Бузади бӯса домод барадаст шоҳ
بزد بوسه داماد بردست شاه
Ба зории сӯии хаймаи паймӯди роҳ
به زاری سوی خیمه پیمود راه
Дарахшндаи хуршед гетӣ фурӯз
درخشنده خورشید گیتی فروز
Ба пардаи сарои норасида ҳануз
به پرده سرا نارسیده هنوز
Аз он бар кашида сродқ ба гӯш
از آن بر کشیده سرادق به گوش
Раседаш зи ғмдидаҳи модари хурӯш
رسیدش ز غمدیده مادر خروش
Ки мегуфт эй сарви боғи ҳасан
که میگفت ای سرو باغ حسن
Сарвари дилу ҷони ношоди ман
سرور دل و جان ناشاد من
Шаҳи Ясрибиро бародари писар
شه یثربی را برادر پسر
Ятеми ҷавони ёдгор аз падар
یتیم جوان یادگار از پدر
Надонам чаҳ пеш омад аз душманат ?
ندانم چه پیش آمد از دشمنت؟
Чаҳ омад зи пигори аҳрӣманат
چه آمد ز پیگار اهریمنت
Шудӣ зиндаи зоидр бар рзмсоз ?
شدی زنده زایدر بر رزمساز؟
Надонам ки ое барам зиндаи боз
ندانم که آیی برم زنده باز
Ва ё куштаи байнами тўро дар набард
و یا کشته بینم تورا در نبرد
Бгрим ба марги ту бо доғу дард
بگریم به مرگ تو با داغ و درد
Агар зиндае пас чаро сӯии ман
اگر زنده ای پس چرا سوی من
Ниёе ки бинии дамӣ рӯй ман
نیایی که بینی دمی روی من
Канорам шавад аз ?бирти комҷўӣ
کنارم شود از برت کامجوی
Лаб ман шавад бо лабати рози гӯй
لب من شود با لبت راز گوی
Бичинам гули хуррамӣ аз рахт
بچینم گل خرمی از رخت
Шавад пари шукри комам аз посухат
شود پر شکر کامم از پاسخت
Ба ҷанги сипаҳи ташнаи лаби тохтӣ
به جنگ سپه تشنه لب تاختی
Дар он дам ки бозуи броФрохтӣ
در آن دم که بازو برافراختی
Надонам з об омадӣ комёб
ندانم ز آب آمدی کامیاب
Ваёи зи обгун дашна хӯрдӣ тўоб
ویا ز آبگون دشنه خوردی توآب
Сӯй хайма бигузар зи овардгоҳ
سوی خیمه بگذر ز آوردگاه
Шинави нола ӣ на парда ӣ обнӯс
شنو ناله ی نه پرده ی آبنوس
Чу шҳзодаҳ бишунид афғони моам
چو شهزاده بشنید افغان مام
Ба сӯии саропардаи бгзошти гом
به سوی سراپرده بگذاشت گام
Ба пешаш давиданд моаму арӯс
به پیشش دویدند مام و عروس
Яке бо фиғон ва яке бо фусӯс
یکی با فغان و یکی با فسوس
Яке бешикеб ва яке биқрор
یکی بی شکیب و یکی بیقرار
Яке мӯяи соз ва яке ашкбор
یکی مویه ساز و یکی اشکبار
Чу шҳзодаҳи он ҳар дуро бнгрист
چو شهزاده آن هر دو را بنگریست
Ба кирдори эшон замонӣ гирист
به کردار ایشان زمانی گریست
Шикебе аз андҳшон бидод
شکیبایی از اندهشان بداد
Вазони хаймаи рухи сӯии майдони ниҳод
وزان خیمه رخ سوی میدان نهاد
Бурун аз дар хайма наниҳода гом
برون از در خیمه ننهاده گام
Ки бигирифт домонаши духти эмом
که بگرفت دامانش دخت امام
Ҳаме рафт бо ӯ хурушон ба роҳ
همی رفت با او خروشان به راه
Ҳаме баркашид аз дили хастаи оҳ
همی برکشید از دل خسته آه
Чу аз парда бе пардаи омдърўс
چو از پرده بی پرده آمدعروس
Хурӯш омад аз парда ӣ обнӯс
خروش آمد از پرده ی آبنوس
Бадв гуфт к-эии роҳати ҷони ман
بدو گفت کای راحت جان من
Парастору ҷуфти внгҳбони ман
پرستار و جفت ونگهبان من
Чунин бекасам чанд хоҳии ҳаме
چنین بی کسم چند خواهی همی
Здўрии равонам чаҳ коҳии ҳаме
زدوری روانم چه کاهی همی
Сарафрози домоди фархундаи шоҳ
سرافراز داماد فرخنده شاه
Куҷо май хиромӣ аз ин ҳиҷлаи гоҳ
