Хурӯшед ва бо мардум хеш гуфт
خروشید و با مردم خویش گفت
Ки ҳон эй саворон бо ёли всФт
که هان ای سواران با یال وسفت
Мароин номвари пӯр шер худост
مراین نامور پور شیر خداست
Ба майдони кини ҳамчу абр балост
به میدان کین همچو ابر بلاست
Надорад ба дили ҳеҷ бими ин ҷаноб
ندارد به دل هیچ بیم این جناب
Зкҳсори оташи зи дарёии об
زکهسار آتش ز دریای آب
Равони худованди теғи дўср
روان خداوند تیغ دوسر
Ниҳонаст дар ҷисми ин номвар
نهان است در جسم این نامور
Чу сӯзанда оташи яке машки об
چو سوزنده آتش یکی مشک آب
Рабӯдааст вазӣ хайма дорад шитоб
ربوده است وزی خیمه دارد شتاب
Зоби аркндтри лаби хушки шоҳ
زآب ارکندتر لب خشک شاه
Танӣ зинда нагузорад аз ин сипоҳ
تنی زنده نگذارد از این سپاه
Битозед яксар ба майдони ӯй
بتازید یکسر به میدان اوی
Бадв ҳамла оред аз чори сӯй
بدو حمله آرید از چار سوی
Яке тир борон намоед сахт
یکی تیر باران نمایید سخت
Бидӯзед бар пайкараши тарки врхт
بدوزید بر پیکرش ترک ورخت
Магари хӯни вобши бирезад ба хок
مگر خون وآبش بریزد به خاک
Шавад шоҳаши азмрги аўсинаҳи чок
شود شاهش ازمرگ اوسینه چاک
Ба амри бади ахтари саросари сипоҳ
به امر بد اختر سراسر سپاه
Ба ҷунбиш даромад чу абри сиёҳ
به جنبش درآمد چو ابر سیاه
Ба майдон ниҳоданд рӯи фавҷи фавҷ
به میدان نهادند رو فوج فوج
Ту гуфтӣ ки дарё даромад ба мавҷ
تو گفتی که دریا درآمد به موج
Ҳаво пар шуд азбонги кӯсу тбир
هوا پر شد ازبانگ کوس و تبیر
Шуд аз гирди чеҳри ҷаҳони ҳамчуи қӣр
شد از گرد چهر جهان همچو قیر
Сипаҳдорро дармиёни яксара
سپهدار را درمیان یکسره
Гирифтанд чун нуқтаро доира
گرفتند چون نقطه را دایره
Гуруҳе ба тиру гуруҳе ба теғ
گروهی به تیر و گروهی به تیغ
Гуруҳе ба печони синони аидриғ
گروهی به پیچان سنان ایدریغ
Намуданд неру бидон номвар
نمودند نیرو بدان نامور
Чу мӯрон ки ҷӯшанд бар шери нар
چو موران که جوشند بر شیر نر
Аламдор чун роҳро баста дид
علمدار چون راه را بسته دید
Ба худ бориши тир пайваста дид
به خود بارش تیر پیوسته دید
Бинолед к-эии поки парвардгор
بنالید کای پاک پروردگار
Дар ин сахт ҳангома ам бош ёр
در این سخت هنگامه ام باش یار
Ба сари бордми тир аз чои сӯй
به سر باردم تیر از چای سوی
Дарини гарми хоками марези обрӯӣ
دراین گرم خاکم مریز آبروی
Мари ин машки обӣ ки брдўши ман
مر این مشک آبی که بردوش من
Буд ҳамчуи ҷонӣ дар оғӯши ман
بود همچو جانی در آغوش من
Нигаҳдораш аз тири аҳли ситам
نگهدارش از تیر اهل ستم
Макун шармсорами зи аҳли ҳарам
مکن شرمسارم ز اهل حرم
Бигуфт ин вазади хешро бе тавон
بگفت این وزد خویش را بی توان
Бидон рӯбаҳони ҳамчуи шери жён
بدان روبهان همچو شیر ژیان
Баровард дасти ялии зи остин
