Чўшди ғорби тарки сӯии биҳишт
چو شد غارب ترک سوی بهشت
Дигар номдорони фаррухи сиришт
دگر نامداران فرخ سرشت
Тнотн ба разм сипаҳ тохтанд
تناتن به رزم سپه تاختند
Равони бархе ҷон шаҳ сохтанд
روان برخی جان شه ساختند
Биҷузи ҳошимии зодаи гон кас намонад
بجز هاشمی زاده گان کس نماند
Ки ёрад ба бадхоҳи шаҳ теғ ронад
که یارد به بدخواه شه تیغ راند
Ба номи сарафрози хуишони шоҳ
به نام سرافراز خویشان شاه
Барафрошт чатри шаҳодат ба моҳ
برافراشت چتر شهادت به ماه
Чаҳ номи оварон ҳар яке ёдгор
چه نام آوران هر یکی یادگار
Ба гавҳари збўи толиби номдор
به گوهر زبو طالب نامدار
Якояки наҳанги муҳӣти ялӣ
یکایک نهنگ محیط یلی
Ба номоварӣ ёдгори алӣ ( ъ )
به نام آوری یادگار علی (ع)
Чу мардони зи шаҳ даст бардоштанд
چو مردان ز شه دست برداشتند
Ба сари теғро тоҷ ингоштанд
به سر تیغ را تاج انگاشتند
На дидаи камии пушташони рӯзи ҷанг
نه دیده کمی پشتشان روز جنگ
На оварадашон ҷустаи ғжмони паланг
نه آوردشان جسته غژمان پلنگ
Якояки зи найзаи сарафрозтар
یکایک ز نیزه سرافرازتر
з шамшер барон срондозтр
ز شمشیر بران سراندازتر
Ҳамаи оташи кишти бадгавҳарон
همه آتش کشت بدگوهران
Ҳамаи офати ҷони ҷанги оварон
همه آفت جان جنگ آوران
Ҳама бар кашида сроз на сипеҳр
همه بر کشیده سراز نه سپهر
Зада пушти по бар ба дияем меҳр
زده پشت پا بر به دیهیم مهر
Ҳамаи сари супурда ба дорои дайн
همه سر سپرده به دارای دین
Ба ҷон бохтан бар зада остин
به جان باختن بر زده آستین
Нахусти онкии зини дӯдаи сози набард
نخست آنکه زین دوده ساز نبرد
Бапушеду оғоз пайкор кард
بپوشید و آغاز پیکار کرد
Ҷавонии бади озодау номвар
جوانی بد آزاده و نامور
Ки будаш сипаҳдори мусаллами падар
که بودش سپهدار مسلم پدر
Бадаши номи Абдуллоҳи номҷўӣ
بدش نام عبدالله نامجوی
Падари вори барзад бар вёли ӯй
پدر وار برزد بر ویال اوی
Ниёи шери ҳақ будаш аз сӯии моам
نیا شیر حق بودش از سوی مام
Ки ҳайдараш хондӣ руқия ба ном
که حیدرش خواندی رقیه به نام
Чу холи сарафрозро номдор
چو خال سرافراز را نامدار
Нигаҳ кард дар паҳна ӣ корзор
نگه کرد در پهنه ی کارزار
Ба мардонаи раг хунаш омад ба ҷӯш
به مردانه رگ خونش آمد به جوش
Баровард монанди тундари хурӯш
برآورد مانند تندر خروش
Саропои яке теғ хўнриз шуд
سراپا یکی تیغ خونریز شد
Ба оҳанги марди афканӣ тез шуд
به آهنگ مرد افکنی تیز شد
Бапушед хуфтон ва бар раҳи навард
بپوشید خفتان و بر ره نورد
Бияфканад бар гстўони набард
بیفکند برگستوان نبرد
Бёўихти теғи срондоз ро
بیاویخت تیغ سرانداز را
Зҷо кунад рмҳи сарафроз ро
زجا کند رمح سرافراز را
Чунон чарма дар тохти зии шоҳидин
چنان چرمه در تاخت زی شاهدین
Фурӯд омад вбўсаҳ зад бар замин
فرود آمد وبوسه زد بر زمین
Ба пӯзиш бадв гуфт к-эии шаҳриёр
به پوزش بدو گفت کای شهریار
Яке дида бигушо бад-ӣни корзор
