Гиронмояи ҷуфти шаҳи дайни ҳасан ( ъ )

گرانمایه جفت شه دین حسن (ع)

Биҷунбед мардона бар хештан

بجنبید مردانه بر خویشتن

Ба пӯзиш биёмад бар шаҳриёр

به پوزش بیامد بر شهریار

Ҳамеи бади канизона бар пои зор

همی بد کنیزانه بر پای زار

Бигуфт эй турои офариниши ғулом

بگفت ای ترا آفرینش غلام

Ҷаҳонро ҳама чун бародар . . . . эмом

جهان را همه چون برادر ....امام

Ту дарёии файзи худои аҷаб

تو دریای فیض خدایی عجب

Ки боз ояд азтў касе ташнаи лаб

که باز آید ازتو کسی تشنه لب

Туе каъба ӣ ҳоҷати мосўоӣ

تویی کعبه ی حاجت ماسوای

Чаро ҳоҷатии роҳлии норавоӣ

چرا حاجتی راهلی ناروای

Турои қосими зори нодидаи ком

ترا قاسم زار نادیده کام

Бародар писар нест бошад ғулом

برادر پسر نیست باشد غلام

Чўомди зшаҳи хости изни набард

چوآمد زشه خواست اذن نبرد

Чаро гашти навмеду рухсораи зард

چرا گشت نومید و رخساره زرد

Ҳамоно на шоёни новирд буд

همانا نه شایان ناورد بود

Фидои гаштанатро на дар хӯрд буд

فدا گشتنت را نه در خورد بود

Ҷавон ва ятем аст машкан дилаш

جوان و یتیم است مشکن دلش

Ба базм шаҳидон бидиҳ манзилаш

به بزم شهیدان بده منزلش

Маро низ эй шаҳ ба рӯзи шумор

مرا نیز ای شه به روز شمار

Бар модар ху макун шармсор

بر مادر خو مکن شرمسار

Бадви шоҳи гуфтои азин бештар

بدو شاه گفتا ازین بیشتر

Мҷўии изни пигори баҳри писар

مجوی اذن پیگار بهر پسر

Нахоҳад шуд ин то марои ҷон буд

نخواهد شد این تا مرا جان بود

Ту ин кори пиндории осон буд

تو این کار پنداری آسان بود

Бирав сӯии харгоҳ ва чандин макуш

برو سوی خرگاه و چندین مکوش

Махоҳ аз ғам ӯ маро дар хурӯш

مخواه از غم او مرا در خروش

Дижами дили гусастаи нафаси ноумед

دژم دل گسسته نفس ناامید

Сӯии пардаи бонӯӣ фаррух чамед

سوی پرده بانوی فرخ چمید

Биёмад ба назд ятеми ҷавон

بیامد به نزد یتیم جوان

Нигуни гашти брхоки зори внўон

نگون گشت برخاک زار ونوان

Ҳаме ғам фузуд он ва инро ба ғам

همی غم فزود آن و این را به غم

Басӣ мӯя карданд ҳардуи баҳам

بسی مویه کردند هردو بهم