Наҳангии дмон бар кашид азнём
نهنگی دمان بر کشید ازنیام
Ки ҷон далерон кашидӣ ба ком
که جان دلیران کشیدی به کام
Бидон теғи шери кноми набард
بدان تیغ شیر کنام نبرد
Ба лашгар чу ҷадаши алӣ ҳамла кард
به لشگر چو جدش علی حمله کرد
Сипоҳӣ даромад зи гиреҳгони кин
سپاهی درآمد ز گرگان کین
Ба пигори он Юсуфи Мисри дайн
به پیگار آن یوسف مصر دین
Сабки теғ шҳзодаҳ шуд сргроӣ
سبک تیغ شهزاده شد سرگرای
Замин шуд пар аз пайкару дасту пой
زمین شد پر از پیکر و دست و پای
Зики барқ каз дашна ӣ ӯ биҷуст
زیک برق کز دشنه ی او بجست
Тану ҷони сад мард ҷангӣ бахаст
تن و جان صد مرد جنگی بخست
зи баси куштаи афканд дар корзор
ز بس کشته افکند در کارزار
Зхўн паҳна гардид дарёи канор
زخون پهنه گردید دریا کنار
Ялони сипаҳ Зуҳра бшикофтанд
یلان سپه زهره بشکافتند
зи пайкори шҳзодаҳ рӯ тофтанд
ز پیکار شهزاده رو تافتند
Ба паҳнаи умр аз онгуна кор
به پهنه عمر از آنگونه کار
Бипечед бар хеш монанди мор
بپیچید بر خویش مانند مار
Зинои покроиии яке чораи ҷуст
زنا پاکرایی یکی چاره جست
Ки гардад шикасти сипаҳ зу дуруст
که گردد شکست سپه زو درست
Ба лашгари яке бади гуҳари мард буд
به لشگر یکی بد گهر مرد بود
Ки чун жандаи пелон ба новирд буд
که چون ژنده پیلان به ناورد بود
Тан ӯ бор ва худ кому ҷангии бадӣ
تن او بار و خود کام و جنگی بدی
Ба разми саворони дирангии бадӣ
به رزم سواران درنگی بدی
Бадии ном ӯ ториқи бен шбиб
بدی نام او طارق بن شبیب
Дили ҷангҷуёни азуи пари наҳиф
دل جنگجویان ازو پر نهیب
Дарони рӯз будаш ба харгоҳи ҷой
درآن روز بودش به خرگاه جای
Наҳаштаи буруни сӯии новирди пой
نهشته برون سوی ناورد پای
Тан ӯ бор ӯ ториқи бен шбиб
تن او بار او طارق بن شبیب
Дили ҷангҷуёни азуи пари наҳиф
دل جنگجویان ازو پر نهیب
Дарони рӯз будаш ба харгоҳи ҷой
درآن روز بودش به خرگاه جای
Наҳаштаи буруни сӯии новирди пой
نهشته برون سوی ناورد پای
Нўндӣ фиристод мейри сипоҳ
نوندی فرستاد میر سپاه
Сӯй ториқ шавам беобу ҷоҳ
سوی طارق شوم بی آب و جاه
Чу омад бадв гуфт к-эии номдор
چو آمد بدو گفت کای نامدار
Набинӣ ки дар паҳна ӣ корзор
نبینی که در پهنه ی کارزار
Чаҳ кардааст ин кӯдаки хурдсол
چه کرده است این کودک خردسال
Абои номдорон бо сифти вёл
ابا نامداران با سفت ویال
Танӣ аз саворон ҷангӣ намонад
تنی از سواران جنگی نماند
Ки шамшер бар мғФри аўнронд
که شمشیر بر مغفر اونراند
Яке дида бигушо дарини пҳндшт
یکی دیده بگشا دراین پهندشت
Бибин чун зтиғши пар аз куштаи гашт
ببین چون زتیغش پر از کشته گشت
Ҳамаи лашгар аз разм сайр омаданд
همه لشگر از رزم سیر آمدند
Дарида бар – аз ҷанг шер омаданд
دریده بر – از جنگ شیر آمدند
Барошуфт ториқ ба солор гуфт
برآشفت طارق به سالار گفت
Ки мо нои турои чашм дониш бихуфт
که ما نا ترا چشم دانش بخفت
Чунин гуфтугӯ бо далерон чаро
چنین گفتگو با دلیران چرا
Чунин сухра бо шарзаи шерон чаро
