Ба бадрӯди оли расӯли амин
به بدرود آل رسول امین
Равон шуд чу ҷони азбршоаҳи дайн
روان شد چو جان ازبرشاه دین
Ситамдидаи гонро чу бадрӯд кард
ستمدیده گان را چو بدرود کرد
Паии оби рӯ ҷониб равад кард
پی آب رو جانب رود کرد
Чу омад ба наздик равад равон
چو آمد به نزدیک رود روان
Сипаҳи дидонҷои карон то карон
سپه دیدآنجا کران تا کران
Бёстоди лухтӣ ба майдони кин
بیاستاد لختی به میدان کین
Нигаҳ кард барони сипаҳи хашмгин
نگه کرد برآن سپه خشمگین
Замин кард аз санги аўёли хам
زمین کرد از سنگ اویال خم
Дили моҳ вмоҳӣ шуд аз ғами дижам
دل ماه وماهی شد از غم دژم
Бидиданд лашгари яке шоҳи нав
بدیدند لشگر یکی شاه نو
Ба дасташи яке дашна чун моҳи нав
به دستش یکی دشنه چون ماه نو
Ту гуфтӣ ба кафи теғи он бе ҳам?ил
تو گفتی به کف تیغ آن بی همال
Ба дарёст афтодаи акси ҳилол
به دریاست افتاده عکس هلال
Бар брзи он шер бо теғ ва худ
بر برز آن شیر با تیغ و خود
Ҷаҳон чун яке тангнои хона буд
جهان چون یکی تنگنا خانه بود
Фалаки хира бар брзи вболоӣ ӯ
فلک خیره بر برز وبالای او
Малики маҳви дидори волоӣ ӯ
ملک محو دیدار والای او
Бигуфтанд ё раб чаҳ болост ин
بگفتند یا رب چه بالاست این
Чаҳ фархунда симоӣ волост ин
چه فرخنده سیمای والاست این
Чаҳ бозуӣ ва даст баландаст ин
چه بازوی و دست بلندست این
Кадомин ял арҷмандаст ин
کدامین یل ارجمندست این
Бидидем мо номдорони басӣ
بدیدیم ما نامداران بسی
Надидем бо фара ӣ ин касе
ندیدیم با فره ی این کسی
Ҳамоно ки ин номўрҳидрст
همانا که این نامورحیدرست
Воин сарзамин водӣ хайбараст
واین سرزمین وادی خیبرست
Ба дасти андараши теғи душмани шикор
به دست اندرش تیغ دشمن شکار
Ҳамоно буд срФшони зулфиқор
همانا بود سرفشان ذوالفقار
Чунон чармааш длдл Муртазо аст
چنان چرمه اش دلدل مرتضی است
Сари найзаи дандон мор қазост
سر نیزه دندان مار قضاست
Дариғо ки ин шаҳсавори араб
دریغا که این شهسوار عرب
Дарин размгоҳаст хушкидаи лаб
دراین رزمگاه است خشکیده لب
Набӯдигар ин номвари ташнаи ком
نبودی گر این نامور تشنه کام
Нмондии зи душмани дарини дашти ном
نماندی ز دشمن دراین دشت نام
Чу диданд ӯро далерони здўр
چو دیدند او را دلیران زدور
Ҷаҳони гашт дар чашмашони танги гӯр
جهان گشت در چشمشان تنگ گور
Аз он дасту рону ркиби дароз
از آن دست و ران و رکیب دراز
Вазони сифти вёл ва бар сарафроз
وزان سفت ویال و بر سرافراز
Фсрднди номии саворон ба зин
فسردند نامی سواران به زین
Ситора шуд андари фалаки саҳмгин
ستاره شد اندر فلک سهمگین
Сипаҳдор чун шарзаи ширии дижам
سپهدار چون شرزه شیری دژم
Буғурреду гуфто ба аҳли ситам
بغرید و گفتا به اهل ستم
Ки эй қавми аббоси ном ман аст
که ای قوم عباس نام من است
Ҳиўни тавсани чархи ром ман аст
هیون توسن چرخ رام من است
Аламдори шоҳи шаҳидони манам
علمدار شاه شهیدان منم
Фидоӣ раҳ ӯст ҷону танам
فدای ره اوست جان و تنم
Буд ном ӯ нақши лавҳи дилам
بود نام او نقش لوح دلم
Ба меҳраш сиришта асби оби вглм
به مهرش سرشته اسب آب وگلم
Срўтрк душман барорам ба зер
سروترک دشمن برآرم به زیر
Нмонм ки бар шоҳ гардид чир
نمانم که بر شاه گردید چیر
Манам он ки ҷӯям набарди ялон
منم آن که جویم نبرد یلان
Занами теғ бар тораки пари дилон
زنم تیغ بر تارک پر دلان
Манам вориси мардии Муртазо
منم وارث مردی مرتضی
Манам Форси паҳна ӣ Карбало
منم فارس پهنه ی کربلا
Ҳаминам ба мардонагии баси гувоҳ
همینم به مردانگی بس گواه
Кҳбобм буд ҳайдари разми хоҳ
کهبابم بود حیدر رزم خواه
Манам соҳиби ҷӯаду меҳру вафо
منم صاحب جود و مهر و وفا
Манам бархе зода ӣ Муртазо ( ъ )
منم برخی زاده ی مرتضی (ع)
Дами теғи ман коми нари аждаҳои сет
دم تیغ من کام نر اژدها ست
Сарнайзаам афъии ҷонгзост
سرنیزه ام افعی جانگزاست
Ҳамон зӯри хайбари шикан бо ман аст
همان زور خیبر شکن با من است
Киро тоби неруии ман дртнаст ?