یکی دیده بگشا بدین کارزار
Ғуломони худро бибин тан ба тан
غلامان خود را ببین تن به تن
Ба пайкар дар оварда аз хӯни кафан
به پیکر در آورده از خون کفن
Ҳамаи сари бурӣдаи фитода ба хок
همه سر بریده فتاده به خاک
Баров ҷавшан аз теғи кини чоки чок
براو جوشن از تیغ کین چاک چاک
Ҳамаи ҷони супурда ба ҷони офарин
همه جان سپرده به جان آفرین
Зада тахт бар боргоҳи барин
زده تخت بر بارگاه برین
Набӯд ин чунин ройу паймони мо
نبود این چنین رای و پیمان ما
Ки монем бар ҷойу ёрони мо
که مانیم بر جای و یاران ما
Битозанд тавсан ба овардгоҳ
بتازند توسن به آوردگاه
Намоянди ҷони бархе ҷони шоҳ
نمایند جان برخی جان شاه
Чу ҷустанди пешӣ ба фармони ту
چو جستند پیشی به فرمان تو
Кунун навбат омад ба хуишони ту
کنون نوبت آمد به خویشان تو
Ҳамаи дӯдаро дар дил ин орзӯаст
همه دوده را در دل این آرزوست
Ки ҷонро бибозанд дар роҳи дӯст
که جان را ببازند در راه دوست
Дар оғозашон гар нашуд бахти ёр
در آغازشان گر نشد بخت یار
Дронҷоми ин орзӯашон барор
درانجام این آرزوشان برآر
Яке зон сарафрози мардони манам
یکی زان سرافراز مردان منم
Казин орзӯи рафтаи туаш аз танам
کزین آرزو رفته توش از تنم
Ки чун боби худ мусаллами номдор
که چون باب خود مسلم نامدار
Кунам ҷони худ бархе шаҳриёр
کنم جان خود برخی شهریار
Ҷаҳони байни мусаллам ба роҳ ман аст
جهان بین مسلم به راه من است
Ба дидори ман чашм ӯ равшан аст
به دیدار من چشم او روشن است
Ду танро ту мапаснд дронтзор
دو تن را تو مپسند درانتظار
Марои бахши дастурии корзор
مرا بخش دستوری کارزار
Ба фарзанди хоҳар чу шаҳи бнгрист
به فرزند خواهر چو شه بنگریست
зи мусаллами басӣ ёд кард ва гирист
ز مسلم بسی یاد کرد و گریست
Фиристод бурҷони покаши дуруд
فرستاد برجان پاکش درود
Ба зории пас онгаҳ бад-ӣни сони сурӯд
به زاری پس آنگه بدین سان سرود
Ки эй номи густари сипаҳдори ман
که ای نام گستر سپهدار من
Куҷое ки бинии дарини анҷуман
کجایی که بینی دراین انجمن
Сипаҳ кушта гардӣда шаҳ бе паноҳ
سپه کشته گردیده شه بی پناه
Ғўи кӯс бар пои зи ноўрдгоаҳ
غو کوس بر پا ز ناوردگاه
Ҳаросони дили бонувони ҳарам
هراسان دل بانوان حرم
Ҳамаи дӯда ӣ ҳошим аз ғами дижам
همه دوده ی هاشم از غم دژم
Ҷавони пӯри худро бибинӣ чунин
جوان پور خود را ببینی چنین
Зада пӯш ва оварда икрон ба зин
زده پوش و آورده یکران به زین
Паии рухсати ҷанг бо бадсигол
پی رخصت جنگ با بدسگال
Ба пӯзиши брмн ғам оварда ёл
به پوزش برمن غم آورده یال
Куҷое ки душман шикорӣ кунӣ
کجایی که دشمن شکاری کنی
Писарро дарин разм ёрӣ кунӣ
پسر را درین رزم یاری کنی
Фироқи ту ҷоно мробс набӯд
فراق تو جانا مرابس نبود
Ки пӯр ту хоҳад барони брФзўд
که پور تو خواهد برآن برفزود
Чигуна Фрстмши сӯии набард
چگونه فرستمش سوی نبرد
Касе ҷони худро зтн давр кард ?
