Чу лухтии ббўднди зини гӯнаи зор
چو لختی ببودند زین گونه زار
Ба ёд омадаш қосими номдор
به یاد آمدش قاسم نامدار
Зондрзи нағзӣ ки бобаши ҳасан ( ъ )
زاندرز نغزی که بابش حسن (ع)
Навиштааст бо хома ӣ хештан
نوشته است با خامه ی خویشتن
Бад-ӣни сони ҳам ӯро бифармуда буд
بدین سان هم او را بفرموده بود
Ки чу хайли ғам бртў ояд фурӯд
که چو خیل غم برتو آید فرود
Збозўш бигушо ва бархон дуруст
زبازوش بگشا و برخوان درست
Ки дрхўонднши чора ӣ дарди тест
که درخواندنش چاره ی درد تست
Ҷавони ин шигифтӣ чу оварад ёд
جوان این شگفتی چو آورد یاد
Збозўи мрони ҳрзро баргушод
زبازو مرآن حرز را برگشاد
Бабўсед ва багушӯд ва лухтӣ бихонад
ببوسید و بگشود و لختی بخواند
Ҷаҳони офарин ростояш баранд
جهان آفرین راستایش براند
Ки бахи бахи брстми зи банди ғамон
که بخ بخ برستم ز بند غمان
Ба умеди дили омадами Комрон
به امید دل آمدم کامران
Ҳаминаст маншур озодӣ ам
همین است منشور آزادی ام
Ҳаминаст сармоя ӣ шодӣ ам
همین است سرمایه ی شادی ام
Ҳамаи рози он нома бомом гуфт
همه راز آن نامه بامام گفت
Ҳам?или ҳасан ( ъ ) ҳамчуи гули бршкФт
همال حسن (ع) همچو گل برشکفت
Бадв гуфт хандон ки ранҷат мабод
بدو گفت خندان که رنجت مباد
Зтимори гетӣ шиканҷат мабод
زتیمار گیتی شکنجت مباد
Ту ин номаи росуии фархунда ъам
تو این نامه راسوی فرخنده عم
Бабр то дилат вораанд зи ғам
ببر تا دلت وارهاند ز غم
Қавии панҷаи шоҳини гардуни гароӣ
قوی پنجه شاهین گردون گرای
Ки бади аршёнро ҳумоюн ҳамЭй
که بد عرشیان را همایون همای
Баромади зи ҷои вбшд назд шоҳ
برآمد ز جای وبشد نزد شاه
Бадв дод он нома бо ашку оҳ
بدو داد آن نامه با اشک و آه
Ҳаме гуфт ҳонгар сазо доне ам
همی گفت هان گر سزا دانی ام
Нигаҳ кун ба маншур қурбонӣ ам
نگه کن به منشور قربانی ام
Казин пеши фаррухи падари брнгошт
کزین پیش فرخ پدر برنگاشت
Марои баҳри ин дам ба бозу гузошт
مرا بهر این دم به بازو گذاشت
Ба ҷони ҳамин тоҷўри шаҳриёр
به جان همین تاجور شهریار
Маровро Раҳон аз ғами рӯзгор
مراو را رهان از غم روزگار
Гумон кун маро ҳақ бидон шаҳи надод
گمان کن مرا حق بدان شه نداد
Чунон дод ки қосими з модар назод
چنان داد که قاسم ز مادر نزاد
зи пӯри бародари шаҳи тоҷдор
ز پور برادر شه تاجدار
Гирифт он гузин нома ӣ номдор
گرفت آن گزین نامه ی نامدار
Чу хати бародарашро бнгрист
چو خط برادرش را بنگریست
Фузунтар зобр баҳорӣ гирист
فزون تر زابر بهاری گریست
Бабўсед ва чун тоҷ барсар гузошт
ببوسید و چون تاج برسر گذاشت
Зҳомўн ба гардуни броўои фаррошат
زهامون به گردون برآوا فراشت
Бигуфт эй бародари куҷое кунун
بگفت ای برادر کجایی کنون
Ки бинии бародарати зору забун
که بینی برادرت زار و زبون
Ту бо Аҳмаду ҳайдари андари биҳишт
تو با احمد و حیدر اندر بهشت
Ман андари кафи душмани бдсршт
من اندر کف دشمن بدسرشت
Ту аз бода ӣ кавсари окандаи ҷом
تو از باده ی کوثر آکنده جام
Ман андари сафи Карбалои ташнаи ком
من اندر صف کربلا تشنه کام
Туро бонӯии ҷаннатии ҳамнафас
تو را بانوی جنتی همنفس
Марои нола ӣ пардаи ?гийҳо вбс
مرا ناله ی پرده گی ها وبس
Ту май бинӣ эй шаҳи ҷинон дар ҷинон
تو می بینی ای شه جنان در جنان
Ман азхили душмани синон дар синон
من ازخیل دشمن سنان در سنان
Гузар кун дарини паҳнаи охири дамӣ
گذر کن دراین پهنه آخر دمی
Бар ор аз дили мустамандони ғамӣ
بر آر از دل مستمندان غمی
Ба фарзанди байни дрмни овехта
