Бигуфто ки эй кори фармои шом

بگفتا که ای کار فرمای شام

Биндўхтии баҳри худ зишти ном

بیندوختی بهر خود زشت نام

Яке достон гӯямат май шинав

یکی داستان گویمت می شنو

Вазони пас ба ҳар раҳ ки хоҳӣ бирав

وزان پس به هر ره که خواهی برو

Яке жарфи дарё буд дар фаранг

یکی ژرف دریا بود در فرنگ

Чу дарёии чархи барин , нили ранг

چو دریای چرخ برین، نیل رنگ

Зҷўшу хурӯшаши фалаки дрстўаҳ

زجوش و خروشش فلک درستوه

Ҳамеи мавҷи хезади азуи кӯҳи кӯҳ

همی موج خیزد ازو کوه کوه

Буд дар майонаш яке марғзор

بود در میانش یکی مرغزار

Пар аз сарви коҷу тзрў ва ҳазор

پر از سرو کاج و تذرو و هزار

Дарахтон ӯ сабзу хуррами замин

درختان او سبز و خرم زمین

Ҳавои мшкбору фазои анбарин

هوا مشکبار و فضا عنبرین

Дарозяши сад фарсах афзӯнтар аст

درازیش صد فرسخ افزونتر است

Ба ҳаштод фарсанг паҳновар аст

به هشتاد فرسنگ پهناور است

Дар он марғзораст шаҳрии бузург

در آن مرغزار است شهری بزرگ

Ба ҳар кӯяш аз оби наҳрии сутург

به هر کویش از آب نهری سترگ

Дарон шаҳр бошад бурун аз шумор

درآن شهر باشد برون از شمار

ЗкоФўру анбари зи машки ттор

زکافور و عنبر ز مشک تتار

Ҳамаи аҳли ин шаҳр ҳар кас ки ҳаст

همه اهل این شهر هر کس که هست

зи хирад ва бузурганд исои параст

ز خرد و بزرگ اند عیسی پرست

Килисои ҳоФри даронҷо буд

کلیسای حافر درآنجا بود

Ки чун қибла ӣ марди тарсо буд

که چون قبله ی مرد ترسا بود

Яке ҳуққа бо гавҳари ҳафт ранг

یکی حقه با گوهر هفت رنگ

Бпрдхтаҳи устодҳои фаранг

بپردخته استادهای فرنگ

Ба миҳроби он маъбади овехта

به محراب آن معبد آویخته

Ҳамон ҳуққа аз зари барангехта

همان حقه از زر برانگیخته

Саммӣ аз хари исои поки ҷон

سمی از خر عیسی پاک جان

Буд андари он дарҷи гавҳари ниҳон

بود اندر آن درج گوهر نهان

Барои зиёрати зи роҳи дароз

برای زیارت ز راه دراز

Ба ҳарсоли қавмӣ ба аҷзу ниёз

به هرسال قومی به عجز و نیاز

Биёянду брхоки соинди сар

بیایند و برخاک سایند سر

Ба наздики он дарҷ ва он сами хар

به نزدیک آن درج و آن سم خر

Бигиранд роҳи муноҷоти пеш

بگیرند راه مناجات پیش

з яздон бихоҳанд ҳоҷоти хеш

ز یزدان بخواهند حاجات خویش

Касоне ки ҳастанд дар банди дайн

کسانی که هستند در بند دین

Чунинанд дар хизмати мурсалин

چنینند در خدمت مرسلین

Ту фарзанди пайғамбари хештан

تو فرزند پیغمبر خویشتن

Кашии зор ва пас дар бар анҷуман

کشی زار و پس در بر انجمن

Биорӣ заноне ки дар рӯзгор

بیاری زنانی که در روزگار

Гузид аз ҳамаи халқашони кирдигор

گزید از همه خلقشان کردگار

Зиҳии кешу миллат зиҳӣ доду дайн

زهی کیش و ملت زهی داد و دین

Турои боди хашми ҷаҳони офарин

ترا باد خشم جهان آفرین

Азин пас зкрдори ту зишти кор

ازین پس زکردار تو زشت کار

Буд достонҳо ба ҳар рӯзгор

بود داستان ها به هر روزگار

Чу гуфтор ӯро бад ахтар шунид

چو گفتار او را بد اختر شنید

Ба ҷузи куштани мард чора надид

به جز کشتن مرد چاره ندید

Ба дижхими гуфто ки бо теғи тез

به دژخیم گفتا که با تیغ تیز

Бурун бар аз ӣнҷо ва хунаш бирез

برون بر از اینجا و خونش بریز

Ва гарна баради номи мо зери нанг

و گرنه برد نام ما زیر ننگ

Аз ӣнҷо равад чун ба шаҳри фаранг

از اینجا رود چون به شهر فرنگ

Фиристодаро гарчи куштан хатост

فرستاده را گرچه کشتن خطاست

Валикини азу чун бад ояд равост

ولیکن ازو چون بد آید رواست

Чу тарсо шунид ин бабўсед хок

چو ترسا شنید این ببوسید خاک

Бигуфто сипосам ба яздони пок

بگفتا سپاسم به یزدان پاک

Ки хобӣ ки дидам ҳама рост шуд

که خوابی که دیدم همه راست شد

Дилами ончӣ аз бахт мехост шуд

دلم آنچه از بخت میخواست شد

Шаби дӯши ъисои минӯи сиришт

شب دوش عیسای مینو سرشت

Маро дода бади муждаи сӯии биҳишт

مرا داده بد مژده سوی بهشت

Кунунам раҳ минӯ омад падед

کنونم ره مینو آمد پدید

Бигуфт ину сӯии сршаҳи давид

بگفت این و سوی سرشه دوید

Мронро аз он ташти зар ва барграфт

مرآنرا از آن طشت زر و برگرفت

Ба зорӣ бар ӯ мӯя андар гирифт

به زاری بر او مویه اندر گرفت

Бабўсед ва гуфт эй ҳабиби расӯл

ببوسید و گفت ای حبیب رسول

з ман кун ту қурбонӣамро қабул

ز من کن تو قربانی ام را قبول

Ба назд паямбари гувоҳам ту бош

به نزد پیمبر گواهم تو باش

Ба рӯзи қиёмати паноҳам ту бош

به روز قیامت پناهم تو باش

Ки ман ҷони супурдам ба ойин ӯ

که من جان سپردم به آیین او

Гирифтам раҳи миллату дайн ӯ

گرفتم ره ملت و دین او

Бигуфт ин ва дижхим бибаред сар

بگفت این و دژخیم ببرید سر

Аз он нави мусулмони фаррухи гуҳар

از آن نو مسلمان فرخ گهر

Зкинш агар кишти шоҳи димишқ

زکینش اگر کشت شاه دمشق

Намирад ки зиндааст ҷонаш ба ишқ

نمیرد که زنده است جانش به عشق

Пас аз вай бар ошуфт бтриқи рӯм

پس از وی بر آشفت بطریق روم

Ки будӣ нишаста дарон базм шавам

که بودی نشسته درآن بزم شوم

Бигуфто бидон нобакори палид

بگفتا بدان نابکار پلید

Ки чун ту стмгстрӣ кас надид

که چون تو ستمگستری کس ندید