Чу зад қуръа ӣ сўки чархи куҳан
چو زد قرعه ی سوک چرخ کهن
Ба номи гули гулистони ҳасан ( ъ )
به نام گل گلستان حسن (ع)
Хам оварад болои бршоаҳи дайн
خم آورد بالا برشاه دین
Чу ҳайдар бар хотами алмрслин
چو حیدر بر خاتم المرسلین
Бмўииди вазади бӯсаи брхок ва гуфт
بمویید وزد بوسه برخاک و گفت
Ки эй довари ошкор ва наҳуфт
که ای داور آشکار و نهفت
Ба марги бародари дилами гашти хӯн
به مرگ برادر دلم گشت خون
Равонами бФрсўд втн шуд забун
روانم بفرسود وتن شد زبون
Бифармо бидонсу ки ӯ борбст
بفرما بدانسو که او باربست
Битозам ман эй шоҳи болоу паст
بتازم من ای شاه بالا و پست
Ту танҳо бародар ба хӯни хуфтаи зор
تو تنها برادر به خون خفته زار
Хурушони бидонадяш дар корзор
خروشان بداندیش در کارزار
ЗгФтор ӯ шоҳ бигирист зор
زگفتار او شاه بگریست زار
Бабўсед рӯйиши бурун аз шумор
ببوسید رویش برون از شمار
Чаро ман чунин сахт ҷонӣ кунам
چرا من چنین سخت جانی کنم
Азин пас чисони зинда гонӣ кунам
ازین پس چسان زنده گانی کنم
Ҳамеи ин барони он барӣн ме гирист
همی این برآن آن براین می گریست
Бидон ду сипеҳр ва замин ме гирист
بدان دو سپهر و زمین می گریست
Ҳаме баркашиданд аз дили хурӯш
همی برکشیدند از دل خروش
Бдонсон ки рафтанд ҳар ду зҳўш
بدانسان که رفتند هر دو زهوش
Чу лухтии баромад ба ҳуш омаданд
چو لختی برآمد به هوش آمدند
Ба бадрӯди ҳам дрхрўш омаданд
به بدرود هم درخروش آمدند
Бадв гуфт шоҳ эй бародари писар
بدو گفت شاه ای برادر پسر
Ба мардонаи ?гиии ёдгор аз падар
به مردانه گی یادگار از پدر
Чаҳ дорӣ ба пигори чандини шитоб
چه داری به پیگار چندین شتاب
Ндонӣ ки бе ту маро нест тоб
ندانی که بی تو مرا نیست تاب
Ту ҳастӣ равони тани равшанам
تو هستی روان تن روشنم
Равон чун писандии ту дўрозтнм
روان چون پسندی تو دورازتنم
Нахоҳам фиристоданати сӯии ҷанг
نخواهم فرستادنت سوی جنگ
Бирав зӣ саропарда манимо диранг
برو زی سراپرده منما درنگ
Ба хоҳишгарии навҷавони брФзўд
به خواهشگری نوجوان برفزود
Валикин буриша набахшид суд
ولیکن برشه نبخشید سود
Ба ночор бо дида ӣ ашгбор
به ناچار با دیده ی اشگبار
Равон шуд ба сӯии ҳарами номдор
روان شد به سوی حرم نامدار
зи ҳайрати срози пои нашинохта
ز حیرت سراز پای نشناخته
Ду равад аз таниши хокро ҷони пок
دو رود از تنش خاک را جان پاک
Ҳаме гуфт эй ҷон бирав аз танам
همی گفت ای جان برو از تنم
Мубин эй ду бинанда ӣ равшанам
مبین ای دو بیننده ی روشنم
Магари дам ба сари дигар эй оси чарх
مگر دم به سر دیگر ای آس چرخ
Ҳам кишти ман бдрў эй доси чарх
هم کشت من بدرو ای داس چرخ
Чаҳ кардам каз ингуна хори омадам
چه کردم کز اینگونه خوار آمدم
зи срдодаҳи гони шармсори омадам
ز سرداده گان شرمسار آمدم
Фсўсо каз он номвари зодаи гон
فسوسا کز آن نامور زاده گان
Бимонадам ба ҷои ман нижанди внўон
بماندم به جا من نژند ونوان
Агар буд фари падари барсарам
اگر بود فر پدر برسرم
Фусурда накардӣ касе хотирам
فسرده نکردی کسی خاطرم
Падар додаро ҳеҷ кас нанигарад
پدر داده را هیچ کس ننگرد
