Пас онгаҳ баромад ба зини хаданг –
پس آنگه برآمد به زین خدنگ –
Ба фармон равон шуд сӯии дашти ҷанг
به فرمان روان شد سوی دشت جنگ
Ба дасти андараши осмонии дирафш
به دست اندرش آسمانی درفش
Ҳўошди згрди самандаши бунафш
هواشد زگرد سمندش بنفش
Каманд ӣ чу събону теғӣ чу барқ
کمند ی چو ثعبان و تیغی چو برق
Саропо ба дарёии пӯлоди ғарқ
سراپا به دریای پولاد غرق
Ба зин тофтӣ чеҳра ӣ он ҷаноб
به زین تافتی چهره ی آن جناب
Чу аз теғи кӯҳи баланди офтоб
چو از تیغ کوه بلند آفتاب
Аннанро ба асб гиронмоя дод
عنان را به اسب گرانمایه داد
Биёмад ба наздики лашгари ситод
بیامد به نزدیک لشگر ستاد
Бузад бар замини рояти арҷманд
بزد بر زمین رایت ارجمند
Нигаҳи хира бар сӯй душман фиканд
نگه خیره بر سوی دشمن فکند
Чу диданди лашгари сарви пайкараш
چو دیدند لشگر سرو پیکرش
Ҳамон ҳайдарии ҷавшану мғФрш
همان حیدری جوشن و مغفرش
Бигуфтанд худ Муртазо зинда шуд
بگفتند خود مرتضی زنده شد
Рахши андарин паҳна тобанда шуд
رخش اندرین پهنه تابنده شد
Яке гуфт кин шбли ширхдост
یکی گفت کاین شبل شیرخداست
Ба болои вдидори худ Муртазо аст
به بالا ودیدار خود مرتضی است
Маровро падар карда аббоси ном
مراو را پدر کرده عباس نام
Ба мардӣ наад бар сари чархи гом
به مردی نهد بر سر چرخ گام
Гар ин номвари рой ҷанг оварад
گر این نامور رای جنگ آورد
Сари номи мо зер нанг оварад
سر نام ما زیر ننگ آورد
Шуниданд номаш чу номи оварон
شنیدند نامش چو نام آوران
Бимонаданд барҷои карон то карон
بماندند برجا کران تا کران
Чунон шуд дили ҷангён аз наҳиф
چنان شد دل جنگیان از نهیب
Ки хўшидшони пои андари ркиб
که خوشیدشان پای اندر رکیب
Саворӣ надонистӣ аз бими ҷон
سواری ندانستی از بیم جان
Ки дорад ба кафи пори дам ё Аннан
که دارد به کف پار دم یا عنان
Сипаҳбад замонӣ хамӯш истод
سپهبد زمانی خموش ایستاد
Ту гуфтӣ ки кӯҳӣаст брпшти бод
تو گفتی که کوهی است برپشت باد
Азон пас баровард аўои баланд
ازآن پس برآورد اوا بلند
Бигуфто ба солори ноҳӯшманд
بگفتا به سالار ناهوشمند
Ки ҳон эй умри ин худованди фард
که هان ای عمر این خداوند فرد
Ки бинии ситода ба дашти набард
که بینی ستاده به دشت نبرد
Ҳусайни алии сибти пайғамбар ( с ) аст
حسین علی سبط پیغمبر (ص) است
Ки брҳр ки андар ҷаҳон сарвараст
که برهر که اندر جهان سرورست
Бўдсоқии кавсар ӯро падар
بودساقی کوثر او را پدر
Ки бади корфармои теғи дўср
که بد کارفرمای تیغ دوسر
Гузин модараш ҳаст фаррухи батул
گزین مادرش هست فرخ بتول
Ки бади пора ӣ ҷисми поки расӯл ( с )
که بد پاره ی جسم پاک رسول (ص)
Бад ӯ бонӯии бонувони ҷаҳон
بد او بانوی بانوان جهان
Ба хуррами ҷинон низ шоҳи занон
به خرم جنان نیز شاه زنان
Ба кобӣн ӯ кавсари вслсбил
