Ту гуфтӣ ки бинишаст барбоди пой

تو گفتی که بنشست برباد پای

Яке оҳанӣни қулзумии мавҷи рой

یکی آهنین قلزمی موج رای

Хадангӣ шуд аз шасти яздони бурун

خدنگی شد از شست یزدان برون

Ки аҳрӣманонро кунад сарнигӯн

که اهریمنان را کند سرنگون

Яке теғи тез аз ниёами худоӣ

یکی تیغ تیز از نیام خدای

Буруни ҷусти мрдоФкну сргроӣ

برون جست مردافکن و سرگرای

Чу шери худои он сари сафдарон

چو شیر خدای آن سر صفدران

Бузади хешро бар сипоҳи гарон

بزد خویش را بر سپاه گران

Яке теғ чун аждаҳояш ба мушт

یکی تیغ چون اژدهایش به مشت

Ки ҳар кас бидидаш бадв кард пушт

که هر کس بدیدش بدو کرد پشت

Ба ҳар сӯ ки афрошти он теғу чанг

به هر سو که افراشت آن تیغ و چنگ

Здўнон тиҳӣ кард зини хаданг

زدونان تهی کرد زین خدنگ

Ба ҳар ҳамлаи афканди ҷамъӣ ба хок

به هر حمله افکند جمعی به خاک

Фалаки гашти азтиғ ӯ бимнок

فلک گشت ازتیغ او بیمناک

Гӯонро сар аз ҳуши втн аз равон

گوان را سر از هوش وتن از روان

Тиҳии гашт аз бими он навҷавон

تهی گشت از بیم آن نوجوان

Тан ӯ бори теғаш чу теғи ниё

تن او بار تیغش چو تیغ نیا

Бигардонад аз хӯни басии Асия

بگرداند از خون بسی آسیا

Чу кирдор ӯ мнқз мара дид

چو کردار او منقذ مره دید

Пар аз хашми лабро ба дандон гузид

پر از خشم لب را به دندان گزید

Хурӯшеду гуфто ба лашгар ки зан

خروشید و گفتا به لشگر که زن

Бааст аз шмомрду шамшери зан

به است از شمامرد و شمشیر زن

Сипоҳии зиктн чаҳ бояд гурехт

سپاهی زیکتن چه باید گریخت

Зкрдотони об мардӣ бирехт

زکرداتان آب مردی بریخت

Гуноҳи шумо ҷумла бар гарданам

گناه شما جمله بر گردنم

Зосбш агар бар замини нФкнм

زاسبش اگر بر زمین نفکنم

Бигуфт ин ва биниҳод ҷое камӣн

بگفت این و بنهاد جایی کمین

Сиррии пари зи боди вдлии пари зкин

سری پر ز باد ودلی پر زکین

Чу шҳзодаҳ гардид саргарми ҷанг

چو شهزاده گردید سرگرم جنگ

Бидонсу кашидаш аҷали полҳнг

بدانسو کشیدش اجل پالهنگ

Бдохтр чу девӣ биҷуст аз камӣн

بداختر چو دیوی بجست از کمین

Бузад бар сар то ҷаври теғи кин

بزد بر سر تا جور تیغ کین

Ба дастор пайғамбар афтод чок

به دستار پیغمبر افتاد چاک

Бишуд теғ то ҷабҳа ӣ тобнок

بشد تیغ تا جبهه ی تابناک

Падед омад аз фарқи он номвар

پدید آمد از فرق آن نامور

Дигар бораи осори шқи алқмр

دگر باره آثار شق القمر

Чу мағзи срози теғи кин чок шуд

چو مغز سراز تیغ کین چاک شد

Аҷал бо ҷавони даст ва фитрок шуд

اجل با جوان دست و فتراک شد

Аз он захм рафт аз таниши туашу тоб

از آن زخم رفت از تنش توش و تاب

Бихобед бар ёли асби уқоб

بخوابید بر یال اسب عقاب

Стому пари ваболи он тези гом

ستام و پر وبال آن تیز گام

Шуд аз хӯни шҳзодаҳи ёқӯти ном

شد از خون شهزاده یاقوت نام

Бирав ёли асбаш чу абри баҳор

برو یال اسبش چو ابر بهار

Баборед борони зхўни савор

ببارید باران زخون سوار

Раседӣ чу брхоки хӯни сараш

رسیدی چو برخاک خون سرش

Дамидӣ гули арғавон аз буриш

دمیدی گل ارغوان از برش

Бабради он забони баста аз размгоҳ

ببرد آن زبان بسته از رزمگاه

Алиро ҳамеи тобаи қалби сипоҳ

علی را همی تابه قلب سپاه

Нигунаш чу диданди ҷанги оварон

نگونش چو دیدند جنگ آوران

Гирифтанд гардиши карон то карон

گرفتند گردش کران تا کران

Ба шамшери втири вснони ситам

به شمشیر وتیر وسنان ستم

Задандаш ҳамеи захм бар рӯй ҳам

زدندش همی زخم بر روی هم

Шуд аз захми пайкону шамшери тез

شد از زخم پیکان و شمشیر تیز

Тан аз нозпрўрд ӯ рези рез

تن از نازپرورد او ریز ریز

Ба поён бишуд сусти дасти алӣ

به پایان بشد سست دست علی

Ба хок андар афтод чархи ялӣ

به خاک اندر افتاد چرخ یلی

Шигифто чаро зини заррини меҳр

شگفتا چرا زین زرین مهر

Нашуд божгўн аз ҳиўни сипеҳр ?

نشد باژگون از هیون سپهر؟

Чу дрхок хуфт он тани чоки чок

چو درخاک خفت آن تن چاک چاک

Нагашт аз чаҳ бигусастаи аҷзои хок

نگشت از چه بگسسته اجزای خاک

Чу он шери кӯшнда аззин фитод

چو آن شیر کوشنده اززین فتاد

Ба фархундаи боби худ овоз дод

به فرخنده باب خود آواز داد

Ки шоҳо ба болини пӯри ҷавон

که شاها به بالین پور جوان

Биё то ки насупурда равшани равон

بیا تا که نسپرده روشن روان

Яке эй ҷигари банди зрғоми дайн

یکی ای جگر بند ضرغام دین

Биёи ҳоли фарзанди дилбанди байн

بیا حال فرزند دلبند بین