کجا می خرامی از این حجله گاه
Махоҳ эй писар ъам ки бе ту маро
مخواه ای پسر عم که بی تو مرا
Шавад ҳиҷла ӣ сури мотами саро
شود حجله ی سور ماتم سرا
Манеҳ рухи сӯии ханҷари обдор
منه رخ سوی خنجر آبدار
Макун нозанини панҷа аз хӯн нигор
مکن نازنین پنجه از خون نگار
Ба ҷони ҳасан ( ъ ) эй писар ъам Марв
به جان حسن (ع) ای پسر عم مرو
зи наздики дилдори ҳамдами Марв
ز نزدیک دلدار همدم مرو
Худоро макун даврами аи зхўиштн
خدا را مکن دورم ا زخویشتن
Мабар ҳамраҳи худ равонами зтн
مبر همره خود روانم زتن
Маро аз ғами хеш длхўн махоҳ
مرا از غم خویش دلخون مخواه
Макун рӯй бахтам чу мӯяти сиёҳ
مکن روی بختم چو مویت سیاه
Гумонами туро шавқи дидори ҳур
گمانم تو را شوق دیدار حور
Ба боғи ҷинони ромишу ҷашни всўр
به باغ جنان رامش و جشن وسور
Зсрончнони бардаи орому ҳуш
زسرآنچنان برده آرام و هوش
Кати ин зорӣ ман наёяд ба гӯш
کت این زاری من نیاید به گوش
Чу домоди он нола аз нави арӯс
چو داماد آن ناله از نو عروس
Ниўшид гуфташ ба оҳу фусӯс
نیوشید گفتش به آه و فسوس
Ки эй нозпарвар ниҳоли дилам
که ای ناز پرور نهال دلم
Меафзо дигар бар малоли дилам
میافزا دگر بر ملال دلم
Ба яздон ки рухсори ҳури ҷинон
به یزدان که رخسار حور جنان
Буд бетуам рӯй аҳрӣманон
بود بی توام روی اهریمنان
Биҳишт аз биҷӯем биҳиштами туе
بهشت از بجویم بهشتم تویی
Нигорин ҳўрои сириштами туе
نگارین حورا سرشتم تویی
Ману ромиши ҳури хулд –оин мабод
من و رامش حور خلد –این مباد
Ки гирдам ба дидори каси ҷузи ту шод
که گردم به دیدار کس جز تو شاد
Дариғо ки бо ту набудам дамӣ
دریغا که با تو نبودم دمی
Набардам ба дидорати кас аз дили ғамӣ
نبردم به دیدارت کس از دل غمی
Нагуфтам ба ту рози пинҳони хеш
نگفتم به تو راز پنهان خویش
Гирифтам раҳи марги нокоми пеш
گرفتم ره مرگ ناکام پیش
Ту эй бонӯии ҷаннатии бонувон
تو ای بانوی جنتی بانوان
Шинави роз ъам зода ӣ нотавон
شنو راز عم زاده ی ناتوان
Чу ман куштаи гаштам дар овардгоҳ
چو من کشته گشتم در آوردگاه
Танамро биоварад зии хаймаи шоҳ
تنم را بیاورد زی خیمه شاه
Ту зинҳор аз пардаи беруни мё
تو زنهار از پرده بیرون میا
Пришидаҳи мӯи чеҳраи пари хӯни мё
پریشیده مو چهره پر خون میا
Ба марги ман ово магардон баланд
به مرگ من آوا مگردان بلند
Гиреҳ боз манимо зи мшгини каманд
گره باز منما ز مشگین کمند
Здшмни рухи вмўии худкуни ниҳон
زدشمن رخ وموی خودکن نهان
Мродл маранҷон ба дигари ҷаҳон
مرادل مرنجان به دیگر جهان
Шикебе аз мотамами пеши гир
شکیبایی از ماتمم پیش گیر
Макони дрсропрдаҳи хеши гир
مکان درسراپرده خویش گیر
Вагар ғам бигирад Аннанат задаст
وگر غم بگیرد عنانت زدست
Бикун гиряи оҳистау нолаи паст
بکن گریه آهسته و ناله پست
Ман инак бирафтам ту пояндаи мон
من اینک برفتم تو پاینده مان
Шикеб кунодат худои ҷаҳон
شکیبا کنادت خدای جهان
Бигуфт ин ва чун ҷони зи ҷисми арӯс
بگفت این و چون جان ز جسم عروس
Бирафт он сарафроз бо сад фусӯс
برفت آن سرافراز با صد فسوس
Нишаст аз бар бора ӣ боди пой
نشست از بر باره ی باد پای
Ба пигор душман даромад зи ҷой
به پیگار دشمن درآمد ز جای