Зҳиробни қини он савори набард

زهیرابن قین آن سوار نبرد

Биёмад бршоаҳи рухи пари згрд

بیامد برشاه رخ پر زگرد

Рикоб самандаш бабўсед ва гуфт

رکاب سمندش ببوسید و گفت

Ки эй ошкорои бтў ҳар наҳуфт

که ای آشکارا بتو هر نهفت

Чаҳ бошем ва чандон диранги оварем

چه باشیم و چندان درنگ آوریم

Ҳамон ба ки кӯшему ҷанги оварем

همان به که کوشیم و جنگ آوریم

Дамӣ бо сипаҳ трктозӣ кунем

دمی با سپه ترکتازی کنیم

Сипас ҷовдон сарфарозӣ кунем

سپس جاودان سرفرازی کنیم

Бидиҳ рухсатам то дарини дашти ҷанг

بده رخصتم تا دراین دشت جنگ

Кунам чеҳри ҳ аз хӯни худ лолаи ранг

کنم چهر ه از خون خود لاله رنگ

Шаҳаншоҳи пӯзиши азони марди род

شهنشاه پوزش ازآن مرد راد

Пазируфту дастурӣ ҷанг дод

پذیرفت و دستوری جنگ داد

Ба майдон даромад зуҳайри далер

به میدان درآمد زهیر دلیر

Хурӯшед барони сипаҳи ҳамчуи шер

خروشید برآن سپه همچو شیر

Ки эй қавми оҳани дили нобакор

که ای قوم آهن دل نابکار

Ба кин бо худоу худовандгор

به کین با خدا و خداوندگار

Манам чокарии зостони ҳусайн ( ъ )

منم چاکری زآستان حسین (ع)

Мрономи фаррух – зуҳайри ибни қин

مرانام فرخ – زهیر ابن قین

Марогар бар оем ба икрони азм

مرا گر بر آیم به یکران عزم

Чу айвон базмаст майдони разм

چو ایوان بزم است میدان رزم

Хуши Андам ки дар паҳна ӣ корзор

خوش آندم که در پهنه ی کارزار

Кунам ҷони нисори раҳи шаҳриёр

کنم جان نثار ره شهریار

Аё нобакорони давр аз ҳаё

ایا نابکاران دور از حیا

Ҳусайн ( ъ )аст сибти шаҳи анбиё ( с )

حسین(ع) است سبط شه انبیا(ص)

Шумо аз чаҳ рӯи оби ширини гўор

شما از چه رو آب شیرین گوار

Бибастед бар рӯй он шаҳриёр

ببستید بر روی آن شهریار

Бигуфт ин ва монанди шери жён

بگفت این و مانند شیر ژیان

Броҳихти шамшери гетии ситон

برآهیخت شمشیر گیتی ستان

Ту гуфтӣ ки шамшер ӯ аждаҳост

تو گفتی که شمشیر او اژدهاست

Дамаши ҳамчуи боранда абр балост

دمش همچو بارنده ابر بلاست

Ба икдми сад ва бист марди всўор

به یکدم صد و بیست مرد وسوار

БёФкнди зи он лашкари нобакор

بیافکند ز آن لشکر نابکار

Пас аз зрмгаҳ шуд вабаи наздики шоҳ

پس از زرمگه شد وبه نزدیک شاه

БдўоФрин хонд гетии паноҳ

بدوآفرین خواند گیتی پناه