Падарро чу дар разм беёр дид
پدر را چو در رزم بی یار دید
Шикастаи дил аз марг солор дид
شکسته دل از مرگ سالار دید
Ҳамаи паҳнаи пари душману шоҳи фард
همه پهنه پر دشمن و شاه فرد
Дили нозукаши гашти лабрези дард
دل نازکش گشت لبریز درد
Ба худ гуфт то чанд бояд диранг
به خود گفت تا چند باید درنگ
Ки якбора бар шоҳ шуд кори танг
که یکباره بر شاه شد کار تنگ
Кунунаш ки ҷузи ту танӣ ёр нест
کنونش که جز تو تنی یار نیست
Касе кӯ равад сӯй пигор нест
کسی کو رود سوی پیگار نیست
Ҳамоно бубахшад ҷавози набард
همانا ببخشد جواز نبرد
Турогар азуи бозхўоҳӣ ба дард
تو را گر ازو بازخواهی به درد
Басӣ дод зингўнаҳи худро навид
بسی داد زینگونه خود را نوید
Зҷои ҷуст бо хотирии пари умед
زجا جست با خاطری پر امید
Чу як бӯстони сарв ва як чархи моҳ
چو یک بوستان سرو و یک چرخ ماه
Хиромон биёмад ба наздики шоҳ
خرامان بیامد به نزدیک شاه
Бидон қад ки аз сарви барадии гарав
بدان قد که از سرو بردی گرو
Ба пӯзиш хам оварад чун моҳи нав
به پوزش خم آورد چون ماه نو
Бабўсед шаҳро ҳилоли рикоб
ببوسید شه را هلال رکاب
Ки эй чархи дайни роблнди офтоб
که ای چرخ دین رابلند آفتاب
Чу дигари зи ёрони фарёдрас
چو دیگر ز یاران فریادرس
Ба ҷуз ман намондааст барҷои акс
به جز من نمانده است برجای عکس
Чу бошад агар бенгарӣ сӯии ман
چو باشد اگر بنگری سوی من
Кунӣ сурхи пеши худо рӯй ман
کنی سرخ پیش خدا روی من
Бубахшӣ паии разм дастурӣ ам
ببخشی پی رزم دستوری ام
Шикебоварӣ дили пай даврӣ ам
شکیب آوری دل پی دوری ام
Бирафтанд хуишон озода ам
برفتند خویشان آزاده ام
Ҳамон номвар ъам ва ъам зода ам
همان نامور عم و عم زاده ام
Ббрднд бо худ равони маро
ببردند با خود روان مرا
Нҳштнди дртни тавон маро
نهشتند درتن توان مرا
Равон кун марои сӯии разми сипоҳ
روان کن مرا سوی رزم سپاه
Заъму заъми зода даврам махоҳ
زعم و زعم زاده دورم مخواه
Гирифтам ки лухтӣ дигар зистам
گرفتم که لختی دگر زیستم
Ту чун куштаи гаштӣ чисон боистам
تو چون کشته گشتی چسان بایستم
Мротоби ин ҷоншкр дард нест
مراتاب این جانشکر درد نیست
Барӣни зиндагонӣам бояд гирист
براین زندگانیم باید گریست
Шҳншаҳ чу бар рӯй ӯ бингаред
شهنشه چو بر روی او بنگرید
Ту гуфтӣ ҷамол паямбар бидид
تو گفتی جمال پیمبر بدید
зи фари худо бар сараш тоҷ ёфт
ز فر خدا بر سرش تاج یافت
Ду абрӯаши қавсин миъроҷ ёфт
دو ابروش قوسین معراج یافت
Ҷамоли худо аз Рахши ҷилва гар
جمال خدا از رخش جلوه گر
Бдонсон ки аз рӯй хиролбшр
بدانسان که از روی خیرالبشر
Замонӣ бидон рӯйу мӯ хира монад
زمانی بدان روی و مو خیره ماند
Барони навҷавони ном яздон бихонад
برآن نوجوان نام یزدان بخواند
Сипас гуфт бо ӯ маро эй писар
سپس گفت با او مرا ای پسر
Аз он ба ки монами зи васли ту фард
از آن به که مانم ز وصل تو فرد
Змни изни пигор душман махоҳ
زمن اذن پیگار دشمن مخواه
Ҷаҳонро макун пеши чашмами сиёҳ
جهان را مکن پیش چشمم سیاه
Бирав дар саропардаи багазин қарор
برو در سراپرده بگزین قرار
Бимони модари перро ғмгсор
بمان مادر پیر را غمگسار
Чу бишунид фармони шаҳи навҷавон
چو بشنید فرمان شه نوجوان
Ба ночори сӯй ҳарам шуд равон
به ناچار سوی حرم شد روان
Ниҳоди он гули боғи дайни дрҳрм
نهاد آن گل باغ دین درحرم
Бунафшаи сифати сар ба зонуии ғам
بنفشه صفت سر به زانوی غم
Паёпаии ҳамеи рехти ашки равон
پیاپی همی ریخت اشک روان
Знргс ба рухсор чун арғавон
