Ба шакл кафан кард рахташ ба бар
به شکل کفن کرد رختش به بر
Задаш бӯса бисёр бар чашми вср
زدش بوسه بسیار بر چشم وسر
Бигуфт ин ту венаи паҳна ӣ размгоҳ
بگفت این تو وین پهنه ی رزمگاه
Бирав кати худованди бодои паноҳ
برو کت خداوند بادا پناه
Дариғо ки теғӣ шуд аз мушти ман
دریغا که تیغی شد از مشت من
Ки бшкстнши бишиканади пушти ман
که بشکستنش بشکند پشت من
Ҳаме рафт домод ва шаҳ мегирист
همی رفت داماد و شه میگریست
Бидон ҳардуи тани меҳр ва ма мегирист
بدان هردو تن مهر و مه میگریست
Чу омад дмони сӯии овардгоҳ
چو آمد دمان سوی آوردگاه
Ту гуфтӣ фурӯд омад аз чархи моҳ
تو گفتی فرود آمد از چرخ ماه
Яке хурдсол аз нажоди алӣ
یکی خردسال از نژاد علی
Фиканд аз паии разми асби ялӣ
فکند از پی رزم اسب یلی
Ки дар сўкши ин солхўрди осмон
که در سوکش این سالخورد آسمان
Бгриди ҳаме то бпоиди замон
بگرید همی تا بپاید زمان
Хурӯшед к-эии бади сколони дайн
خروشید کای بد سکالان دین
Манам шбли шери ҷаҳони офарин
منم شبل شیر جهان آفرین
Манам қосими он сафдари номвар
منم قاسم آن صفدر نامور
Қасими ҷҳиму ҷинонро писар
قسیم جهیم و جنان را پسر
Ҳасани шоҳи Аброри боб ман аст
حسن شاه ابرار باب من است
Куҷои чархро туаш втоб ман аст
کجا چرخ را توش وتاب من است
Ниёи Мустафо ( с ) моам боБами батул
نیا مصطفی (ص) مام بابم بتول
Ки Заҳро ҳаме хонд ӯро расӯл
که زهرا همی خواند او را رسول
Ҳамин шаҳ ӯро набошад касе
همین شه او را نباشد کسی
Бикуштед ёрон ӯро басӣ
بکشتید یاران او را بسی
Худованд дайнаст ва ъам ман аст
خداوند دین است و عم من است
Ба дидори ман чашм ӯ равшан аст
به دیدار من چشم او روشن است
Манам бадари тобони бурҷи ялӣ
منم بدر تابان برج یلی
Манам пари гуҳари дасту теғи алӣ
منم پر گهر دست و تیغ علی
Ба мардони шери авжани теғи зан
به مردان شیر اوژن تیغ زن
Диҳад мужда ӣ марги шмширмн
دهد مژده ی مرگ شمشیرمن
Кунунам ки аз сездаҳ беш сол
کنونم که از سیزده بیش سال
Нарафтааст рои мардуми бади скол
نرفته است رای مردم بد سکال
Ба гаҳвораи Фрилони доштам
به گهواره فریلان داشتم
Бирав бозуии пари дилони доштам
برو بازوی پر دلان داشتم
Мролб чу зоянда аз шери шаст
مرالب چو زاینده از شیر شست
Дилами разму сари панҷаи шамшери ҷуст
دلم رزم و سر پنجه شمشیر جست
Баланди осмони зери даст ман аст
بلند آسمان زیر دست من است
Аҷали пайрави тири шаст ман аст
اجل پیرو تیر شست من است
Маро кушта хоҳад худованди ман
مرا کشته خواهد خداوند من
Барои ҳаминаст ҷонам ба тан
برای همین است جانم به تن
Агар бар кунанд аз танами зиндаи пӯст
اگر بر کنند از تنم زنده پوست
Нтобам срози аҳди впимони дӯст
