Ду зулфи азкмндши диловезтар
دو زلف ازکمندش دلاویزتر
Худ аз теғи барандаи хӯни резтар
خود از تیغ برنده خون ریزتر
Ҷамоли расӯли азрхши рӯнамоӣ
جمال رسول ازرخش رونمای
Ба хуфтонаш дар ҷони шери худоӣ
به خفتانش در جان شیر خدای
намедоштӣ борарогар Аннан
نمی داشتی باره را گر عنان
Биҷустӣ зи тарки сари душманон
بجستی ز ترک سر دشمنان
Чунон суд бар даста ӣ теғи даст
چنان سود بر دسته ی تیغ دست
Чунон ҷангро остин бар шикаст
چنان جنگ را آستین بر شکست
Чунон бар ду абрӯи бёФкнди чин
چنان بر دو ابرو بیافکند چین
Чунон зад ба кӯфии сипаҳи хашмгин
چنان زد به کوفی سپه خشمگین
Ки солори лашкари дил аз ҷон бурид
که سالار لشکر دل از جان برید
Ту гуфтӣ аҷалро баробар бидид
تو گفتی اجل را برابر بدید
Билразед азуи пайкари кӯҳсор
بلرزید ازو پیکر کوهسار
Замини гашти ҷанбндаи симоби вор
زمین گشت جنبنده سیماب وار
Заминро чу анбошти азкштгон
زمین را چو انباشت ازکشتگان
Барангехти асбу биФшрди рон
برانگیخت اسب و بیفشرد ران
Ба сӯии аламдори бади хоҳи тохт
به سوی علمدار بد خواه تاخت
Сабки теғу бозуии мардии фарохат
سبک تیغ و بازوی مردی فراخت
Ки созад дирафши сипаҳбади нигун
که سازد درفش سپهبد نگون
Кашад пайкари нобакораш ба хӯн
کشد پیکر نابکارش به خون
Сипоҳ аз савору пиёдаи дмон
سپاه از سوار و پیاده دمان
Гирифтанд гардиш ба тиру камон
گرفتند گردش به تیر و کمان
Сабк дар яке ҳамлаи шери набард
سبک در یکی حمله شیر نبرد
Аз онон бияфканад ҳаштод мард
از آنان بیفکند هشتاد مرد
На андеша будаш зи тири вснон
نه اندیشه بودش ز تیر وسنان
На бимии з бисёре душманон
نه بیمی ز بسیاری دشمنان
Ба қалби сипаҳ зу даромад шикаст
به قلب سپه زو درآمد شکست
Басии мрдоФкнду баси бораи ҷуст
بسی مردافکند و بس باره جست
Ба ногоҳ аз тири борони сахт
به ناگاه از تیر باران سخت
Бишуд борааш пасту баргашти бахт
بشد باره اش پست و برگشت بخت
Пиёда чу шҳзодаҳ қосим бимонад
پیاده چو شهزاده قاسم بماند
Ба паҳлавӣ ӯ кофарӣ найза ронад
به پهلوی او کافری نیزه راند
Ки будӣ знозодаҳ аз боб ва моам
که بودی زنازاده از باب و مام
Шбси пўрсъди бдохтр ба ном
شبث پورسعد بداختر به نام
Ҳамон найзаи кори ҷавонро бсохт
همان نیزه کار جوان را بساخت
Ду асбаи аҷали барсар ӯ битохт
دو اسبه اجل برسر او بتاخت
Чу дидандаши афтодаи азкори ҷанг
چو دیدندش افتاده ازکار جنگ
Гирифтанд гардиши сипаҳ бе диранг
گرفتند گردش سپه بی درنگ
Яке зад ба тираш дигар як ба теғ
یکی زد به تیرش دگر یک به تیغ
Яке бо задудаи синон эй дареғ
یکی با زدوده سنان ای دریغ
Яке неш ханҷар задаш бе диранг
یکی نیش خنجر زدش بی درنگ