زنرگس به رخسار چون ارغوان
Ҳаме гуфт оўхи зи доми ҷаҳон
همی گفت آوخ ز دام جهان
Бхстм ба ҷо мондам аз ҳамРаҳон
بخستم به جا ماندم از همرهان
Нашуд пӯзиши ман бар шаҳи қабул
نشد پوزش من بر شه قبول
Ту эй моҳи умри мановар уфӯл
تو ای ماه عمر من آور افول
Ҳаме буд шҳзодаҳ ӣ сарфароз
همی بود شهزاده ی سرفراز
бадингуна пжмони дилу мӯяи соз
بدینگونه پژمان دل و مویه ساز
Ки ногуҳи зи лашгари гуҳи овои кӯс
که ناگه ز لشگر گه آوای کوس
Баромад бар ин гунбади обнӯс
برآمد بر این گنبد آبنوس
Хурӯши азсўорони ҷангии бхост
خروش ازسواران جنگی بخاست
зи ҳилли ман мборзнўогшти рост
ز هل من مبارزنواگشت راست
Дигар бораи шҳзодаҳ ӣ номҷўӣ
دگر باره شهزاده ی نامجوی
Зхргаҳи сӯй шоҳ биниҳод рӯй
زخرگه سوی شاه بنهاد روی
Бузади лобаро чанги брдомнш
بزد لابه را چنگ بردامنش
Ҳамеи суди рух бар сами тавсанаш
همی سود رخ بر سم توسنش
Бадви гФткои шоҳи иқлӣми ишқ
بدو گفتکای شاه اقلیم عشق
Худованди авранг ва дияем ишқ
خداوند اورنگ و دیهیم عشق
Яке сӯии ин паҳна бигумор гӯш
یکی سوی این پهنه بگمار گوش
Хурӯши саворони ҷангии нюаш
خروش سواران جنگی نیوش
Ки аз шаҳ ҳамовард хоҳанд боз
که از شه هماورد خواهند باز
Даҳонишон ба биғораҳу жожи боз
دهانشان به بیغاره و ژاژ باز
Мробхши дастурии корзор
مرابخش دستوری کارزار
Ки брдшмнон оварам кор – зор
که بردشمنان آورم کار – زار
Забонашони зи биғораҳ кӯтаҳ кунам
زبانشان ز بیغاره کوته کنم
Равонро сипас бархе шаҳ кунам
روان را سپس برخی شه کنم
Ба кӯии ту ушшоқ ҷон бохтанд
به کوی تو عشاق جان باختند
Ба сӯии ҷинони зин ҷаҳон тохтанд
به سوی جنان زین جهان تاختند
Магари ман зи ушшоқ ту нестам
مگر من ز عشاق تو نیستم
Вгронкаҳ ҳастам чаро боистам
وگرآنکه هستم چرا بایستم
Хдохоки ман зоби ишқати сиришт
خداخاک من زآب عشقت سرشت
Ба кӯии ту аз кушта гонам навишт
به کوی تو از کشته گانم نوشت
Ишорати зобрўии теғи аду
اشارت زابروی تیغ عدو
Расад баҳри қатли ман аз чори сӯ
رسد بهر قتل من از چار سو
Бихоҳ ончии ҳақи баҳри ман хоста
بخواه آنچه حق بهر من خواسته
Ба соз набардам кун ороста
به ساز نبردم کن آراسته
Марои моам баҳри дами теғи зод
مرا مام بهر دم تیغ زاد
Ба маҳд аз паии ҷонфишонии ниҳод
به مهد از پی جانفشانی نهاد
Туами прўрондӣ аз он дар канор
توام پروراندی از آن در کنار
Ки дар инчунин рӯзат оем ба кор
که در اینچنین روزت آیم به کار
Буд теғи зан то ки дасти писар
بود تیغ زن تا که دست پسر
Раво нест пайкори баҳри падар
روا نیست پیکار بهر پدر
Ба вижаи падар чун шоҳӣ ки ҳаст
به ویژه پدر چون شاهی که هست
Ҷаҳонро нигаҳбони болоу паст
جهان را نگهبان بالا و پست
зи пӯри ҷавони шоҳ чун ин шунид
ز پور جوان شاه چون این شنید
Сиришкаши зчшми ҷаҳон байн чакид
سرشکش زچشم جهان بین چکید
Кашидаш чўҷони андари оғӯши танг
کشیدش چوجان اندر آغوش تنگ
Задаш бӯса бар лаъли ёқӯти ранг
زدش بوسه بر لعل یاقوت رنگ
Бадв гуфт к-эии нури чашми терм
بدو گفت کای نور چشم ترم
Ба ночор чун май рӯй аз барам
به ناچار چون می روی از برم
Азидри бчми сӯии пардаи сарой
ازیدر بچم سوی پرده سرای
Бар аммау модари никроӣ
بر عمه و مادر نیکرای
Азишон биҷӯ низ изни набард
ازیشان بجو نیز اذن نبرد
Вазони пас ба сӯии падари бози гирд
وزان پس به سوی پدر باز گرد
Бпимўди фарзанди дилбанди шоҳ
بپیمود فرزند دلبند شاه
Чу моҳи ду ҳафта ба харгоҳи роҳ
چو ماه دو هفته به خرگاه راه