به کابین او کوثر وسلسبیل
Фуротасту Ҷайҳуни всиҳўни внил
فرات است و جیحون وسیحون ونیل
Худ ӯ вориси илм пайғамбар аст
خود او وارث علم پیغمبر است
Эмомаст всўӣ хдорҳбр аст
امام است وسوی خدارهبر است
Чаро бо чунин шоҳи кин оварӣ
چرا با چنین شاه کین آوری
Шикаст аз чаҳ брркни дайн оварӣ
شکست از چه بررکن دین آوری
Ббрдаҳаст аз роҳи аҳрӣманат
ببرده است از راه اهریمنت
Ба яздони худсохтаи душманат
به یزدان خودساخته دشمنت
Фуротӣ ки кобӣни Заҳро буд
فراتی که کابین زهرا بود
Равони ройгони сӯии саҳро буд
روان رایگان سوی صحرا بود
Дад вдом нӯшанд аз он рӯзи вшб
دد ودام نوشند از آن روز وشب
Ту бандяш бар пӯр ӯ эй аҷаб
تو بندیش بر پور او ای عجب
Гар ин аҳлбити расӯли амин
گر این اهلبیت رسول امین
Бимиранд ташнаи дарини сарзамин
بمیرند تشنه دراین سرزمین
Чу лаби ташнаи ое ба рӯзи шумор
چو لب تشنه آیی به روز شمار
Чаҳ узроварӣ назд парвардгор
چه عذر آوری نزد پروردگار
Ба ман дода фармони шаҳаншоҳи дайн
به من داده فرمان شهنشاه دین
Ки аз вай бигӯям туро инчунин
که از وی بگویم ترا اینچنین
Ки киштии ту ихвони вёрони ман
که کشتی تو اخوان ویاران من
Нҳштии танӣ зон бузурги анҷуман
نهشتی تنی زان بزرگ انجمن
Надорам кунун ман ба ҷузи Тифл чанд
ندارم کنون من به جز طفل چند
Дарини хусравии боргоҳи баланд
دراین خسروی بارگاه بلند
Дили ҷумла аз тишнагии сӯхта
دل جمله از تشنگی سوخته
Ҷигари тафтаи всинаҳи афрӯхта
جگر تفته وسینه افروخته
Чаҳ доранд ин хурдсолони гуноҳ
چه دارند این خردسالان گناه
Ки гирданд азтшнаҳи комии табоҳ
که گردند ازتشنه کامی تباه
Аз он пеш каз тишнагӣ ҷон диҳанд
از آن پیش کز تشنگی جان دهند
Бигӯ токаи обӣ бадишон диҳанд
بگو تاکه آبی بدیشان دهند
Кунигар чунин ман ба рӯзи шумор
کنی گر چنین من به روز شمار
Чу оем бар поки парвардгор
چو آیم بر پاک پروردگار
Бигирам яке роҳи бахшиш ба пеш
بگیرم یکی راه بخشش به پیش
Нахоҳам зтўи хӯни ёрони хеш
نخواهم زتو خون یاران خویش
Худ ӯ ҳар чаҳ хоҳанд битавон кунад
خود او هر چه خواهند بتوان کند
Ки чора ба кор ҷаҳонён кунад
که چاره به کار جهانیان کند
Вдигри азин беш брмни сиёҳ
ودیگر ازین بیش برمن سیاه
Насозед рӯз ва набандед роҳ
نسازید روز و نبندید راه
Казин марз бо оли хайри албшр
کزین مرز با آل خیر البشر
Шавам сӯии Ҳиндӯстони рҳспр
شوم سوی هندوستان رهسپر
Надорам ба малики Ироқу ҳиҷоз
ندارم به ملک عراق و حجاز
Срмўиии андари ҷаҳони ман ниёз
سرمویی اندر جهان من نیاز
ЗФрхндаҳи солори шамшери зан
زفرخنده سالار شمشیر زن
Шуниданд лашгар чу зинсони сухан
شنیدند لشگر چو زینسان سخن
Гуруҳе нишастанд бар ҷойу зор
گروهی نشستند بر جای و زار
Грстнди брғрбти шаҳриёр
گرستند برغربت شهریار
