Мар ӯро бару чеҳра ӣ симгун

مر او را بر و چهره ی سیمگون

Гирифтааст ранги тбри хӯни зхўн

گرفته است رنگ طبر خون زخون

Зхўн гашта чун арғавони сунбулаш

زخون گشته چون ارغوان سنبلش

Шудаи доғ чун лолаи барги гулшан

شده داغ چون لاله برگ گلشن

Саропои он моҳи Юсуфи ғулом

سراپای آن ماه یوسف غلام

Даридаи зчнголи гиреҳгони тамом

دریده زچنگال گرگان تمام

Бадвам Лайлии ҳамеи бнгрист

بدو ام لیلی همی بنگریست

Зғми даст бар срзд ва хӯн гирист

زغم دست بر سرزد و خون گریست

Бигуфто ки – пўро – ҷўоно – мҳо

بگفتا که – پورا – جوانا – مها

Падари шаҳриёру бародари шҳо

پدر شهریار و برادر شها

Сарвари дилами нур бенаӣ ам

سرور دلم نور بینایی ام

Ғамати бардаи азтн тавоноӣ ам

غمت برده ازتن توانایی ام

Тўокнўн шудӣ аз барам бенаӣ ам

تواکنون شدی از برم بینایی ام

Ғамати барда аз тан тавоноӣ ам

غمت برده از تن توانایی ام

Ту акнӯн шудӣ аз барам бе тавон

تو اکنون شدی از برم بی توان

Бибаста ба пигорми душмани миён

ببسته به پیگارم دشمن میان

Басӣ бар наомад ки боз омадӣ

بسی بر نیامد که باز آمدی

Надонам чисони ғӯта дрхўн задӣ

ندانم چسان غوطه درخون زدی

Ки зад ӣнҳамаи захм бар пайкарат

که زد اینهمه زخم بر پیکرت

Ки раҳмӣ наёвард бар мордт

که رحمی نیاورد بر ماردت

Барӣни тан ки аз барги гули хўштрст

براین تن که از برگ گل خوشترست

Куҷои ӣнҳамаи захм андар хураст

کجا اینهمه زخم اندر خورست

Бброди дасти палидии шарир

ببراد دست پلیدی شریر

Ки аз шаст бикшод сӯии ту тир

که از شست بگشاد سوی تو تیر

Наёвард раҳми он хаданги аФкно

نیاورد رحم آن خدنگ افکنا

Бад-ӣни қомат чун камони мно

بدین قامت چون کمان منا

Дрондм ки будӣ ба майдони равон

درآندم که بودی به میدان روان

Маро кошкӣ тан шудӣ бе равон

مرا کاشکی تن شدی بی روان

Бчми кати замонӣ ба бар дркшм

بچم کت زمانی به بر درکشم

Зондоми ту теғ кин баркашам

زاندام تو تیغ کین برکشم

Даҳуми шустушӯи зи оби дидаи рахт

دهم شستشو ز آب دیده رخت

Кунам поки хӯни азрхи фаррухат

کنم پاک خون ازرخ فرخت

Ба захмати нуҳуми марҳамӣ аз сиришк

به زخمت نهم مرهمی از سرشک

Ба болин нишинам туро чун пизишк

به بالین نشینم تو را چون پزشک

Бубинам ба коми дили он рӯй вмўӣ

ببینم به کام دل آن روی وموی

Ки аз гули баради рангу азмшки буи

که از گل برد رنگ و ازمشک بوی

Дариғо азин чеҳра ӣ чун баҳор

دریغا ازین چهره ی چون بهار

Ки бистар кунандаш зи хошоку хор

که بستر کنندش ز خاشاک و خار

Дариғо аз он пайкари зӯрманд

دریغا از آن پیکر زورمند

Ки осеб бинад зи наъли саманд

که آسیب بیند ز نعل سمند

Дариғо аз он сунбули тобдор

دریغا از آن سنبل تابدار

Ки обаш диҳад ханҷари обдор

که آبش دهد خنجر آبدار

Чу озода бетобӣ моам дид

چو آزاده بی تابی مام دید

Биёмад варои танг дарбар кашид

بیامد ورا تنگ دربر کشید

Бигуфто ки эй модари ғами насиб

بگفتا که ای مادر غم نصیب

Худояти дҳоди андарин ғами шикеб

خدایت دهاد اندرین غم شکیب

Бидон бош кондрз ман бишинавӣ

بدان باش کاندرز من بشنوی

Ҳар ончат бигӯям бидон бгрўӣ

هر آنچت بگویم بدان بگروی

Чу бинии марои хуфта дар хӯну хок

چو بینی مرا خفته در خون و خاک

Мабодо кунӣ ҷома ӣ хеши чок

مبادا کنی جامه ی خویش چاک

Мабодои фиғони сркнии мурғи вор

مبادا فغان سرکنی مرغ وار

Бараҳна кунӣ сари харошии изор

برهنه کنی سر خراشی عذار

Ба хӯнами пас азмни мёлоӣ рӯй

به خونم پس ازمن میالای روی

Парешон макун чун дили хеши мӯӣ

پریشان مکن چون دل خویش موی

Ки аз зории ?ути хасм хандон шавад

که از زاری ات خصم خندان شود

Ғами хотири шаҳи ду чандон шавад

غم خاطر شه دو چندان شود

Пас аз куштани ман чу фархундаи шоҳ

پس از کشتن من چو فرخنده شاه

Бияёд сӯии хайма бо ашки воаҳ

بیاید سوی خیمه با اشک وآه

Табассум ба лаби ор ва бигушоӣ чеҳр

تبسم به لب آر و بگشای چهر

Ба равшани ҷамолаш назар кун ба меҳр

به روشن جمالش نظر کن به مهر

Ту ӯро тасаллии даҳ аз марги ман

تو او را تسلی ده از مرگ من

Ба кишти шикебаши ту оташ мазан

به کشت شکیبش تو آتش مزن

Бидон гиря кун космону замин

بدان گریه کن کآسمان و زمین

Бадв ҳаст гирёни вондўи ҳгин

بدو هست گریان واندو هگین

Ҳаме то туоне бинол вбмўӣ

همی تا توانی بنال وبموی

На брпўри номӣ ба фархундаи шӯй

نه برپور نامی به فرخنده شوی

Ба ман гиря кардан сазовор нест

به من گریه کردن سزاوار نیست

Марои марг дар хӯрд тимор нест

مرا مرگ در خورد تیمار نیست

Ки гиряд ба домоди озоди дил

که گرید به داماد آزاد دل

Ки тозад сӯии ҳиҷлаи гуҳи шоди дил

که تازد سوی حجله گه شاد دل

Макун сози мотам ки сур ман аст

مکن ساز ماتم که سور من است

Махӯр ғам ки гоҳи сарвар ман аст

مخور غم که گاه سرور من است

Меандеш – маргами наҷот ман аст

میاندیش – مرگم نجات من است

Чунин куштаи гаштани ҳаёт ман аст

چنین کشته گشتن حیات من است

Бигуфт ину афрошти боло чу сарв

بگفت این و افراشت بالا چو سرو

Нишаст азбри зин чу парони тзўр

نشست ازبر زین چو پران تذور