نتابم سراز عهد وپیمان دوست
Ба ҷонони супурди онкии ҷон ӯ намурда
به جانان سپرد آنکه جان او نمرد
Ба нараду Фо ҳар ки ҷони бохти барад
به نرد و فا هر که جان باخت برد
Ба лашгаргар айдун танӣ ҳаст мард
به لشگر گر ایدون تنی هست مرد
Наад пои мардӣ ба дашти набард
نهد پای مردی به دشت نبرد
Басӣ гуфт зинсон ва аз он сипоҳ
بسی گفت زینسان و از آن سپاه
Наомад тании пеш ӯ рзмхўоаҳ
نیامد تنی پیش او رزمخواه
Чу нўбоўаҳ ӣ Муҷтабо он бидид
چو نوباوه ی مجتبی آن بدید
Ба солори лашгар хурӯшӣ кашид
به سالار لشگر خروشی کشید
Ки эй зода ӣ саъди бади рӯзгор
که ای زاده ی سعد بد روزگار
Ҳамоно натарсӣ зи парвардгор
همانا نترسی ز پروردگار
Ндонӣ ту эй паст бо хашму кин
ندانی تو ای پست با خشم و کین
Ки фармӯдаи пайғамбари ростин
که فرموده پیغمبر راستین
Ҳусайнаст ҷони тани равшанам
حسین است جان تن روشنم
Зҷон ва тан ӯст ҷону танам
زجان و تن اوست جان و تنم
Ҳамоно набошад турои устувор
همانا نباشد ترا استوار
Гузин гуфт пайғамбари тоҷдор
گزین گفت پیغمبر تاجدار
Вагарна ба ҷону тани Мустафо ( с )
وگرنه به جان و تن مصطفی (ص)
Писандӣ чаро кину ҷавру ҷафо
پسندی چرا کین و جور و جفا
Марези ӣнҳамаи хӯни оли расӯл ( с )
مریز اینهمه خون آل رسول (ص)
Макаш беш азин зодаи гони батул ( с )
مکش بیش ازین زاده گان بتول (ص)
Басӣ зулм кардӣу кини тўхтӣ
بسی ظلم کردی و کین توختی
Дили шоҳи дунёу дайни сӯхтӣ
دل شاه دنیا و دین سوختی
Гуҳ он наомад дигар каз гуноҳ
گه آن نیامد دگر کز گناه
Пушаймони шӯии узри хоҳии зи шоҳ
پشیمان شوی عذر خواهی ز شاه
Умр аз сипоҳи худ овоз дод
عمر از سپاه خود آواز داد
Ки эй навҷавони сутӯдаи нажод
که ای نوجوان ستوده نژاد
Гуҳ он наомад ки дигари шумо
گه آن نیامد که دیگر شما
Пазиред фармони солори мо
پذیرید فرمان سالار ما
Азин ҷангҷӯе пушаймон шавед
ازین جنگجویی پشیمان شوید
Ба ҷони втни хеш раҳм оваред
به جان وتن خویش رحم آورید
Ба дунёи дарун Комронӣ кунед
به دنیا درون کامرانی کنید
Ба осӯдаи ?гий зиндагонӣ кунед
به آسوده گی زندگانی کنید
Бадв гуфт шҳзодаҳи коҳримнт
بدو گفت شهزاده کاهریمنت
Чу ҷон ҷой карда сети андари танат
چو جان جای کرده ست اندر تنت
Ки аз роҳи дайн рӯй бркоштӣ
که از راه دین روی برکاشتی
Буридӣ зи ҳақи ришта ӣ оштӣ
بریدی ز حق رشته ی آشتی
Баронӣ ки мурдан барои ту нест
برآنی که مردن برای تو نیست
Ҳамеи ҷовдона бибоядат зист
همی جاودانه ببایدت زیست
Ндонӣ ҷуз андак наМонӣ ки марг
ندانی جز اندک نمانی که مرگ
зи шохи ҷаҳони риздти бору барг
ز شاخ جهان ریزدت بار و برگ
Бигӯ бо ман аз ростии рухи мтоб
بگو با من از راستی رخ متاب
Бад-ӣни бора ӣ хеши додстии об ?
