Бинолед аз он дарди ҷину малик
بنالید از آن درد جن و ملک
Пар аз навҳа шуд боргоҳи фалак
پر از نوحه شد بارگاه فلک
Бидон шуд ки орад ба харгоҳи шоҳ
بدان شد که آرد به خرگاه شاه
Тани чоки чокаши азони размгоҳ
تن چاک چاکش ازآن رزمگاه
Наёраст аз он рӯ ки бади рези рез
نیارست از آن رو که بد ریز ریز
Збси захми пайкону шамшери тез
زبس زخم پیکان و شمشیر تیز
Ба ночор аз он пайкари номдор
به ناچار از آن پیکر نامدار
Ҷудои гашт бо дида ӣ ашгбор
جدا گشت با دیده ی اشگبار
Ба дастии Аннан ва ба дастии камар
به دستی عنان و به دستی کمر
Пиёдаи сӯй хайма шуд рҳспр
پیاده سوی خیمه شد رهسپر
Чу диданди аҳли ҳаримаши здўр
چو دیدند اهل حریمش زدور
Эшон ба пои гашт шӯр нашӯр
ایشان به پا گشت شور نشور
Баронон шуд аз зории шаҳи дуруст
برآنان شد از زاری شه درست
Ки аз нави яке шох мотам бараст
که از نو یکی شاخ ماتم برست
Пажӯҳиши кунон назд шоҳ омаданд
پژوهش کنان نزد شاه آمدند
Чу сайёраи гони гирд моҳ омаданд
چو سیاره گان گرد ماه آمدند
Бигуфтанд шоҳои бародарати кӯ
بگفتند شاها برادرت کو
Аламдору солори лашгарати кӯ
علمدار و سالار لشگرت کو
Бишуд то ки оби орад аз рӯдбор
بشد تا که آب آرد از رودبار
Наомад магар кушта гардид зор
نیامد مگر کشته گردید زار
Шҳншаҳ бифармуд бо оҳи сард
شهنشه بفرمود با آه سرد
Ки шуд куштаи аббосами андрнбрд
که شد کشته عباسم اندرنبرد
зи пои аўФтоди он тноўри дарахт
ز پای اوفتاد آن تناور درخت
Маро пушт бишикаст вшди тираи бахт
مرا پشت بشکست وشد تیره بخت
Шуморо замон асирӣ расед
شما را زمان اسیری رسید
Дигар рӯй роҳат нахоҳед дид
دگر روی راحت نخواهید دید
Шуниданд чун бонувон гуфт шоҳ
شنیدند چون بانوان گفت شاه
Ба сари брФшонднди хоки сиёҳ
به سر برفشاندند خاک سیاه
Чунон бо фиғон мӯя карданд зор
چنان با فغان مویه کردند زار
Ки шуд чашми гардуни дуни ашкбор
که شد چشم گردون دون اشکبار
Ғўи алътши нола ӣ вои вой
غو العطش ناله ی وای وای
Дигар бора аз кӯдакон шуд ба пой
دگر باره از کودکان شد به پای
Шҳншаҳ чу дид онҳамаи дарду ҷӯш
شهنشه چو دید آنهمه درد و جوش
Ҳамон нола ӣ зору оҳу хурӯш
همان ناله ی زار و آه و خروش
Ба сабру сукут амр фармудашон
به صبر و سکوت امر فرمودشان
Шикебе аз ғами биФрўдшон
شکیبایی از غم بیفرودشان