که را تاب نیروی من درتن است؟
Бибинед дасти баланди маро
ببینید دست بلند مرا
Паранду камону каманди маро
پرند و کمان و کمند مرا
Ба рону ркибм яке бингаред
به ران و رکیبم یکی بنگرید
з неруӣ бозуем огаҳ шавед
ز نیروی بازویم آگه شوید
Чу зояндаи шодобам аз шер кард
چو زاینده شادابم از شیر کرد
Ба гаҳвора будам чу марди набард
به گهواره بودم چو مرد نبرد
Ба хурдии басои корҳои бузург
به خردی بسا کارهای بزرگ
Бкрдм ки ноед зи марди сутург
بکردم که ناید ز مرد سترگ
Кунунам ки шуд дасти мардии дароз
کنونم که شد دست مردی دراز
Шуморо ба ман кори афтодаи боз
شما را به من کار افتاده باز
Биҷавӣед даврии зукоми наҳанг
بجویید دوری زکام نهنگ
Мёрид бар дӯда ӣ хеши танг
میارید بر دوده ی خویش تنگ
Ба чангол зиғм маёзед даст
به چنگال ضیغم میازید دست
Мёрид бар дӯда ӣ хеши танг
میارید بر دوده ی خویش تنگ
Мхорид эй бади маниши кӯфӣон
مخارید ای بد منش کوفیان
Ба бозичаи ёли ҳужабри жён
به بازیچه یال هژبر ژیان
Биёред эй мардуми бади ниҳод
بیارید ای مردم بد نهاد
Худ аз ташнаи ?гийҳои маҳшар ба ёд
خود از تشنه گی های محشر به یاد
Вагарна ба неруии парвардгор
وگرنه به نیروی پروردگار
Баронам шуморо азин ҷӯйбор
برانم شما را ازین جویبار
Барам об аз баҳри Тифлони шоҳ
برم آب از بهر طفلان شاه
Наёрад касе хира бар ман нигоҳ
نیارد کسی خیره بر من نگاه
Баданд аз саворони ҳазорӣ чаҳор
بدند از سواران هزاری چهار
Дрондми нигаҳбони он рӯдбор
درآندم نگهبان آن رودبار
ЗгФти сипаҳбад ба ҳуш омаданд
زگفت سپهبد به هوش آمدند
Чу деви дижам дар хурӯш омаданд
چو دیو دژم در خروش آمدند
Ба икраҳи саманд ситам тохтанд
به یکره سمند ستم تاختند
Ба разми сипаҳбади синони охтнд
به رزم سپهبد سنان آختند
Наомад ба дили бими солор ро
نیامد به دل بیم سالار را
Баровард шамшери хўнбор ро
برآورد شمشیر خونبار را
БиФрошти шамшери вдсти ялӣ
بیفراشت شمشیر ودست یلی
Чу дар ҷанги хандақи алӣ вале ( ъ )
چو در جنگ خندق علی ولی (ع)
Баранд асбу барони сипаҳ ҳамла кард
براند اسب و برآن سپه حمله کرد
зи сами самандаш ҳаме хост гирд
ز سم سمندش همی خاست گرد
Гурозони сӯии шер ҳақ тохтанд
گرازان سوی شیر حق تاختند
Вале Зуҳра зон тохтан бохтанд
ولی زهره زان تاختن باختند
На ёраст номоварӣ разми хост
نه یارست نام آوری رزم خواست
На дастӣ ба мардӣ синон кард рост
نه دستی به مردی سنان کرد راست
Ба ҳар сӯ ки ӯ рӯй кардӣ зи давр
به هر سو که او روی کردی ز دور
Рмидндӣ аз вай чу аз шери гӯр
رمیدندی از وی چو از شیر گور
Збимш задӣ мард бар марди кӯс
زبیمش زدی مرد بر مرد کوس
Ба тани ҷумлаи ларзон ба рухи сндрўс
به تن جمله لرزان به رخ سندروس
Ба ҳаркас задӣ наъра ӣ хашмгин
به هرکس زدی نعره ی خشمگین
Фикандӣ зи зини хешро брзмин
فکندی ز زین خویش را برزمین
Чу барқи прндш забона кашид
چو برق پرندش زبانه کشید
Аҷали хеши рооз миёна кашид
اجل خویش رااز میانه کشید
Равон шуд зи шамшери он пари шиква
روان شد ز شمشیر آن پر شکوه
Равонҳо ба дӯзахи гаравҳо гуруҳ