کسی جان خود را زتن دور کرد؟
Ҳаме гуфт ва май рехти аздидаҳи хӯн
همی گفت و می ریخت ازدیده خون
Ҳаме кард нафрин ба бадхоҳи дун
همی کرد نفرین به بدخواه دون
Пас аз гиряи ночори он шаҳриёр
پس از گریه ناچار آن شهریار
Бадв дод дастурии корзор
بدو داد دستوری کارزار
Ба ҳошим нажодон расед огаҳӣ
به هاشم نژادان رسید آگهی
Ки хоҳад шуд аз боғи сарви сеӣ
که خواهد شد از باغ سرو سهی
Ба гардиши яке анҷуман сохтанд
به گردش یکی انجمن ساختند
Яке мӯя аз нав бипардохтанд
یکی مویه از نو بپرداختند
Ки эй бе падари пўрсолоррод
که ای بی پدر پورسالارراد
Ҷўонмрг мусаллам нарафта зиёд
جوانمرگ مسلم نرفته زیاد
Ту зон сафдарии пеши мо ёдгор
تو زان صفدری پیش ما یادگار
Бимонад то кунад дӯдаи ?ути корзор
بماند تا کند دوده ات کارزار
Ҷавон гуфт азмн бидоред даст
جوان گفت ازمن بدارید دست
Мробо шумо ҳаст охир нишаст
مرابا شما هست آخر نشست
Чу боби накӯи номи озодаи ҷон
چو باب نکو نام آزاده جان
Маро рафта гиред низ аз ҷаҳон
مرا رفته گیرید نیز از جهان
Чу моро саранҷоми ҷуз марг нест
چو ما را سرانجام جز مرگ نیست
Пасу пеш рафтан дарин раҳ яке аст
پس و پیش رفتن درین ره یکی است
Бигуфт ин ва фармуд бадрӯди шан
بگفت این و فرمود بدرود شان
Шикеб аз ғами худ биФрўдшон
شکیب از غم خود بیفرودشان
Ба зини ткоўр сипас барнишаст
به زین تکاور سپس برنشست
Яке найза чун мори печон ба даст
یکی نیزه چون مار پیچان به دست
Биёмад барафрӯхта рух чу моҳ
بیامد برافروخته رخ چو ماه
Дурахшон ба сари буриши рӯмии кулоҳ
درخشان به سر برش رومی کلاه
Ту гуфтӣ ки баҳром бо теғ ва худ
تو گفتی که بهرام با تیغ و خود
Ба зер андар омад зи чархи кабӯд
به زیر اندر آمد ز چرخ کبود
Ба зери андараши борае ҳамчуи кӯҳ
به زیر اندرش باره ای همچو کوه
Ки аз пўиаҳ ӣ он замини бади сутӯҳ
که از پویه ی آن زمین بد ستوه
Баробар чу шуд бо сипоҳи гшн
برابر چو شد با سپاه گشن
Бузад бар замини найза ӣ хештан
بزد بر زمین نیزه ی خویشتن
Ҳужабр диловар буғурред сахт
هژبر دلاور بغرید سخت
Ки эй бади маниши лашгари тираи бахт
که ای بد منش لشگر تیره بخت
Чунин тундӣу ҷанг ва пархош чист
چنین تندی و جنگ و پرخاش چیست
Гумонатон ки поянда хоҳем зист
گمانتان که پاینده خواهیم زیست
Ҳам айдун шуморо дами теғи ман
هم ایدون شما را دم تیغ من
Кашонад ба меҳмонии аҳриман
کشاند به مهمانی اهرمن
Манам пӯри духти алӣ вале ( ъ )
منم پور دخت علی ولی (ع)
Манам шарзаи шери кноми ялӣ
منم شرزه شیر کنام یلی
Манам ҳошимии зода ӣ номдор
منم هاشمی زاده ی نامدار
Ки модар назояд ба азмни савор
که مادر نزاید به ازمن سوار
Марои холи пӯр шаҳ авлиёст
مرا خال پور شه اولیاست
Абӯи толиби род фаррух ниёст
ابو طالب راد فرخ نیاست
Нуҳуми зини паии ҷанг чун бар сутур
نهم زین پی جنگ چون بر ستور
Фаровони падари кӯи бгрид ба пӯр
فراوان پدر کو بگرید به پور
Диловартарин мард дар кори зор
دلاورترین مرد در کار زار
Буд пеши ман кӯдаки неи савор
بود پیش من کودک نی سوار
Дами теғи ман дастёр қазост
دم تیغ من دستیار قضاست
Сари найзаи дандон мор қазост
سر نیزه دندان مار قضاست
Бигуфт ин ва , зад брспоаҳи гарон
بگفت این و، زد برسپاه گران
Шуд осема зу ҷони ҷанги оварон
شد آسیمه زو جان جنگ آوران
Замонӣ ба шамшери сарҳо рабӯд
زمانی به شمشیر سرها ربود
Замонӣ ба низ набард озмуд
زمانی به نیز نبرد آزمود
Ҳамеи кишт аз чапи ҳамеи здбаҳи рост
همی کشت از چپ همی زدبه راست
Ҳаме тан фиканд ваҳмии ҷони бкост
همی تن فکند وهمی جان بکاست