Бигӯям кунун достони брир
بگویم کنون داستان بریر
Ки бади пӯри фаррухи нажоди хзир
که بد پور فرخ نژاد خضیر
Алиро ҳамеи ҷангҳо дар рикоб
علی را همی جنگ ها در رکاب
Або душманон карда он комёб
ابا دشمنان کرده آن کامیاب
Баров гарчи бигузашта бисёр сол
براو گرچه بگذشته بسیار سال
Набӯд аз ҷавонони каси ӯрои ҳам?ил
نبود از جوانان کس اورا همال
Ситоиш чаҳ гӯям касеро ки ӯй
ستایش چه گویم کسی را که اوی
Шуд азхўни худ баҳри дайни сурх рӯй
شد ازخون خود بهر دین سرخ روی
зи домони он меҳтари порсоӣ
ز دامان آن مهتر پارسای
Буд дасти мдҳтгрии норасоӣ
بود دست مدحتگری نارسای
Пас аз разми Абдуллоҳи бен ъмир
پس از رزم عبدالله بن عمیر
Чунин гуфт бо шаҳи брири хзир
چنین گفت با شه بریر خضیر
Ки эй рондаи ҷади ту брърши Рахш
که ای رانده جد تو برعرش رخش
Мронизи дастурии разми бахш
مرانیز دستوری رزم بخش
Ба ночори он довари дайни паноҳ
به ناچار آن داور دین پناه
Фиристод ӯро ба овардгоҳ
فرستاد او را به آوردگاه
Биёмад ба майдони сарафрози мард
بیامد به میدان سرافراز مرد
Раҷаз хонду брдшмнон ҳамла кард
رجز خواند و بردشمنان حمله کرد
Се даҳ мард аз лашкари деви зод
سه ده مرد از لشکر دیو زاد
Бикушт вбёмд ба майдони ситод
بکشت وبیامد به میدان ستاد
Яке марди бади гавҳари азбоби вмом
یکی مرد بد گوهر ازباب ومام
Ки ӯ бади язиди бен мъқл ба ном
که او بد یزید بن معقل به نام
Ба ҳамразмии пери кои Фўри мӯӣ
به همرزمی پیر کا فور موی
Чу деви дижам аз сипаҳ кард рӯй
چو دیو دژم از سپه کرد روی
Чу омад бадв гуфт кандар ҷаҳон
چو آمد بدو گفت کاندر جهان
Баронам ки ҳастӣ ту аз гмрҳон
برآنم که هستی تو از گمرهان
Бадви пер чун раъд бар зад хурӯш
بدو پیر چون رعد بر زد خروش
Ки эй сусти бунёди нои поки ҳуш
که ای سست بنیاد نا پاک هوش
Биё то баҳами ҳарду паймон кунем
بیا تا بهم هردو پیمان کنیم
Пас онгоҳи рӯи сӯй яздон кунем
پس آنگاه رو سوی یزدان کنیم
Бихоҳйм аз кирдигори ҷаҳон
بخواهیم از کردگار جهان
Ки ҳар як змо бошад аз гмрҳон
که هر یک زما باشد از گمرهان
Дарини дашти пайкор беҷон шавад
دراین دشت پیکار بی جان شود
Ба дӯзахи брдиў меҳмон шавад
به دوزخ بردیو مهمان شود
Барошуфт аз он гуфта нопоки мард
برآشفت از آن گفته ناپاک مرد
Абои теғи брномҷў ҳамла кард
ابا تیغ برنامجو حمله کرد
Бузади теғи бртрки покизаи хуй
بزد تیغ برترک پاکیزه خوی
Нашуд коргари теғ бар тарки ӯй
نشد کارگر تیغ بر ترک اوی
Диловар чу ин дид бозуи фарохат
دلاور چو این دید بازو فراخت
Ба як захми теғаш бадунем сохт
به یک زخم تیغش به دونیم ساخت
Пас онгоҳ аз паҳна ӣ размгоҳ
پس آنگاه از پهنه ی رزمگاه
Брир сарафроз шуд сӯии шоҳ
بریر سرافراز شد سوی شاه
Бидон разми мардона кӯ карда буд
بدان رزم مردانه کو کرده بود
Фаровони худованд дайнаш ситуд
فراوان خداوند دینش ستود
Бадв гуфт к-эии пери фаррухи сиришт
بدو گفت کای پیر فرخ سرشت
зи додари бодати навиди биҳишт
ز دادار بادت نوید بهشت
Бирав сӯии майдон ки парвардгор
برو سوی میدان که پروردگار
Кунодат ба рӯзи ҷазои растгор
کنادت به روز جزا رستگار
Брири ин чу аз довар дайн шунид
بریر این چو از داور دین شنید
Ба майдон шуду теғ кин баркашид
به میدان شد و تیغ کین برکشید
Фаровони сроФкнд втн кард паст
فراوان سرافکند وتن کرد پست
Ба шамшери мағз далерон бахаст
به شمشیر مغز دلیران بخست
Ба ногуҳи бҳири ибни аўс аз камӣн
به ناگه بحیر ابن اوس از کمین
Бидон шери дили тохт бо теғи кин
بدان شیر دل تاخت با تیغ کین
Бузади теғи воФтод аз зини савор
بزد تیغ وافتاد از زین سوار
Бғлтид бар хоки вбргшти кор
بغلتید بر خاک وبرگشت کار
Саромад бидон марди ҳақ низ рӯз
سرآمد بدان مرد حق نیز روز
Бирафт аз ҷаҳони пер гетӣ фурӯз
برفت از جهان پیر گیتی فروز
Рӯонаш чу зини домгаҳ руста шуд
روانش چو زین دامگه رسته شد
Ба пайғамбари пок ( с ) пайваста шуд
به پیغمبر پاک (ص) پیوسته شد
Чу огаҳ шуд аз марг ӯ шаҳриёр
چو آگه شد از مرگ او شهریار
Барони кушта ӣ хеш бигирист зор
برآن کشته ی خویش بگریست زار
Сипас гуфт он довари аҳли хайр
سپس گفت آن داور اهل خیر
Чаҳ шоистаи мардии бадӣ эй брир
چه شایسته مردی بدی ای بریر
Бе андозаи бодо ба дигари сарой
بی اندازه بادا به دیگر سرای
Турои бртну ҷони дуруд аз худоӣ
ترا برتن و جان درود از خدای