Яке зад ба зубин яке зад ба санг
یکی زد به زوبین یکی زد به سنگ
Зпоӣ андар афтод сарви ҷавон
زپای اندر افتاد سرو جوان
з ҳар ҳалқа ӣ ҷавшанаши хӯни равон
ز هر حلقه ی جوشنش خون روان
Ниҳоди он рухи пок бар хоку зор
نهاد آن رخ پاک بر خاک و زار
Хурӯшед к-эй ъам душмани шикор
خروشید کای عم دشمن شکار
Ба нокоми азин домгоҳи фано
به ناکام ازین دامگاه فنا
Равонами сӯии боргоҳи бақо
روانم سوی بارگاه بقا
Биё то нарафтааст ҷон аз барам
بیا تا نرفته است جان از برم
Ки бор дигар бар рахт бингарам
که بار دگر بر رخت بنگرم
Чу бишунид бонги бародари писар
چو بشنید بانگ برادر پسر
Ки ӯро ҳаме зор хонд ба сар
که او را همی زار خواند به سر
Чу дарёии мавҷ ӯ баромад ба ҷӯш
چو دریای موج او برآمد به جوش
Бузад бар сипаҳи хешро пари хурӯш
بزد بر سپه خویش را پر خروش
Ба дасти андари оташфишони зулфиқор
به دست اندر آتشفشان ذوالفقار
Заҳри ҷавҳараши дӯзахии шуълаи бор
زهر جوهرش دوزخی شعله بار
Бидон пурҳ ӣ лашгар аз ҳам гусехт
بدان پره ی لشگر از هم گسیخت
Аз эшон басии кишт ва бар дашти рехт
از ایشان بسی کشت و بر دشت ریخت
Чу наздики домод фаррух расед
چو نزدیک داماد فرخ رسید
Ба хунаши тани нозанин хуфта дид
به خونش تن نازنین خفته دید
Нишаста ба синаи яке кофараш
نشسته به سینه یکی کافرش
Ҳамеи хости кзтни бабради сараш
همی خواست کزتن ببرد سرش
Яке бади умри номи он бдсршт
یکی بد عمر نام آن بدسرشت
Ки нафрин рсодо бидон номи зишт
که نفرین رسادا بدان نام زشت
Броҳихти шамшери вазади наъраи сахт
برآهیخت شمشیر وزد نعره سخت
Ки бархез аз ӣнҷоӣ эй тираи бахт
که برخیز از اینجای ای تیره بخت
Сипар кард дижхими дасти палид
سپر کرد دژخیم دست پلید
Ба теғи шаҳ аз пайкараш бугсалед
به تیغ شه از پیکرش بگسلید
БиФтод аз бими брхоки паст
بیفتاد از بیم برخاک پست
Сӯии лашкари афканди бибридаи даст
سوی لشکر افکند ببریده دست
Хурӯшед к-эии дӯда ӣ номвар
خروشید کای دوده ی نامور
Марои кишти фарзанди хиролбшр
مرا کشت فرزند خیرالبشر
Бакӯшед дар кӣна ҷустани далер
بکوشید در کینه جستن دلیر
Бурун оваредам зи чанголи шер
برون آوریدم ز چنگال شیر
Сипаҳи сӯии шоҳи паямбар ( с ) шиква
سپه سوی شاه پیمبر (ص) شکوه
Ба ҷунбиш дар омад згрўҳои гуруҳ
به جنبش در آمد زگروها گروه
Шаҳаншоҳи теғи падари брФрохт
شهنشاه تیغ پدر برفراخت
Бикушт он тани вбр саворон битохт
بکشت آن تن وبر سواران بتاخت
Ҳаме буд бо кӯфӣони гарми ҷанг
همی بود با کوفیان گرم جنگ
Зхўн паҳна мекард ёқӯти ранг
زخون پهنه می کرد یاقوت رنگ
Ки омад яке нола дар гӯш ӯ
که آمد یکی ناله در گوش او
зи домоди афтодаи битўш ӯ
ز داماد افتاده بیتوش او
