشد به نزد تو پنهان که من

Нбўдстми азоҳли он анҷуман

نبودستم ازاهل آن انجمن

МрогФти фарзанди мараҷонаи боз

مراگفت فرزند مرجانه باز

Нмонм ки раҳ биспурӣ зии ҳиҷоз

نمانم که ره بسپری زی حجاز

Туро ҳамАннан эй ҷаҳони шаҳриёр

تو را همعنان ای جهان شهریار

Шавам то расонам ба Кӯфаи диёр

شوم تا رسانم به کوفه دیار

Шҳшнаҳ бадв гуфт : каз ман махоҳ

شهشنه بدو گفت: کز من مخواه

Ки тани дрдҳм бо ту оем ба роҳ

که تن دردهم با تو آیم به راه

Касеро ки ҳақ карда фармонраво

کسی را که حق کرده فرمانروا

Аз ӯ ҳаст Фрмонбрӣ кӣ раво ?

از او هست فرمانبری کی روا؟

Ба ёрон худ гуфт пас шаҳриёр

به یاران خود گفت پس شهریار

Ба тозӣ ҳиўнон бабандед бор

به تازی هیونان ببندید بار

Сӯии марз Ясриб сипоред роҳ

سوی مرز یثرب سپارید راه

Нмониди дигари дарини ҷойгоҳ

نمانید دیگر دراین جایگاه

Чу ин дид ҳури яли азҷои ҷуст

چو این دید حر یل ازجای جست

Бузад бар рикоби шаҳаншоҳи даст

بزد بر رکاب شهنشاه دست

Ки нагузорам эй шоҳи фархундаи фар

که نگذارم ای شاه فرخنده فر

Азидр кунӣ сӯии Ясриби сафар

ازیدر کنی سوی یثرب سفر

Шаҳаш гуфт : даст азркобм бидор

شهش گفت: دست ازرکابم بدار

Ки модар ба маргати ншиноди зор

که مادر به مرگت نشیناد زار

Нишоед ки маҷбури худ хоҳӣ ам

نشاید که مجبور خود خواهی ام

Аннани бози гардони з ҳамроҳӣ ам

عنان باز گردان ز همراهی ام

Диловар чу азшоаҳи дайни ин шнФт

دلاور چو ازشاه دین این شنفت

Замонӣ фурӯ монад ва онгоҳ гуфт :

زمانی فرو ماند و آنگاه گفت:

Кигар ҷузи ту мардии дарини анҷуман

که گر جز تو مردی دراین انجمن

Сухан брзбон ронадӣ азмоми ман

سخن برزبان راندی ازمام من

Сухан гуфтамӣ ман ҳам аз моам ӯ

سخن گفتمی من هم از مام او

Чунон чун сазад ?бардамии ном ӯ

چنان چون سزد بردمی نام او

Валикини зимоми ту духти расӯл ( с )

ولیکن زمام تو دخت رسول (ص)

Ки додари Заҳроаш ( ъ ) хонду батул ( ъ )

که دادار زهراش (ع) خواند و بتول (ع)

Сухани ҷуз ба некӣ наёрам сурӯд

سخن جز به نیکی نیارم سرود

Нишоед бадв гуфт ғайр аз дуруд

نشاید بدو گفت غیر از درود

Ки шоҳ занонасту бонӯии дайн

که شاه زنان است و بانوی دین

Бадви зебади азкрдгори офарин

بدو زیبد ازکردگار آفرین

Чу бисёр гардид гуфту шунӯд

چو بسیار گردید گفت و شنود

Сипаҳдори ночор бошоҳ гуфт :

سپهدار ناچار باشاه گفت:

Ки акнӯн чаҳ хоҳӣ шудани раҳсипор

که اکنون چه خواهی شدن رهسپار

Раҳеи гири ҷузро ҳи Ясриби диёр

رهی گیر جز را ه یثرب دیار

Ман айдуннигорам яке номаи нағз

من ایدون نگارم یکی نامه نغز

Сӯии пӯри мараҷона ӣ сусти мағз

سوی پور مرجانه ی سست مغز

Магари зӣ дрхўиштн хондам

مگر زی درخویشتن خواندم

зи осеби разми ту брҳондм

ز آسیب رزم تو برهاندم

Набинам бен маҳшар азоб ?илем

نبینم بن محشر عذاب الیم

Насузад тани ман ба нори ҷҳим

نسوزد تن من به نار جحیم

Задин барнагардонд аҳрӣманам

زدین برنگرداند اهریمنم

Нагардад шафоати гарми душманам

نگردد شفاعت گرم دشمنم

Пазируфти азуи довари дайни сухан

پذیرفت ازو داور دین سخن

Бигардонад азони сӯи раҳи хештан

بگرداند ازآن سو ره خویشتن

Ба сӯй дигар рафту ҳур бо сипоҳ

به سوی دگر رفت و حر با سپاه

Аннан бо анонаш супурданд роҳ

عنان با عنانش سپردند راه