برآورد دست یلی ز آستین
з бимаш билразед пушти замин
ز بیمش بلرزید پشت زمین
Яке разми мардонаи афканди бен
یکی رزم مردانه افکند بن
Казу хира шуд чашми чархи куҳан
کزو خیره شد چشم چرخ کهن
Зики захми шамшери он номдор
زیک زخم شمشیر آن نامدار
БиФтодӣ аз пои асби всўор
بیفتادی از پای اسب وسوار
Ба тарки басии хасм бо кибр ва худ
به ترک بسی خصم با کبر و خود
Наёварда бади теғу бозуи фурӯд
نیاورده بد تیغ و بازو فرود
Ки аз бим ӯ Зуҳраи дрбохтӣ
که از بیم او زهره درباختی
Ду асбаи аҷал бар сараши тохтӣ
دو اسبه اجل بر سرش تاختی
Ба пеши дами теғи он арҷманд
به پیش دم تیغ آن ارجمند
Бадии худ пӯлод ҳамчун паранд
بدی خود پولاد همچون پرند
Збси кушта дар дашт анбӯҳ кард
زبس کشته در دشت انبوه کرد
Ҳама ӣ дашт чун кӯҳа ӣ кӯҳ кард
همه ی دشت چون کوهه ی کوه کرد
Ту гуфтӣ ки буд он сипоҳи гшн
تو گفتی که بود آن سپاه گشن
Яке оҳанӣни қулзумии мавҷи зан
یکی آهنین قلزمی موج زن
Дарони қулзуми аспаҳбуди сарфароз
درآن قلزم اسپهبد سرفراز
Наҳанги балои бад даҳон карда боз
نهنگ بلا بد دهان کرده باز
Ба ҳрсў ки бо теғ бишитофтӣ
به هرسو که با تیغ بشتافتی
Кашидӣ ба коми ончии дарёфтӣ
کشیدی به کام آنچه دریافتی
Ҳаме хонд тир ваҳмӣ ронад теғ
همی خواند تیر وهمی راند تیغ
Ҳаме наъра зад ҳамчуи ғуррандаи меғ
همی نعره زد همچو غرنده میغ
Збси тир бар ҷавшан ӯ нишаст
زبس تیر بر جوشن او نشست
Заҳри ҳалқааш хӯн чу фаввораи ҷуст
زهر حلقه اش خون چو فواره جست
Тани номбурдори он бе назир
تن نامبردار آن بی نظیر
Ту гуфтӣ уқобӣаст аз пари тир
تو گفتی عقابی است از پر تیر
Ҳрони теғи кӯи ро ба пайкар халид
هرآن تیغ کو رابه پیکر خلید
Ҷигари гоҳи шери худоро дарид
جگر گاه شیر خدا را درید
Дарони тири борони тани он ҷаноб
درآن تیر باران تن آن جناب
Нигаҳдошти брдўши он машки об
نگهداشت بردوش آن مشک آب
Ба дастӣ задӣ теғи брдшмнон
به دستی زدی تیغ بردشمنان
Ба даст дигар дошт муҳками Аннан
به دست دگر داشت محکم عنان
Маровро ба тан ҳар чаҳ захми дурушт
مراو را به تن هر چه زخم درشت
Раседӣ накардӣ ба бадхоҳи пушт
رسیدی نکردی به بدخواه پشت
Ба ногоҳ зидбни врқо чу бод
به ناگاه زیدبن ورقا چو باد
Бидон шери ғжмон камӣн баргушод
بدان شیر غژمان کمین برگشاد
Бузади теғ ва аз пайкараши дасти рост
بزد تیغ و از پیکرش دست راست
Бияфканаду оҳ аз ниҳодаши бхост
بیفکند و آه از نهادش بخاست
Яке рустаи шох аз дарахтӣ фиканд
یکی رسته شاخ از درختی فکند
Ки судии ҳамеи сурбаи чархи баланд
که سودی همی سربه چرخ بلند
Чу он даст афтод дар корзор
چو آن دست افتاد در کارزار
БиФтоди дасти ядуллоҳи зкор
بیفتاد دست یدالله زکار
Чу он осмони ялӣ бар замин
چو آن آسمان یلی بر زمین
