Чу ин дид хуршеди чархи ялӣ
چو این دید خورشید چرخ یلی
Абулфазли дарёии хашми алӣ ( ъ )
ابوالفضل دریای خشم علی(ع)
Илми ро баи дасти алии пӯри шоҳ
علم رابه دست علی پور شاه
Супурди вбрўни тохти зии размгоҳ
سپرد وبرون تاخت زی رزمگاه
Ба ҳамраҳи бародараши Авну алӣ
به همره برادرش عون و علی
Ду шери дижи огоҳи ғоби ялӣ
دو شیر دژ آگاه غاب یلی
Ба лашгар задуда паранд охтнд
به لشگر زدوده پرند آختند
Басии срзи пайгар ҷудо сохтанд
بسی سرز پیگر جدا ساختند
Ба пӯри бародари расиданд чун
به پور برادر رسیدند چون
Бдидндши азмркби худ нигун
بدیدندش ازمرکب خود نگون
Пароканда карданд азуи душманон
پراکنده کردند ازو دشمنان
Ба иксў кашидандаш аз он миён
به یکسو کشیدندش از آن میان
Чу шҳзодаҳро захм бисёр буд
چو شهزاده را زخم بسیار بود
Наёраст дигар набард озмуд
نیارست دیگر نبرد آزمود
Ба ногоҳ бади гавҳарии зштхў
به ناگاه بد گوهری زشتخو
Ки Фиҳони бадаш ном шуд сӯй ӯ
که فیهان بدش نام شد سوی او
Ба як захм ӯро фиканд аз ҳиўн
به یک زخم او را فکند از هیون
Бихуфт осмони далерӣ ба хӯн
بخفت آسمان دلیری به خون
Равон аз таниши арши парвози гашт
روان از تنش عرش پرواز گشت
Ба фархундаи боби худ анбози гашт
به فرخنده باب خود انباز گشت
Чу аббос ном оварад ӯро бидид
چو عباس نام آورد اورا بدید
Яке оҳи сард аз ҷигар баркашид
یکی آه سرد از جگر برکشید
Ба Фиҳон бар афканди асби ситез
به فیهان بر افکند اسب ستیز
Сарашро бияфканад бо теғи тез
سرش را بیفکند با تیغ تیز
Бртркши Абулфазл теғӣ ронад
برترکش ابوالفضل تیغی راند
Ки ному нишонаш ба гетӣ намонад
که نام و نشانش به گیتی نماند
Пас онгоҳи фаррухи сипаҳдори дайн
پس آنگاه فرخ سپهدار دین
Тан кушта бигирифт дар пеши зин
تن کشته بگرفت در پیش زین
Биоварад аз дашти овардгоҳ
بیاورد از دشت آوردگاه
Ба афсӯс биниҳод дар назд шоҳ
به افسوس بنهاد در نزد شاه
Шҳншаҳ чу дид он тани чоки чок
شهنشه چو دید آن تن چاک چاک
Руху мӯии оғишта бо хӯну хок
رخ و موی آغشته با خون و خاک
Хурӯшед ва ҷӯшед вбгристи зор
خروشید و جوشید وبگریست زار
Пас онгоҳ бо дида ӣ ашгбор
پس آنگاه با دیده ی اشگبار
Тани чоки шҳзодаҳ ӣ покроӣ
تن چاک شهزاده ی پاکرای
Биоварад дар пеши пардаи сарой
بیاورد در پیش پرده سرای
Бихобанд чархи ялии ро баи хок
بخواباند چرخ یلی رابه خاک
зи захми таниши хӯн ҳаме кард пок
ز زخم تنش خون همی کرد پاک
Ҳаме гуфт зорои ҷавони ҳасан ( ъ )
همی گفت زارای جوان حسن (ع)
Ки бишикаст аз марги ту пушти ман
که بشکست از مرگ تو پشت من
Ки зад тири зрғоми кӯшндаро ?
که زد تیر ضرغام کوشنده را؟
Ки хушанд дарёии ҷавшандаро ?
که خوشاند دریای جوشنده را؟
Ки ёли далерят дар хӯн кашид ?
که یال دلیریت در خون کشید؟
Ки бар ман сияҳ кард рӯзи сипед ?
که بر من سیه کرد روز سپید؟
Ҳаме буд шаҳи мӯяи созу дижам
همی بود شه مویه ساز و دژم
Ки ногуҳи баромади хурӯш аз ҳарам
که ناگه برآمد خروش از حرم
Давиданд аз пардаҳо бонувон
دویدند از پرده ها بانوان
Чу бар гирди кӯшндаи шери оҳӯон
چو بر گرد کوشنده شیر آهوان
Ба мижгони яке тираш аз тан кашид
به مژگان یکی تیرش از تن کشید
Яке бар лабаши лаби ниҳод ва макед
یکی بر لبش لب نهاد و مکید
Баромади яке шеван аз нинаво
برآمد یکی شیون از نینوا
Ки шуд аҳли гетии азуи пари наво
که شد اهل گیتی ازو پر نوا
Ҷавонмарди афсурдаи дили модараш
جوانمرد افسرده دل مادرش
Ҳаме гуфт мӯён ба болин дараш
همی گفت مویان به بالین درش
Ки эй тори мӯяти каманди дилам
که ای تار مویت کمند دلم
Мусалсали ду зулфи ту банди дилам
مسلسل دو زلف تو بند دلم
Ки брнўҷўонит раҳмӣ накард
که برنوجوانیت رحمی نکرد
Ки ҷон маро кард пари доғу дард
که جان مرا کرد پر داغ و درد
Таниро ки парвардаам ҳамчуи ҷон
تنی را که پرورده ام همچو جان
Ки дрхўн кашидаш ба захми гарон ?
که درخون کشیدش به زخم گران؟
Чу рафтӣ азидри сӯии боби хеш
چو رفتی ازیدر سوی باب خویش
Гирифтӣ раҳи гулшани хулди пеш
گرفتی ره گلشن خلد پیش
Нагуфтӣ ки ман модарии доштам
نگفتی که من مادری داشتم
Зхўишш чаро даври бгзоштм
زخویشش چرا دور بگذاشتم
Ҳамоно надонистӣ эй навҷавон
همانا ندانستی ای نوجوان
Ки бе ту намонад танами ротўон
که بی تو نماند تنم راتوان
Ҳаме гуфту зингўнаҳ зорӣ намӯд
همی گفت و زینگونه زاری نمود
Ба марги писар сӯгворӣ намӯд
به مرگ پسر سوگواری نمود
Чаҳ бандеми дили дрсрои ғурур
چه بندیم دل درسرای غرور
Ки бас моам бинишонад дрсўки пӯр
که بس مام بنشاند درسوک پور
Пас аз сўки Абдуллоҳи бен ҳасан
پس از سوک عبدالله بن حسن
Ман аз сўк қосим сароем сухан
من از سوک قاسم سرایم سخن