به فرزند بین درمن آویخته
Ба хок аз мижаи хӯни дили рехта
به خاک از مژه خون دل ریخته
Ҳаме хоҳад аз ман ҷавози набард
همی خواهد از من جواز نبرد
Ниҳон карда тани ро баи сози набард
نهان کرده تن رابه ساز نبرد
Надонам чаҳ гӯям ман ӯро ҷавоб
ندانم چه گویم من او را جواب
Маро ҳайратаст аз диранги вштоб
مرا حیرت است از درنگ وشتاب
Фиристамгараш сӯии шамшери тез
فرستم گرش سوی شمشیر تیز
براردи змни марг ӯ растхез
برآرد زمن مرگ او رستخیز
Вагар гӯям ӯро бимони мар ба ҷой
وگر گویم او را بمان مر به جای
Турои ғайр азин бӯда фармони вароӣ
ترا غیر ازین بوده فرمان ورای
Дариғо каси осемаи сорӣ чу ман
دریغا کس آسیمه ساری چو من
Надид ва набинад ба даҳри куҳан
ندید و نبیند به دهر کهن
Пас аз мӯяи шҳзодаҳро пеш хонд
پس از مویه شهزاده را پیش خواند
Дроғўш монанди ҷонаши нишонд
درآغوش مانند جانش نشاند
Ба рухсору мӯяши бимолиди даст
به رخسار و مویش بمالید دست
Бигуфт эй марои беҳтар аз ҳар чаҳ ҳаст
بگفت ای مرا بهتر از هر چه هست
Шинав то дарини номаи фаррухи падар
شنو تا دراین نامه فرخ پدر
Чисон карда андарзи номии писар
چسان کرده اندرز نامی پسر
Навиштааст к-эии қосими роди ман
نوشته است کای قاسم راد من
Ҷавони хирадманди озоди ман
جوان خردمند آزاد من
Чу дидӣ ки аз кӯфӣони хайли хайл
چو دیدی که از کوفیان خیل خیل
Равон шуд ба размаш ба кирдори сайл
روان شد به رزمش به کردار سیل
Чу дидӣ синонҳои афрохта
چو دیدی سنان های افراخته
Далерони рада дар радаи сохта
دلیران رده در رده ساخته
Чу дидӣ далерони вёрони ӯй
چو دیدی دلیران ویاران اوی
Заҳри сӯи пай разм биниҳода рӯй
زهر سو پی رزم بنهاده روی
Мабод эй писари сахт ҷонӣ кунӣ
مباد ای پسر سخت جانی کنی
Битарсӣ вебем аз ҷавонӣ кунӣ
بترسی وبیم از جوانی کنی
Ба ҷои падари ҷон ба қурбонаш кун
به جای پدر جان به قربانش کن
Сари хешро бархе ҷонаш кун
سر خویش را برخی جانش کن
Нафармудат ар ҷанги домонаши гир
نفرمودت ار جنگ دامانش گیر
Рикоби сарафрози икронши гир
رکاب سرافراز یکرانش گیر
Бизан бӯсаи сами ткоўрш ро
بزن بوسه سم تکاورش را
Биҷунбон дили меҳри парвариш ро
بجنبان دل مهر پرورش را
Магари тоздт аз паии корзор
مگر تازدت از پی کارزار
Кисозӣ сару ҷон ба роҳаши нисор
که سازی سر و جان به راهش نثار
Нигориши дарини нома инаст вбс
نگارش دراین نامه این است وبس
Чунин нағзи андарзи нанавиштаи кас
چنین نغز اندرز ننوشته کس
Ҷуз ин нест имрӯзи фарҷоми ту
جز این نیست امروز فرجام تو
Барояд замон дигар коми ту
برآید زمان دگر کام تو
Гароин лаҳзаи нФрстмти сӯии ҷанг
گراین لحظه نفرستمت سوی جنگ
Худоро буд ҳикматӣ дар диранг
خدا را بود حکمتی در درنگ
Як андарзи фармӯдаи бобат ба ман
یک اندرز فرموده بابت به من
МрогФтаҳ дар гӯши ҷони ин сухан
مراگفته در گوش جان این سخن
Ба ман гуфта к-эии зода ӣ Фотима
به من گفته کای زاده ی فاطمه
Ба саҳрои пари хавфу пари воҳима
به صحرای پر خوف و پر واهمه
Чу бгшоидти дасти тқдирбор
چو بگشایدت دست تقدیربار
Ба фарзанди ман духт худро сипор
به فرزند من دخت خودرا سپار
Бимон кин васият ба ҷой оварам
بمان کاین وصیت به جای آورم
Сипас ҳар чаҳ хоҳӣ змн бигузарам
سپس هر چه خواهی زمن بگذرم
Шунид ин чу шҳзодаҳ ӣ навҷавон
شنید این چو شهزاده ی نوجوان
Бадв гуфт к-эй ъам равшани равон
بدو گفت کای عم روشن روان
Чунин рӯз кӣ рӯз домодӣ аст
چنین روز کی روز دامادی است
Дами ғам буд кӣ гуҳ шодӣ аст