چنین سخره با شرزه شیران چرا
Чу ман номадории савории далер
چو من نامداری سواری دلیر
Ки бигурезад аз ҳамла аш нараҳ шер
که بگریزد از حمله اش نره شیر
Абои разми нодидаи андак ба сол
ابا رزم نادیده اندک به سال
Шумории ҳамоварди вдонии ҳам?ил
شماری هماورد ودانی همال
Ману разм бо кӯдакон ин мабод
من و رزم با کودکان این مباد
Ки аз ман кунанд ин ба афсонаи ёд
که از من کنند این به افسانه یاد
Умр гуфт бо вай ки эй паҳлавон
عمر گفت با وی که ای پهلوان
Ки чун ту надонам танӣ аз гӯон
که چون تو ندانم تنی از گوان
Ниёии ҳамин кӯдаки покроӣ
نیای همین کودک پاکرای
Алӣ ( ъ ) буд шамшеру шери худоӣ
علی (ع) بود شمشیر و شیر خدای
На мрҳб на ҳорис на умри встрг
نه مرحب نه حارث نه عمر وسترگ
На шеба на Утбаи сарони бузург
نه شیبه نه عتبه سران بزرگ
Тании зиндаи зишони з размаш наҷуст
تنی زنده زیشان ز رزمش نجست
Зтиғши зҷон ҷумла шастанд даст
زتیغش زجان جمله شستند دست
Ҳануз аз заминҳои бтҳои диёр
هنوز از زمین های بطحا دیار
Баҷушад , нами хӯн чу дарёи канор
بجوشد، نم خون چو دریا کنار
Мари ин хурдсоласт дар корзор
مر این خردسال است در کارزار
Падарро зшири худои ёдгор
پدر را زشیر خدا یادگار
Шигифтии басии андарин пҳндшт
شگفتی بسی اندرین پهندشت
зи хирадони эшон падедори гашт
ز خردان ایشان پدیدار گشت
зи мардони ҷангӣ накӯ нест лоф
ز مردان جنگی نکو نیست لاف
Агар мардӣ ? инак ту инак масоф
اگر مردی؟ اینک تو اینک مصاف
Бирав то бибинӣ бару боли ӯй
برو تا ببینی بر و بال اوی
Ҳамон ҳайдарии теғу чанголи ӯй
همان حیدری تیغ و چنگال اوی
Агар зиндаи баргаштӣ аз размгоҳ
اگر زنده برگشتی از رزمگاه
Бихон хешро паҳлавони сипоҳ
بخوان خویش را پهلوان سپاه
Сарашро гар оварадӣ айдун ба ман
سرش را گر آوردی ایدون به من
Саратро броФрозм аз анҷуман
سرت را برافرازم از انجمن
Бихоҳам ки созад турои шаҳриёр
بخواهم که سازد ترا شهریار
Абри Мӯсилу варақа , Фрмонгзор
ابر موصل و ورقه، فرمانگذار
зи гуфтор ӯ гашти ториқи дижам
ز گفتار او گشت طارق دژم
Ду ҷавшан бапушед дар зери ҳам
دو جوشن بپوشید در زیر هم
Ба оҳани ниҳони гашти по то ба сар
به آهن نهان گشت پا تا به سر
Сабки ҷуст бар бора ӣ роҳвар
سبک جست بر باره ی راهور
Яке теғаши андари миёни сари гароӣ
یکی تیغش اندر میان سر گرای
Ба дасташи яке найза ӣ ҷонгзоӣ
به دستش یکی نیزه ی جانگزای
Буғурред к-эии нави расидаи савор
بغرید کای نو رسیده سوار
Надидаи набарди далерони кор
ندیده نبرد دلیران کار
Ҳанузат на гоҳ набардасту ҷанг
هنوزت نه گاه نبردست و جنگ
Ки ёзӣ ба мардуми кашии теғу чанг
که یازی به مردم کشی تیغ و چنگ
Чаҳ оташи бади ин каш барафрӯхтӣ
چه آتش بد این کش برافروختی
Ки ҷон далерон бидон сӯхтӣ
که جان دلیران بدان سوختی
Ба разми ман эдар яке пои дор
به رزم من ایدر یکی پای دار
Ки инак сар ояд турои рӯзгор
که اینک سر آید ترا روزگار
Бигуфт ину печон синон кард рост