روان ها به دوزخ گروها گروه
Самандаши ҳамеи кишти дунон ба наъл
سمندش همی کشت دونان به نعل
Бдонсон ки наълаши зхўни гашти лаъл
بدانسان که نعلش زخون گشت لعل
На аз тири бокаш на аз теғи бим
نه از تیر باکش نه از تیغ بیم
Ҳаме кард дунӣ ба захмӣ дунем
همی کرد دونی به زخمی دونیم
Збси хасми дунро ду нима намӯд
زبس خصم دون را دو نیمه نمود
Шумори сипаҳи як ба як брФзўд
شمار سپه یک به یک برفزود
Бияфканад он шери душмани шикор
بیفکند آن شیر دشمن شکار
Зиноами оварони ҳашту панҷаи савор
زنام آوران هشت و پنجه سوار
На шуд теғи азўкнд на дасти суст
نه شد تیغ ازوکند نه دست سست
На даврии зани пигори бади хоҳи ҷуст
نه دوری زن پیگار بد خواه جست
Азу шуд ба кӯфии сипаҳи кори танг
ازو شد به کوفی سپه کار تنگ
На пои гурез ва на ҷои диранг
نه پای گریز و نه جای درنگ
Зпси оташи теғ ва аз пеши об
زپس آتش تیغ و از پیش آب
Гусастаи Аннанҳо бурӣдаи рикоб
گسسته عنان ها بریده رکاب
Намуданд ҳар як ба сӯеи фирор
نمودند هر یک به سویی فرار
Тиҳӣ шуд аз эшон лаби рӯдбор
تهی شد از ایشان لب رودبار
Сипаҳбади ҳиўни тохт дар равад зуд
سپهبد هیون تاخت در رود زود
Шигифто ки дарё нагунҷад ба рўдо
شگفتا که دریا نگنجد به رودا
Чу бар равад оби равони бнгрист
چو بر رود آب روان بنگریست
Злб ташнагон кард ёд ва гирист
زلب تشنگان کرد یاد و گریست
Ҳаме гуфт к-эии оби ширини гўор
همی گفت کای آب شیرین گوار
Зоби офарини шоҳ шармӣ бидор
زآب آفرین شاه شرمی بدار
Равонии ту брхоку санги замин
روانی تو برخاک و سنگ زمین
Лаби ташнаи оли расӯли амин
لب تشنه آل رسول امین
Ту мавҷ андар оварда ҷӯшони ҳаме
تو موج اندر آورده جوشان همی
Сакинаи барояти хурушони ҳаме
سکینه برایت خروشان همی
Сазад каз ту нӯшанд мардуми тамом ?
سزد کز تو نوشند مردم تمام؟
Бимиранд оли алии ташнаи ком
بمیرند آل علی تشنه کام
Пас аз ташнаи комони ҳошими нажод
پس از تشنه کامان هاشم نژاد
Ба комии туро хушгуворӣ мабод
به کامی تو را خوشگواری مباد
Наёяд дигар ташнае аз ту сайр
نیاید دگر تشنه ای از تو سیر
Ҳамаи чашмасор ту гардад кавир
همه چشمه سار تو گردد کویر
Шигифто ки оби равон зон хитоб
شگفتا که آب روان زان خطاب
Нашуд чун зи шарми Абулфазли об
نشد چون ز شرم ابوالفضل آب
Сипаҳбади зондаҳ чунон ме гирист
سپهبد زانده چنان می گریست
Ки аз баҳр ӯ осмон ме гирист
که از بهر او آسمان می گریست
Чунон азътш буд дар илтиҳоб
چنان ازعطش بود در التهاب
Ки гуфтӣ зира бар таниш гардад об
که گفتی زره بر تنش گردد آب
Нафас чун кашидӣ ҳамеи тираи дӯд
نفس چون کشیدی همی تیره دود
Шудӣ аз лабаши сӯии чархи кабӯд
شدی از لبش سوی چرخ کبود
Кафии оби бардошт то нўшдо
کفی آب برداشت تا نوشدا
Ки камтари дилаш аз аташи ҷӯи шдо
که کمتر دلش از عطش جو شدا
Ба ёд омадаш коми хушки эмом
به یاد آمدش کام خشک امام
Ба худ гуфт ин оби бодати ҳаром
به خود گفت این آب بادت حرام
Раҳи ёрӣ ин нест озарми дор
ره یاری این نیست آزرم دار
з рӯй бародари яке шарми дор
ز روی برادر یکی شرم دار