دم غم بود کی گه شادی است
Мромотми изоин чунин сур ба
مراماتم ازاین چنین سور به
зи бунгоҳи ъушрати лаби гӯр ба
ز بنگاه عشرت لب گور به
Гурозони ҳамаи чираи шерони забун
گرازان همه چیره شیران زبون
Ҳамаи паҳна монанди дарёии хӯн
همه پهنه مانند دریای خون
Дили пардаи ?гийҳо чу симоби ноб
دل پرده گی ها چو سیماب ناب
зи ғридни кӯс дар изтироб
ز غریدن کوس در اضطراب
Ту танҳоу бадхоҳи чандини ҳазор
تو تنها و بدخواه چندین هزار
Намонда зёрони яке номдор
نمانده زیاران یکی نامدار
Чисон ман нишинам ба базми сарвар
چسان من نشینم به بزم سرور
Чигуна намоям ба пои ҷашни всўр
چگونه نمایم به پا جشن وسور
Ҳамин дам фиристам ба майдони разм
همین دم فرستم به میدان رزم
Ки пеши ман он ба зоиўони базм
که پیش من آن به زایوان بزم
БдўгФти он хусрав кам сипоҳ
بدوگفت آن خسرو کم سپاه
Ки ман сар напечам зи фармони шоҳ
که من سر نپیچم ز فرمان شاه
Сипорам бтўи ин замони духти хеш
سپارم بتو این زمان دخت خویش
Пас онгаҳ сӯии разм на пои пеш
پس آنگه سوی رزم نه پای پیش
Бигуфт ин ва бигирифт дасти ҷавон
بگفت این و بگرفت دست جوان
Змидон ба харгоҳ худ шуд равон
زمیدان به خرگاه خود شد روان
Писарҳои шери худоро тамом
پسرهای شیر خدا را تمام
Ба бар хонд фарзанди хиролоном
به بر خواند فرزند خیرالانام
Яке курсии арш миқдор дошт
یکی کرسی عرش مقدار داشت
Биоварад вболоӣ харгаҳ гузошт
بیاورد وبالای خرگه گذاشت
Баромад ба курсӣ чу Аҳмад ( с ) ба арш
برآمد به کرسی چو احمد (ص) به عرش
Заминро з рух кард хуршеди фарш
زمین را ز رخ کرد خورشید فرش
Пас онгаҳ яке хутба оғоз кард
پس آنگه یکی خطبه آغاز کرد
Сазои зоти ҳақро сано соз кард
سزا ذات حق را ثنا ساز کرد
Худованду пайғамбаронро ситуд
خداوند و پیغمبران را ستود
Ба шери худои ҳам ниёйиш намӯд
به شیر خدا هم نیایش نمود
Сипас гавҳарии розкони расӯл
سپس گوهری رازکان رسول
Ки ҳам номи бад бо гиромии батул
که هم نام بد با گرامی بتول
Ба меҳри шаҳодат ба қосим бидод
به مهر شهادت به قاسم بداد
Азон меҳр шуд тозаи домоди шод
ازآن مهر شد تازه داماد شاد
Ба меҳри шаҳодат чу он ақди баст
به مهر شهادت چو آن عقد بست
Аз он ақди ақди ду гетӣ гусаст
از آن عقد عقد دو گیتی گسست
Бапушанд пас бар бародари писар
بپوشاند پس بر برادر پسر
Зср то ба пои рахти фаррухи падар
زسر تا به پا رخت فرخ پدر
ТўгФтии шаҳи дайни ҳасани зинда буд
توگفتی شه دین حسن زنده بود
Ҷаҳон аз фурӯғаши фурӯзанда буд
جهان از فروغش فروزنده بود
Пас онгаҳ бад-ӣни гӯна фармон намӯд
پس آنگه بدین گونه فرمان نمود
Ки бар пои намоянди як хаймаи зуд
که بر پا نمایند یک خیمه زود
Чаҳ хайма ? танобаши зи гесуии ҳур
چه خیمه؟ طنابش ز گیسوی حور
Ба рашки азшкўҳши биҳиштии қусӯр
به رشک ازشکوهش بهشتی قصور
Ба домод биспурад дасти арӯс
به داماد بسپرد دست عروس
Бидон ду дилаши пари дареғу фусӯс
بدان دو دلش پر دریغ و فسوس
Бидон нағз хайма фиристодашон
بدان نغز خیمه فرستادشان
Худ омад сӯии паҳнаи домани кашон
خود آمد سوی پهنه دامن کشان
Азони сӯй чу қосими навҷавон
ازآن سوی چو قاسم نوجوان
Сӯй хайма шуд бо ҳмолши равон
سوی خیمه شد با همالش روان
Гуҳии дида бар ҷуфти худ май кушод
گهی دیده بر جفت خود می گشاد
Гуҳ аз меҳнат шоҳ мекард ёд
گه از محنت شاه می کرد یاد
Замонии нигаҳ брзмин ме фиканд
زمانی نگه برزمین می فکند
Замонии грстӣ ба бонги баланд
زمانی گرستی به بانگ بلند