Ту сиробу нўбоўаҳ ӣ Мустафо ( с )
تو سیرآب و نوباوه ی مصطفی (ص)
Чунин ташна ? ин нест расми вафо
چنین تشنه؟ این نیست رسم وفا
Нанӯшида қатра аз оби сард
ننوشیده قطره از آب سرد
Шикебаши сари чархро хира кард
شکیبش سر چرخ را خیره کرد
Ба равад равон бо дилии пари зи тоб
به رود روان با دلی پر ز تاب
Фурӯи рехти аздст ва аз дидаи об
فرو ریخت ازدست و از دیده آب
Чу аз даст ӯ обро брФшонд
چو از دست او آب را برفشاند
Малик аз фалак биравӣ аҳсант хонд
ملک از فلک بروی احسنت خواند
Пас он машки хўшидаҳро пар намӯд
پس آن مشک خوشیده را پر نمود
Баранд асб ва омад ба ҳомӯни зрўд
براند اسب و آمد به هامون زرود
Вафои байн ки пўршаҳи коинот
وفا بین که پورشه کاینات
Лаб ташна бигузашт зоби Фурот
لب تشنه بگذشت زآب فرات
Ба дӯши андараши машку дили пари зтоб
به دوش اندرش مشک و دل پر زتاب
Равон шуд сӯии хаймаҳо бо шитоб
روان شد سوی خیمه ها با شتاب
Чу диданди лашкар ки солори шоҳ
چو دیدند لشکر که سالار شاه
Баради машки пари оби зии хаймаи гоҳ
برد مشک پر آب زی خیمه گاه
Баровардашон гавҳари бад ба ҷӯш
برآوردشان گوهر بد به جوش
Заҳр сӯ кашиданд барҳами хурӯш
زهر سو کشیدند برهم خروش
Ҳамаи ҳамАннани сӯй ӯ тохтанд
همه همعنان سوی او تاختند
Ба пигори ваии теғи кини охтнд
به پیگار وی تیغ کین آختند
Дигар бора бархест гирди сипоҳ
دگر باره برخاست گرد سپاه
Баромади сари гирд бар авҷи моҳ
برآمد سر گرد بر اوج ماه
Збонги саворону овои кӯс
زبانگ سواران و آوای کوس
Бишуд тавсани роми гардуни шмўс
بشد توسن رام گردون شموس
Сипаҳбад чу дид он сипаҳро здўр
سپهبد چو دید آن سپه را زدور
Ба зер омад аз пушти зини сутур
به زیر آمد از پشت زین ستور
Ба як сӯй биниҳод он машки вбоз
به یک سوی بنهاد آن مشک وباز
Баромад ба зини тунд чун шоҳбоз
برآمد به زین تند چون شاهباز
Сабк ҳамла оварад бар кӯфӣон
سبک حمله آورد بر کوفیان
Чу бар гила ӣ гӯри шери жён
چو بر گله ی گور شیر ژیان
Ту гуфтӣ ки теғаш яке озараст
تو گفتی که تیغش یکی آذرست
Ки сӯзи ҳаме ҳар чаҳ хушки втрст
که سوز همی هر چه خشک وترست
Ваё аждаҳоеаст оташфишон
ویا اژدهایی است آتشفشان
Ки орад ба дами пайкари саракашон
که آرد به دم پیکر سرکشان
зи захми сами бора ӣ номдор
ز زخم سم باره ی نامدار
Замин бе сукӯни гашти симоби вор
زمین بی سکون گشت سیماب وار
Зтиғши аҷали хешро дошт пос
زتیغش اجل خویش را داشت پاس
Заҳрои асбаши ҷаҳони пари ҳарос
زهرای اسبش جهان پر هراس
Задӣ бар сар ҳар ки барон паранд
زدی بر سر هر که بران پرند
Биҷустӣ прндши зтнги саманд
بجستی پرندش زتنگ سمند
Задӣ ҳар киро теғии андари миён
زدی هر که را تیغی اندر میان
Задаст всрши каси надодии нишон
زدست وسرش کس ندادی نشان
Ҳаме теғ ронадӣ ва гуфтӣ чунин
همی تیغ راندی و گفتی چنین
Манам шбли шери ҷаҳони офарин
منم شبل شیر جهان آفرین
Манам зода ӣ якка тоз аҳад
منم زاده ی یکه تاز احد
Казу шуд забуни Амри бен ъбдўд
کزو شد زبون عمرو بن عبدود
Манам панҷа ӣ шери прўргор
