Чу гуфт ин дирафши далерии фарохат
چو گفت این درفش دلیری فراخت
Бузади асбу зии лашгари шоҳи тохт
بزد اسب و زی لشگر شاه تاخت
Пиёда шуду рехти аздидаҳи об
پیاده شد و ریخت ازدیده آب
Ба гавҳари бёмўди шаҳро рикоб
به گوهر بیامود شه را رکاب
Бадв гуфт к-эии арши фаршати раҳат
بدو گفت کای عرش فرشت رهت
Аё шери гардуни саги даргаат
ایا شیر گردون سگ درگهت
Яке банда аз хоҷа бигурехта
یکی بنده از خواجه بگریخته
Биёмад ба хоки обрӯи рехта
بیامد به خاک آبرو ریخته
Гунаҳ карда зиштӣ биёроста
گنه کرده زشتی بیاراسته
Ситами брхдоўнди худ хоста
ستم برخداوند خود خواسته
Пазирӣ агар пӯзиши аўбаҳи меҳр
پذیری اگر پوزش اوبه مهر
Калла гӯша сояд ба ҳафтуми сипеҳр
کله گوشه ساید به هفتم سپهر
Ба худ бади сголидм эй шаҳриёр
به خود بد سگالیدم ای شهریار
ЗкўФаҳ чу эдар шудам раҳсипор
زکوفه چو ایدر شدم رهسپار
Надонистам эй доруи додгар
ندانستم ای دارو دادگر
Ки ин лашгари кшни прхошхўр
که این لشگر کشن پرخاشخور
бад-инсон ҳаме бо ту ҷанг оваранд
بدینسان همی با تو جنگ آورند
Ба кини ту рух бедиранг оваранд
به کین تو رخ بی درنگ آورند
Агар будамӣ огаҳ аз корашон
اگر بودمی آگه از کارشان
Нгрдидмии як нафаси ёрашон
نگردیدمی یک نفس یارشان
Чу дидам ки бахшиш буд хуии ту
چو دیدم که بخشش بود خوی تو
Аз он лобагар омадами сӯии ту
از آن لابه گر آمدم سوی تو
Пушаймонам аз карда ӣ хештан
پشیمانم از کرده ی خویشتن
Ту некӣ кун ар зишт шуд кори ман
تو نیکی کن ار زشت شد کار من
Фурӯи пӯши чашм аз гунаҳ корӣ ам
فرو پوش چشم از گنه کاری ام
Бибахшоӣ бар мӯя ва зорӣ ам
ببخشای بر مویه و زاری ام
Кӣми ман ба пеши тўики мушти хок
کیم من به پیش تویک مشت خاک
Золўдаҳи ?гийҳо мросози пок
زآلوده گی ها مراساز پاک
Ту мапаснд сӯзади дротши танам
تو مپسند سوزد درآتش تنم
Худо ва паямбар шавад душманам
خدا و پیمبر شود دشمنم
Яке қатраам ба ки бипасандӣ ам
یکی قطره ام به که بپسندی ام
Ба дарёӣ раҳмат бипайвандӣ ам
به دریای رحمت بپیوندی ام
Ҳаме буд зинсони замонии дароз
همی بود زینسان زمانی دراز
Ба пеши худованди дайни мӯяи соз
به پیش خداوند دین مویه ساز
Шҳншаҳ чу ӯро бадингуна ёфт
شهنشه چو او را بدینگونه یافت
Чу хуршед рахшон бидон зарра тофт
چو خورشید رخشان بدان ذره تافت
Стрд аз Рахш карду бнўохтш
سترد از رخش کرد و بنواختش
Збнди ғами озоди дили сохташ
زبند غم آزاد دل ساختش
БдўгФт : эмини шӯ аз тарсу бок
بدوگفت: ایمن شو از ترس و باک
Ки яздонат аз ҳар гунаҳ кард пок
که یزدانت از هر گنه کرد پاک
Чу озодӣ омад саранҷоми ту
چو آزادی آمد سرانجام تو
Аз он кард ҳури модарати номи ту
از آن کرد حر مادرت نام تو
Сроз хок бурдору қади барфароз
سراز خاک بردار و قد برفراز
Ки ҳастӣ ба ҳар дар саросари фароз
که هستی به هر در سراسر فراز
Сипаҳдори фаррухи чўгл бар шкФт
سپهدار فرخ چوگل بر شکفت
БиФрошти боло ва бо шоҳ гуфт :
بیفراشت بالا و با شاه گفت:
Ки эй пӯри пайғамбару Бутуроб
که ای پور پیغمبر و بوتراب
Падарро шаб дӯш дидам ба хоб
پدر را شب دوش دیدم به خواب
МрогФт : к-эии зода ӣ рзмхўоаҳ
مراگفت: کای زاده ی رزمخواه
Куҷои рафта будӣ дарин чанд гоҳ ?
کجا رفته بودی دراین چند گاه؟
Бадв посух оростам ин чунин
بدو پاسخ آراستم این چنین
Ки раҳ баста будам ба дорои дайн
که ره بسته بودم به دارای دین
Бузади бонг бар ман падари хашмнок
بزد بانگ بر من پدر خشمناک
Ки моно натарсӣ зиздони пок ?
که مانا نترسی زیزدان پاک؟
Ту яздони парастӣ на аҳрӣманӣ
تو یزدان پرستی نه اهریمنی
Макун бо худованди худ душманӣ
مکن با خداوند خود دشمنی
Аннани бози гардони азин роҳи зишт
عنان باز گردان ازین راه زشت
Марви сӯии дӯзахи бчми зии биҳишт
مرو سوی دوزخ بچم زی بهشت
Зкрдори бади даст кӯтоҳ кун
زکردار بد دست کوتاه کن
Бирав ҷону сари бархе шоҳ кун
برو جان و سر برخی شاه کن
Кунун шукр гӯям сибти расӯл ( с )
کنون شکر گویم سبط رسول (ص)
Намӯд аз карами тавба ӣ ман қабул
نمود از کرم توبه ی من قبول