Сипаҳдор ва он лашгари тираи ҷон
سپهدار و آن لشگر تیره جان
Бибастанд аз посухи ваии забон
ببستند از پاسخ وی زبان
Магари шимури дуни вшбс каз сипоҳ
مگر شمر دون وشبث کز سپاه
Бирафтанд наздики солори шоҳ
برفتند نزدیک سالار شاه
Бигуфтанд к-эии сафдари номҷўӣ
بگفتند کای صفدر نامجوی
Азидр бирав бо бародар бигӯӣ
ازیدر برو با برادر بگوی
Миёни ҳаво гар шавад пари зоб
میان هوا گر شود پر زآب
Наад рӯй бар пушти оби офтоб
نهد روی بر پشت آب آفتاب
Шумо ташнаи комони змо бе дареғ
شما تشنه کامان زما بی دریغ
Набинед обии биҷузи оби теғ
نبینید آبی بجز آب تیغ
Магари онкии паймон ба дорои шом
مگر آنکه پیمان به دارای شام
Бабандед ва хонед ӯро эмом
ببندید و خوانید او را امام
Сипаҳбад ба гуфтори он тираи ҳуш
سپهبد به گفتار آن تیره هوش
Табассум кунон дод як лухти гӯш
تبسم کنان داد یک لخت گوش
Пас онгаҳ биёмад буриша бигуфт
پس آنگه بیامد برشه بگفت
Саросари суханҳо ки гуфт вшнФт
سراسر سخن ها که گفت وشنفت
Шҳншаҳ дилаш омад аз ғам ба дард
شهنشه دلش آمد از غم به درد
Ду гулгуна аз ашки пар жола кард
دو گلگونه از اشک پر ژاله کرد
Абулфазли устодаи андари буриш
ابوالفضل استاده اندر برش
Дили ошуфта ва даст карда ба каш
دل آشفته و دست کرده به کش
Ба ногуҳ хурӯш омад аз хаймаи гоҳ
به ناگه خروش آمد از خیمه گاه
Хурӯшӣ каз он тира шуд меҳру моҳ
خروشی کز آن تیره شد مهر و ماه
Басии кӯдаки хиради зору малул
بسی کودک خرد زار و ملول
Зоўлоди шери худоу расӯл
زاولاد شیر خدا و رسول
Зхргаҳ ба икраҳ бурун омаданд
زخرگه به یکره برون آمدند
Хурушони зи сӯз дарун омаданд
خروشان ز سوز درون آمدند
Ду гулгунаи аздрди дилҳо сияҳ
دو گلگونه ازدرد دل ها سیه
Ақиқи лаб аз тишнагӣ чун шабаҳ
عقیق لب از تشنگی چون شبه
Ҷаҳони зоҳшони прғўи алътш
جهان زآهشان پرغو العطش
Рухи меҳри тобандаи фирӯза вааш
رخ مهر تابنده فیروزه وش
Сакина ба пеши андаруни мӯя гар
سکینه به پیش اندرون مویه گر
Хурушони зи паии духтарон дигар
خروشان ز پی دختران دگر
Ҳамаи булбули осо ба афғону оҳ
همه بلبل آسا به افغان و آه
Сроҳнгшони нози пурвирди шоҳ
سرآهنگشان ناز پرورد شاه
Ба бозу фиканда , яке хушки машк
به بازو فکنده، یکی خشک مشک
Ду ҷўбстаҳ бар рӯй гулгуни зи ашк
دو جوبسته بر روی گلگون ز اشک
Дмони сӯии солор шоҳ омаданд
دمان سوی سالار شاه آمدند
Чу сайёраи гони гирд моҳ омаданд
چو سیاره گان گرد ماه آمدند
Яке андар овехт бар доманаш
یکی اندر آویخت بر دامنش
Яке бӯса зад бар сами тавсанаш
یکی بوسه زد بر سم توسنش
Яке гуфт к-эй ъам вологуҳар
یکی گفت کای عم والاگهر
Ба мо меҳрбон чун гиромии падар
به ما مهربان چون گرامی پدر
Збии обӣ , оташ ба мо дрФтод
زبی آبی، آتش به ما درفتاد
Диҳад хоки мо ташнаи комӣ ба бод