منم پنجه ی شیر پرورگار
Манам ҷавҳари срФшони зулфиқор
منم جوهر سرفشان ذوالفقار
Ҳаме гуфт номи ваҳмии кишти мард
همی گفت نام وهمی کشت مرد
Заминро пар аз пайкар кушта кард
زمین را پر از پیکر کشته کرد
Чу прдхтаҳ шуд паҳнаи азбдгҳр
چو پردخته شد پهنه ازبدگهر
Биёмад сӯй равад он номвар
بیامد سوی رود آن نامور
Гирифт аз замини машк ва шуд раҳсипор
گرفت از زمین مشک و شد رهسپار
Сӯии хайма ӣ ташнаи лаби шаҳриёр
سوی خیمه ی تشنه لب شهریار
Чу диданди лашкар ки он комёб
چو دیدند لشکر که آن کامیاب
Шитобади сӯии хайма бо машки об
شتابد سوی خیمه با مشک آب
Дигар раҳи заҳри сӯ афроз омаданд
دگر ره زهر سو افراز آمدند
Сӯии паҳна дар трктоз омаданд
سوی پهنه در ترکتاز آمدند
Гирифтанд раҳ рон бидон ҷони пок
گرفتند ره ران بدان جان پاک
Ки шояд бирезанд обаш ба хок
که شاید بریزند آبش به خاک
Чу он хира ?гий дид аз онони ҷавон
چو آن خیره گی دید از آنان جوان
Кашид азмёни дашна ӣ ҷони ситон
کشید ازمیان دشنه ی جان ستان
Ба дӯши андараши машку дардасти теғ
به دوش اندرش مشک و دردست تیغ
Хурушон чу дар қулзуми чархи меғ
خروشان چو در قلزم چرخ میغ
Бадишони яке ҳамла бинмуд сахт
بدیشان یکی حمله بنمود سخت
Фурӯи рехти сарҳо чу барги дарахт
فرو ریخت سرها چو برگ درخت
Сипаҳро дами теғи он шаҳсавор
سپه را دم تیغ آن شهسوار
Ба ҳам дарнавардед тӯмори вор
به هم درنوردید طومار وار
Басии саракашонро дарони дастбурд
بسی سرکشان را درآن دستبرد
Тани тира бар дасти оташи супурд
تن تیره بر دست آتش سپرد
Збси кушта буд андари он пҳндшт
زبس کشته بود اندر آن پهندشت
Наёраст бод аз миён дар гузашт
نیارست باد از میان در گذشت
Саворон дигар раҳ аз он номдор
سواران دگر ره از آن نامدار
Ҳазимат гирифтанд зии рӯдбор
هزیمت گرفتند زی رودبار
Басои марди кӯи хешро босаманд
بسا مرد کو خویش را باسمند
Ба оби андар аз бим теғаш фиканд
به آب اندر از بیم تیغش فکند
Ба ҷони аздми теғ ӯ руста шуд
به جان ازدم تیغ او رسته شد
Ба оташ дар он об пайваста шуд
به آتش در آن آب پیوسته شد
Ҳаме чанд навбати чунин разми ҷуст
همی چند نوبت چنین رزم جست
Ба хӯни ялони дасту шамшери шаст
به خون یلان دست و شمشیر شست
Валикин набӯдаш ба дили рои ҷанг
ولیکن نبودش به دل رای جنگ
Наме хости корди даронҷои диранг
نمی خواست کارد درآنجا درنگ
Ҳаме кард кӯшиш ки он об ро
همی کرد کوشش که آن آب را
Расонади магари пеши пардаи саро
رساند مگر پیش پرده سرا
Абулфазл агар рой пигор дошт
ابوالفضل اگر رای پیگار داشت
Вагар дил ба мард афканӣ ме гумошт
وگر دل به مرد افکنی می گماشت
Нмондии дарони паҳнаи як тани савор
نماندی درآن پهنه یک تن سوار
Ки бо шоҳ ҷӯяд дигар корзор
که با شاه جوید دگر کارزار
Умр – чун бидонаст кони шери мард
عمر – چون بدانست کان شیر مرد
Аз он рўдбонон набинад газанд
از آن رودبانان نبیند گزند
Ҳам айдун баради оби азбҳри шоҳ
هم ایدون برد آب ازبهر شاه
Ҷаҳони гашт дар пеши чашмаши сиёҳ
جهان گشت در پیش چشمش سیاه