Чу разми сипаҳбад ба поён расед
چو رزم سپهبد به پایان رسید
Сухан бояд аз разм Акбар шунид
سخن باید از رزم اکبر شنید
Баро эй дил аз синаи вақт ғам аст
برا ای دل از سینه وقت غم است
Ба ҳаш бош ҳангома ӣ мотам аст
به هش باش هنگامه ی ماتم است
Вале сахт бояд чу хоростон
ولی سخت باید چو خاراستان
Ки тоб оварад андарин достон
که تاب آورد اندرین داستان
Яке хутбаи оғозам айдун ба дард
یکی خطبه آغازم ایدون به درد
Бинолам азин гунбади гирди гирд
بنالم ازین گنبد گرد گرد
Ки як лаҳза бар ком некон нагашт
که یک لحظه بر کام نیکان نگشت
Бидонро ҳамеи неки бади сари гузашт
بدان را همی نیک بد سر گذشت
Ба хок оварад тоҷи озодаи гон
به خاک آورد تاج آزاده گان
Ба коми дили аҳримани зодаи гон
به کام دل اهرمن زاده گان
Ба фарҷоми онро ки хонданаши ёр
به فرجام آن را که خواندنش یار
براردи зи ҷони ногаҳонаши дамор
برآرد ز جان ناگهانش دمار
Зкси об шармаш наёяд ба рӯй
زکس آب شرمش نیاید به روی
Ба бозича монад ҳамаи кори ӯй
به بازیچه ماند همه کار اوی
Брўёнд аз боғи шохии баланд
برویاند از باغ شاخی بلند
Кунад боғбони робдўи пойбанд
کند باغبان رابدو پایبند
Чу пар моя гардид вболо кашид
چو پر مایه گردید وبالا کشید
Яке боди ҷонкоҳи оради падед
یکی باد جانکاه آرد پدید
Бипечад дар он шох ӯ бишиканад
بپیچد در آن شاخ او بشکند
Дили боғбонаши пар аз хӯн кунад
دل باغبانش پر از خون کند
На бо пери меҳраш на бурно на хирад
نه با پیر مهرش نه برنا نه خرد
Хунаки онкии меҳраши зи хотири стрд
خنک آنکه مهرش ز خاطر سترد
Ало эй ҷавонони хуршеди чеҳр
الا ای جوانان خورشید چهر
Мабошед эмини зи гашти сипеҳр
مباشید ایمن ز گشت سپهر
Мнозид бар қади дилҷӯии хеш
منازید بر قد دلجوی خویش
Вазони пари шикани мшкбўи мӯии хеш
وزان پر شکن مشکبو موی خویش
Басои рости боло чу тири осмон
بسا راست بالا چو تیر آسمان
Хами оради бадви ҳамчуи пушти камон
خم آرد بدو همچو پشت کمان
Басои мҳрўши чеҳра ӣ тобнок
بسا مهروش چهره ی تابناک
Шавад коста чун маи нав ба хок
شود کاسته چون مه نو به خاک
Ҷавонони басии беҳтари азмои сипеҳр
جوانان بسی بهتر ازما سپهر
Бпрўрд ва аз ҷумла бибаред меҳр
بپرورد و از جمله ببرید مهر
Ҳамаи хуби дидору некӯи сиришт
همه خوب دیدار و نیکو سرشت
Чу хуррами баҳори вдли орои биҳишт
چو خرم بهار ودل آرا بهشت
Ҳамаи рустаи шамшодашони брсмн
همه رسته شمشادشان برسمن
Згли бастаи озин ба сарви чаман
زگل بسته آذین به سرو چمن
Ба зиндон гӯранд хобидаи зор
به زندان گورند خوابیده زار
Буд рӯзии он ҷумларо мӯри вмор
بود روزی آن جمله را مور ومار
Ҳамон пайкари ҳамчуи сарви баланд
همان پیکر همچو سرو بلند
Ҷудо гашта аз икдгри банди банд
جدا گشته از یکدگر بند بند
Заҳри банди эшон навоҳо чу не
زهر بند ایشان نواها چو نی
Барояд ки эй навҷавонони ҳӣ
برآید که ای نوجوانان حی
Чу домани кашони сӯй мо бигузаред
چو دامن کشان سوی ما بگذرید