بگفت این و پیچان سنان کرد راست
Ту гуфтӣ синонаш яке аждаҳост
تو گفتی سنانش یکی اژدهاست
Набарди озмои пӯри шери худоӣ
نبرد آزما پور شیر خدای
Чу ин дид бар зини биФшрди пой
چو این دید بر زین بیفشرد پای
Яке найза чун аждаҳоӣ кулем
یکی نیزه چون اژدهای کلیم
Казу ҷон фиръавнён кард бим
کزو جان فرعونیان کرد بیم
Бияфканад бар найза ӣ ҳам набард
بیفکند بر نیزه ی هم نبرد
Ба гардуни барангехт аз паҳнаи гирд
به گردون برانگیخت از پهنه گرد
Бдонсони бгштнд бар гирдиҳам
بدانسان بگشتند بر گردهم
Ки гови заминро бишуд пушти хам
که گاو زمین را بشد پشت خم
Далерони лашгари барони трктоз
دلیران لشگر برآن ترکتاز
Ба ҷои ду дида даҳон карда боз
به جای دو دیده دهان کرده باز
Ба ногоҳ шҳзодаҳ ӣ арҷманд
به ناگاه شهزاده ی ارجمند
ЗкФи найза ӣ худбаи як сӯ фиканд
زکف نیزه ی خودبه یک سو فکند
Бёзиди сари панҷа ӣ рзмсоз
بیازید سر پنجه ی رزمساز
Зторқ гирифт он синони дароз
زطارق گرفت آن سنان دراز
БиФкндш а задаст брдшти ҷанг
بیفکندش ا زدست بردشت جنگ
Чу ториқ бидид ин бёзиди чанг
چو طارق بدید این بیازید چنگ
Яке теғ берун кашид азқроб
یکی تیغ بیرون کشید ازقراب
Ба хунрезии зода ӣ Бутуроб
به خونریزی زاده ی بوتراب
Чу кард аҳримани теғу бозуи баланд
چو کرد اهرمن تیغ و بازو بلند
Барангехти шҳзодаҳи азҷои саманд
برانگیخت شهزاده ازجا سمند
Гирифт аз ҳавои дасту теғаши баҳам
گرفت از هوا دست و تیغش بهم
Ба сари панҷаи бозуии аўдоди хам
به سر پنجه بازوی اوداد خم
Ба неруи биФшрди дасташи чунон
به نیرو بیفشرد دستش چنان
Ки шуд азбни нохунаши хӯни равон
که شد ازبن ناخنش خون روان
Баровард аз даст ӯ теғи тез
برآورد از دست او تیغ تیز
Ба бадхоҳ шуд бастаи роҳи ситез
به بدخواه شد بسته راه ستیز
Бузади асби вбр вай буғурред сахт
بزد اسب وبر وی بغرید سخت
Ба зер сипар шуд ниҳони тираи бахт
به زیر سپر شد نهان تیره بخت
Гузин зода ӣ шаҳи худоро ситуд
گزین زاده ی شه خدا را ستود
Биоварад он теғ бар ваии фурӯд
بیاورد آن تیغ بر وی فرود
Зхўди всрўсинаҳи андари гузашт
زخود وسروسینه اندر گذشت
Зтнги ткоўри падедори гашт
زتنگ تکاور پدیدار گشت
БиФтод дар паҳна ӣ корзор
بیفتاد در پهنه ی کارزار
Дўнимаҳи сутури вдўи пайкари савор
دونیمه ستور ودو پیکر سوار
Бидон куштаи баси тохти икрони ҷавон
بدان کشته بس تاخت یکران جوان
Шикаст аз паии борааш устихон
شکست از پی باره اش استخوان
Расед аз худои ҷаҳони офарин
رسید از خدای جهان آفرین
Паёпай бидон дасти втиғи офарин
پیاپی بدان دست وتیغ آفرین
Паямбар ( с ) ба минӯ барафрӯхт рӯй
پیمبر (ص) به مینو برافروخت روی
Дуруд омад азшири яздон бар ӯй
درود آمد ازشیر یزدان بر اوی
Шаҳи Карбало аз гиронмояи пӯр
شه کربلا از گرانمایه پور
Чу дид он ҳунармандӣу фару зӯр
چو دید آن هنرمندی و فر و زور
Паёпаии худои ҷаҳонро ситуд
پیاپی خدای جهان را ستود
Ба пӯри ҷавони офарин ҳо намӯд
به پور جوان آفرین ها نمود