Фитодаш зи теғи ямонии ямин
فتادش ز تیغ یمانی یمین
Ҳаме гуфт аз пайкарами дасти рост
همی گفت از پیکرم دست راست
ГроФтоди дасти чап акнӯн ба ҷост
گرافتاد دست چپ اکنون به جاست
Яке дасти ман гар фитод аз танам
یکی دست من گر فتاد از تنم
Ҳамеи теғ бо дасти дигари занам
همی تیغ با دست دیگر زنم
Ҳазорон гарм фитод аз танам
هزاران گرم فتاد از تنم
Ҳамеи теғ бо дасти дигари занам
همی تیغ با دست دیگر زنم
Ҳазорон гарми дасти дртни бадӣ
هزاران گرم دست درتن بدی
Ҳамаи бархе хусрав дайн шудӣ
همه برخی خسرو دین شدی
Набудам ғамин лек аз онам дижам
نبودم غمین لیک از آنم دژم
Ки лаби ташнаи монданди аҳли ҳарам
که لب تشنه ماندند اهل حرم
Дариғо ки афтод дастами зкор
دریغا که افتاد دستم زکار
Зрўӣ сакина шудам шармсор
زروی سکینه شدم شرمسار
Дариғо пас аз ман дарин размгоҳ
دریغا پس از من درین رزمگاه
Шаҳаншоҳро нест пушту паноҳ
شهنشاه را نیست پشت و پناه
Бидам ман яке теғ дар мушт ӯ
بدم من یکی تیغ در مشت او
Пас азмрги ман бишиканади пушт ӯ
پس ازمرگ من بشکند پشت او
Чу нахли барӯманд ман шуд қалам
چو نخل برومند من شد قلم
Ки бар тораки шаҳи фарозади илм ?
که بر تارک شه فرازد علم؟
Дарини рӯз бо лашкар бе шумор
دراین روز با لشکر بی شمار
Чисон бебародар кунад корзор
چسان بی برادر کند کارزار
Дариғо зи ёрони ном овараш
دریغا ز یاران نام آورش
Намонда ба ҷои ҷуз буд шоҳ ро
نمانده به جا جز بود شاه را
Нтобад дилаши доғи он моҳ ро
نتابد دلش داغ آن ماه را
Гиромитар аз ҷон буд шоҳ ро
گرامی تر از جان بود شاه را
Марогар дарин шаҳри пари шӯру шар
مرا گر درین شهر پر شور و شر
Дариданд гиреҳгон ба сари панҷа бар
دریدند گرگان به سر پنجه بر
Ба пайкори бодои худои ҷаҳон
به پیکار بادا خدای جهان
Нигаҳдори он Юсуфи Мисри ҷон
نگهدار آن یوسف مصر جان
Дариғо нигаред ба сӯгами танӣ
دریغا نگرید به سوگم تنی
Ба маргам нагардадад ба пои шеванӣ
به مرگم نگرددد به پا شیونی
Гиреҳи каси бнгшоид аз ҷавшанам
گره کس بنگشاید از جوشنم
Нашавед зи хӯни каси тани равшанам
نشوید ز خون کس تن روشنم
Напушад касе пайкарамро ба хок
نپوشد کسی پیکرم را به خاک
Насозад кафан бар тани чоки чок
نسازد کفن بر تن چاک چاک
Дариғо ки пӯшидаи рӯйони шоҳ
دریغا که پوشیده رویان شاه
Гарми куштаи бенанд дар размгоҳ
گرم کشته بینند در رزمگاه
Чаҳ ояд бидон пардагии бонувон
چه آید بدان پردگی بانوان
Худоашон бубахшад дарин ғами тавон
خداشان ببخشد درین غم توان
Чу лухтӣ чунин гуфт бар басти дам
چو لختی چنین گفت بر بست دم
Ба мардонагӣ кард бозуи илм
به مردانگی کرد بازو علم
Ба даст чап афрохт бар он паранд
به دست چپ افراخت بر آن پرند
Биҳишташи Аннан бар ба ёли саманд
بهشتش عنان بر به یال سمند