зи нокомии мо ба ёд оваред
ز ناکامی ما به یاد آورید
Бидон брзи вболо ва он фари вёл
بدان برز وبالا و آن فر ویال
Ки дорӣ кунун нўҷўонои мбол
که داری کنون نوجوانا مبال
Сари оради ҷаҳони рӯзи бурноеи ?ут
سر آرد جهان روز برنایی ات
Зтн бугсаланд тавонои ?ут
زتن بگسلاند توانایی ات
?герати Настаран зор бошад рухон
گرت نسترن زار باشد رخان
Варати зулфакон чун бунафшаи ситон
ورت زلفکان چون بنفشه ستان
Чу андар расад перии он Настаран
چو اندر رسد پیری آن نسترن
Шавад зарди гул ваон бунафшаи саман
شود زرد گل وان بنفشه سمن
Ба ҳар ҷои ҳомӯн ки по ме наҳй
به هر جای هامون که پا می نهی
Ба ибрат бибин то куҷо ме наҳй
به عبرت ببین تا کجا می نهی
Гушойӣ агар чашми дил бар ҷаҳон
گشایی اگر چشم دل بر جهان
Бибинӣ чаҳ дар хок дорад ниҳон
ببینی چه در خاک دارد نهان
Чаҳ зулфони мшгин чаҳ чашмони маст
چه زلفان مشگین چه چشمان مست
Чаҳ лаб ҳои мегаван саҳбои параст
چه لب های میگون صهبا پرست
Басии тан ба зер замин гашта хок
بسی تن به زیر زمین گشته خاک
Ба покизаи ?гиии беҳтар аз ҷони пок
به پاکیزه گی بهتر از جان پاک
Куҷои Юсуф ва он длорои ҷамол
کجا یوسف و آن دلارا جمال
Ки аз хубрӯён набӯдаш ҳам?ил
که از خوبرویان نبودش همال
Шуд аз давриаш чашми ёқӯби кӯр
شد از دوری اش چشم یعقوب کور
Ба бар дркшидши Зулайхои гӯр
به بر درکشیدش زلیخای گور
Куҷои Аҳмади мурсали он ҷони пок
کجا احمد مرسل آن جان پاک
Ки брърш рафтӣ чу бар рӯй хок
که برعرش رفتی چو بر روی خاک
Куҷои Муртазои соҳиби анмо
کجا مرتضی صاحب انما
Ки зотши бсўдӣ ба зоти худо
که ذاتش بسودی به ذات خدا
Куҷои Муҷтабои нури чашми батул
کجا مجتبی نور چشم بتول
Ки бар дӯши худ май ниҳодаши расӯл
که بر دوش خود می نهادش رسول
Куҷои он ҷавонони ҳошими нажод
کجا آن جوانان هاشم نژاد
Ки дркрбло рафт ҷонишон ба бод
که درکربلا رفت جانشان به باد
Саросари ҷаҳони чашм эшон бадухт
سراسر جهان چشم ایشان بدوخت
Шигифтои дилаш чун бадишон бсухт
شگفتا دلش چون بدیشان بسوخت
Ба вижаи ҷавони шаҳи ташнаи ком
به ویژه جوان شه تشنه کام
Алии Акбари он шабаҳи хиролоном
علی اکبر آن شبه خیرالانام
Ки чун ӯ ҷавонии з модар назод
که چون او جوانی ز مادر نزاد
Ба дидори зебоу равшани ниҳод
به دیدار زیبا و روشن نهاد
Ҷавонони пас аз марги ин навҷавон
جوانان پس از مرگ این نوجوان
Ммониди дилшоду осӯдаи ҷон
ممانید دلشاد و آسوده جان
Ба раънои ҷавонӣ агар бигузаред
به رعنا جوانی اگر بگذرید
Аз он гуҳари зебо ба ёд оваред
از آن گهر زیبا به یاد آورید
Чу шохи гул тоза ҷунбад збод
چو شاخ گل تازه جنبد زباد
зи сарви қад Акбар оред зиёд
ز سرو قد اکبر آرید زیاد
Худованд ҳар ошкору ниҳон
خداوند هر آشکار و نهان
Агар ҷузи ҷаҳони бақои венаи ҷаҳон
اگر جز جهان بقا وین جهان
Тарозади ҳазорон ҷаҳон дигар
طرازد هزاران جهان دگر
Чу Акбар наёрад ҷавон дигар
چو اکبر نیارد جوان دگر