Агар оҳаш аз чарх дун бугзарад
اگر آهش از چرخ دون بگذرد
Аё марги лухтии бчми барсарам
ایا مرگ لختی بچم برسرم
Казин пас ба гетӣ дарун нанигарам
کزین پس به گیتی درون ننگرم
Збси нола ӣ навҷавон аз ҳарам
زبس ناله ی نوجوان از حرم
Зании каши бадии модари муҳтарам
زنی کش بدی مادر محترم
Ки худ наҷмаи номи громиш буд
که خود نجمه نام گرامیش بود
Ду гетӣ ба хати ғуломяш буд
دو گیتی به خط غلامیش بود
Бурун омад ошуфтаи осема сор
برون آمد آشفته آسیمه سار
Ба гулбарг аз наргисони ашгбор
به گلبرگ از نرگسان اشگبار
Ҷавонро ба зонуӣ ғам дид сар
جوان را به زانوی غم دید سر
Ба дили дарднок ва ба лаби мӯя гар
به دل دردناک و به لب مویه گر
Биёмад зи зонуи сараш бар гирифт
بیامد ز زانو سرش بر گرفت
Чу ҷонаш ба оғӯш андар гирифт
چو جانش به آغوش اندر گرفت
Бабўсед рӯйу ббўииди мӯӣ
ببوسید روی و ببویید موی
Сӯии нози пурвирд худ кард рӯй
سوی ناز پرورد خود کرد روی
Ки эй нури дида чаҳ ҳоласт ин
که ای نور دیده چه حالست این
Чаҳ андӯҳу ранҷи ту баҳра ӣ душманат
چه اندوه و رنج تو بهره ی دشمنت
Гар аз марги ёрони чунинӣ ба ғам
گر از مرگ یاران چنینی به غم
Туро низ навбат расад дам ба дам
ترا نیز نوبت رسد دم به دم
Махӯр ғами бчми зуди дрдшти кин
مخور غم بچم زود دردشت کین
Башу кушта ва рӯй ёрон бибин
بشو کشته و روی یاران ببین
Вар аз куштани хеши дории ҳарос
ور از کشتن خویش داری هراس
Азин барад бояд ба яздони сипос
ازین برد باید به یزدان سپاس
Турои ин чунин марг домодӣ аст
ترا این چنین مرگ دامادی است
Ҳамаи дашти кини ҳиҷла ӣ шодӣ аст
همه دشت کین حجله ی شادی است
Харидааст яздони зтўи ҷони пок
خریده است یزدان زتو جان پاک
Битоз ва бидиҳ ҷон ба ҷонони пок
بتاز و بده جان به جانان پاک
Шўои боз арш нишаст худо
شوای باز عرش نشست خدا
Ба лоҳут ва биншин ба дасти худо
به لاهوت و بنشین به دست خدا
Алиро дроғўш манзил гузин
علی را درآغوش منزل گزین
Ба зонуии ҷадат паямбар нишин
به زانوی جدت پیمبر نشین
Ҷавонии бад-ӣни фар ва ин брзу бол
جوانی بدین فر و این برز و بال
Шигифтогар азмрг гирад малол
شگفتا گر ازمرگ گیرد ملال
Буд хӯни сррнги рхсормрд
بود خون سررنگ رخسارمرد
Занонро сазад чеҳра аз дарди зард
زنان را سزد چهره از درد زرد
Раг ғайрат омад ҷавонро ба ҷӯш
رگ غیرت آمد جوان را به جوش
Баровард аз гуфт модари хурӯш
برآورد از گفت مادر خروش
Бадв гуфт к-эии меҳрбони модарам
بدو گفت کای مهربان مادرم
Ба дили зини сухани барзадии озарам
به دل زین سخن برزدی آذرم
Дарини пайкару ҷони ман бим нест
دراین پیکر و جان من بیم نیست
Вале чораам ғайр таслим нест
ولی چاره ام غیر تسلیم نیست
Марои шоҳи ман чун нафармуди ҷанг
مرا شاه من چون نفرمود جنگ
Чаҳ бошад марои чораи ғайр аз диранг
چه باشد مرا چاره غیر از درنگ
Ту худ кун яке чора ӣ дарди ман
تو خود کن یکی چاره ی درد من
Зшаҳи бозҷӯи изни новирди ман
زشه بازجو اذن ناورد من
Пазиради магари азтўи хоҳишгарӣ
پذیرد مگر ازتو خواهشگری
Набинад ба гуфтори ту срсрӣ
نبیند به گفتار تو سرسری