Ки эй ъам з пигор бурдор даст
که ای عم ز پیگار بردار دست
Ки наъли саманди устихонами шикаст
که نعل سمند استخوانم شکست
Азин ҷанг ҷустан ба якбораи ?гий
ازین جنگ جستن به یکباره گی
Шудам поймол аз сами бораи ?гий
شدم پایمال از سم باره گی
Шҳншаҳи сӯии куштаи бардошти гом
شهنشه سوی کشته برداشت گام
Фурӯд омад аз асби хиролоном
فرود آمد از اسب خیرالانام
Бидидаш раҳо гашта зини домгоҳ
بدیدش رها گشته زین دامگاه
Ба фирдавс бар ҷустаи оромгоҳ
به فردوس بر جسته آرامگاه
Кушодаи сӯии зрўаҳ ӣ арши пар
گشاده سوی ذروه ی عرش پر
Рӯонаш равон гашта сӯии падар
روانش روان گشته سوی پدر
Зиҳами бгслидаҳи таниши банди банд
زهم بگسلیده تنش بند بند
Шудаи пайкараши поймоли саманд
شده پیکرش پایمال سمند
Биёмад сарашро ба зонуи ниҳод
بیامد سرش را به زانو نهاد
Рухи нози пурвирд бар рӯи ниҳод
رخ ناز پرورد بر رو نهاد
Лаби худ ба пари хӯни лабонаши бсўд
لب خود به پر خون لبانش بسود
Ба рух бар здидаҳ равон кард равад
به رخ بر زدیده روان کرد رود
Ҳаме гуфт к-эии куштаи домоди ман
همی گفت کای کشته داماد من
Шикеби дилу ҷони ношоди ман
شکیب دل و جان ناشاد من
Уқоби қавии панҷаи бози дмон
عقاب قوی پنجه باز دمان
Гули тозаи бишкуфтаи сарви ҷавон
گل تازه بشکفته سرو جوان
Слили паямбари набера ӣ алӣ
سلیل پیمبر نبیره ی علی
Шикваи маии фурӯи брзи ялӣ
شکوه مهی فرو برز یلی
Брнозк аз теғи кини чоки чок
برنازک از تیغ کین چاک چاک
Рухи поки бнҳФтаҳ дар хӯну хок
رخ پاک بنهفته در خون و خاک
Гаронаст бръмт эй тези ҷанг
گرانست برعمت ای تیز جنگ
Ки хоҳии азуи ёварии рӯзи ҷанг
که خواهی ازو یاوری روز جنگ
Наёяд ба ёрӣ ваё оядат
نیاید به یاری ویا آیدت
Наёрад ки аз ранҷи брҳонднт
نیارد که از رنج برهاندنت
Ҷўоно – гло – нўнҳолои –мҳо
جوانا – گلا – نونهالا –مها
Ба хурдии зи рози ҷони огҳо
به خردی ز راز جان آگها
Ба днёдрўни зери чархи кабӯд
به دنیادرون زیر چرخ کبود
Накӯтар зтў навҷуоне набӯд
نکوتر زتو نوجوانی نبود
Ки барканд сарви сеӣ розбоғ ?
که برکند سرو سهی رازباغ؟
Ки хомӯш кард ин фурӯзони чароғ ?
که خاموش کرد این فروزان چراغ؟
Ки кард ин баннои далерии хароб ?
که کرد این بنای دلیری خراب؟
Ки афканд дар панҷа ӣ шери тоб ?
که افکند در پنجه ی شیر تاب؟
Ки биниҳод ин доғ бар ҷони ман ?
که بنهاد این داغ بر جان من؟
Натарсед аз оҳи сӯзони ман ?
نترسید از آه سوزان من؟
Бигуфт ин ва бигирифт дар пеши зин
بگفت این و بگرفت در پیش زین
Тани поки шҳзодаҳ ӣ нозанин
تن پاک شهزاده ی نازنین
Ба сӯй саропарда оварад боз
به سوی سراپرده آورد باز
Хурӯшед к-эии бонувони ҳиҷоз
خروشید کای بانوان حجاز