بدین باره ی خویش دادستی آب؟
Бигуфто балӣ додаам чанд бор
بگفتا بلی داده ام چند بار
Даҳум низ агар бошудам рӯзгор
دهم نیز اگر باشدم روزگار
Бигуфто куҷо май писандади худоӣ
بگفتا کجا می پسندد خدای
Ки , сероб бошад турои чорпоӣ
که، سیراب باشد ترا چارپای
Супоранд ҷони зодаи гони батул ( с )
سپارند جان زاده گان بتول (ص)
Злби тишнагии шарми дорози расӯл ( с )
زلب تشنگی شرم داراز رسول (ص)
Мароин хурдсолони ширини забон
مراین خردسالان شیرین زبان
Ки аз тишнагӣ месупоранд ҷон
که از تشنگی می سپارند جان
Чунон омад азин хурдсолони гуноҳ
چنان آمد ازین خردسالان گناه
Ки бояд шуд аз ташнаи комии табоҳ
که باید شد از تشنه کامی تباه
Агар кофарӣ гӯсфандӣ кашад
اگر کافری گوسفندی کشد
Диҳад об ва пас теғ биравӣ кашад
دهد آب و پس تیغ بروی کشد
Ту лаби ташна аз итрати Мустафо ( с )
تو لب تشنه از عترت مصطفی (ص)
Барии сари зиҳии кофари пари ҷафо
بری سر زهی کافر پر جفا
Биандеш аз хашми парвардгор
بیندیش از خشم پروردگار
Вазони ташнаи ?гийҳои рӯзи шумор
وزان تشنه گی های روز شمار
ЗгФтори шҳзодаҳ ӣ комёб
زگفتار شهزاده ی کامیاب
зи мижгони ҳамеи рехти аздидаҳи об
ز مژگان همی ریخت ازدیده آب
Фурӯи бардаи дрхўиш аз шарми сар
فرو برده درخویش از شرم سر
Надоди инч посух бидон номвар
نداد ایچ پاسخ بدان نامور
Вазони пас чунин гуфт бо мардумон
وزان پس چنین گفت با مردمان
Ҳамоно ки ин моҳрӯи навҷавон
همانا که این ماهرو نوجوان
Ҳасани рости фархундаи фарзанди род
حسن راست فرخنده فرزند راد
Ҳусайн аз дили оро рух ӯст шод
حسین از دل آرا رخ اوست شاد
Ҳамоно зи ёрони он шаҳриёр
همانا ز یاران آن شهریار
Намонда тании зинда дар рӯзгор
نمانده تنی زنده در روزگار
Ки тан дода бар марги ин навҷавон
که تن داده بر مرگ این نوجوان
Намӯда тании зинда дар рӯзгор
نموده تنی زنده در روزگار
Вази онсӯ чу шҳзодаҳ зон пари зкин
وز آنسو چو شهزاده زان پر زکین
Надид инч посух бишуд хашмгин
ندید ایچ پاسخ بشد خشمگین
Кашид аз миёни озари обдор
کشید از میان آذر آبدار
Ҳамон абр сӯзанда ӣ шуълаи бор
همان ابر سوزنده ی شعله بار
Бузади асби вшди ҳамлаи вар бар сипоҳ
بزد اسب وشد حمله ور بر سپاه
Ту гуфтӣ ки ҳайдар шудаи рзмхўоаҳ
تو گفتی که حیدر شده رزمخواه
Ҳамон теғ ӯ сар гароӣ гирифт
همان تیغ او سر گرایی گرفت
Бидонадяшро тарк сое гирифт
بداندیش را ترک سایی گرفت
Ба ҳар ҷо ки рахшон паранд охтӣ
به هر جا که رخشان پرند آختی
Ҷаҳон аз саворон бипардохтӣ
جهان از سواران بپرداختی
Чу дарёии теғаши баромад ба мавҷ
چو دریای تیغش برآمد به موج
Сипоҳӣ дар он ғарқ шуд фавҷи фавҷ
سپاهی در آن غرق شد فوج فوج
Збси куштаи афканд дар корзор
زبس کشته افکند در کارزار
Замини гашт чун кӯҳа ӣ кӯҳсор
زمین گشت چون کوهه ی کوهسار
Пароканда кард он сипаҳи яксара
پراکنده کرد آن سپه یکسره
Сафи майманаи рехт бар майсара
صف میمنه ریخت بر میسره