دهد خاک ما تشنه کامی به باد
Ту дарёии файз худоӣ махоҳ
تو دریای فیض خدایی مخواه
з бе обии ин кӯдаконро табоҳ
ز بی آبی این کودکان را تباه
Яке гуфт бар мо нигар , як нафас
یکی گفت بر ما نگر، یک نفس
Ки ҷуз ту надорем фарёди рас
که جز تو نداریم فریاد رس
Зсўзи дилу тобиши офтоб
زسوز دل و تابش آفتاب
Ҳам айдун бимирем агар нест об
هم ایدون بمیریم اگر نیست آب
Ту мапаснд эй ғайрати кирдигор
تو مپسند ای غیرت کردگار
Ки мо ташнаи лаб ҷон сипорем зор
که ما تشنه لب جان سپاریم زار
Аз он кӯдакони пӯри шери худоӣ
از آن کودکان پور شیر خدای
Чу дид онҳамаи зории ҷонгзоӣ
چو دید آنهمه زاری جانگزای
Дили нозукаши зотш ғам бсухт
دل نازکش زآتش غم بسوخت
Зғирти ду гулгуна аш барфурӯхт
زغیرت دو گلگونه اش برفروخت
Бар хусрав дайн бабўсед хок
بر خسرو دین ببوسید خاک
Бигуфт эй марои беҳтар аз ҷони пок
بگفت ای مرا بهتر از جان پاک
Ба танги омадам аз чунин зиндаи ?гий
به تنگ آمدم از چنین زنده گی
Нахоҳам дигар рӯзи пояндаи ?гий
نخواهم دگر روز پاینده گی
Мрошрми ин кӯдакон кард об
مراشرم این کودکان کرد آب
Надорам дигар бо чунин дарди тоб
ندارم دگر با چنین درد تاب
Бифармо ки тозам ба майдони ҷанг
بفرما که تازم به میدان جنگ
Раҳои гирдами аздсти ин рӯзи танг
رها گردم ازدست این روز تنگ
Змрги бародари туро ғам мабод
زمرگ برادر تو را غم مباد
Чунон дон ки ҳаргиз змодр назод
چنان دان که هرگز زمادر نزاد
Марои шери ҳақи баҳри ин рӯзгор
مرا شیر حق بهر این روزگار
Ба мардонагии гашти омӯзгор
به مردانگی گشت آموزگار
Маро аз азали кирдигори ҷаҳон
مرا از ازل کردگار جهان
Амонат ниҳодааст дртни равон
امانت نهاده است درتن روان
Ки бозам ба роҳи тўош бе дареғ
که بازم به راه تواش بی دریغ
Нтобам рух аз захми пайкону теғ
نتابم رخ از زخم پیکان و تیغ
Бифармо ки тозам ба майдони кин
بفرما که تازم به میدان کین
Ба ҷой оварам амри ҷони офарин
به جای آورم امر جان آفرین
Шҳншаҳ бадв хонд баси офарин
شهنشه بدو خواند بس آفرین
Сипас гуфт к-эии пӯри зрғоми дайн
سپس گفت کای پور ضرغام دین
Ба мангар ҳаме боядат ёварӣ
به من گر همی بایدت یاوری
Ҳаме кӯш кобӣ ба даст оварӣ
همی کوش کابی به دست آوری
Ки ин кӯдаконтар намоянди ком
که این کودکان تر نمایند کام
Аз он пас бикун рӯзи бадхоҳи шом
از آن پس بکن روز بدخواه شام
АбўлФзли азин муждаи дилшоди гашт
ابولفضل ازین مژده دلشاد گشت
Збнди ғаму ранҷи озоди гашт
زبند غم و رنج آزاد گشت
Бабўсед пеши бародари замин
ببوسید پیش برادر زمین
Чу ҳайдар бар сидолмрслин ( с )
چو حیدر بر سیدالمرسلین (ص)
Чу лухтӣ ба шаҳи пӯзиш андар гирифт
چو لختی به شه پوزش اندر گرفت
Ҳамон машки хушкида дар бар гирифт
همان مشک خشکیده در بر گرفت