Касе босар бетан оварда ҷанг ?
کسی باسر بی تن آورده جنگ؟
зи ту ном шоҳон даромад ба нанг
ز تو نام شاهان درآمد به ننگ
Ҳамин сирка бо чӯби озорӣ аш
همین سرکه با چوب آزاری اش
Гумонам ки чун хеши пиндорӣ аш
گمانم که چون خویش پنداری اش
Бад ӯ зеби оғӯши хиролбшр
بد او زیب آغوش خیرالبشر
Бпрўрдаҳи Заҳро ( с ) чу ҷонаши бабр
بپرورده زهرا (س) چو جانش ببر
Яке достон дорам аз вай ба ёд
یکی داستان دارم از وی به یاد
Шинав то бадоне ки аз ту чаҳ зод
شنو تا بدانی که از تو چه زاد
Ба бозаргонӣ аз ин пеш тар
به بازرگانی از این پیش تر
Намудем ба Ясриби замини ман мақар
نمودم به یثرب زمین من مقر
Бахуд гуфтам он ба ки дар ин диёр
بخود گفتم آن به که در این دیار
Ба бозоргонии кушодам чу бор
به بازارگانی گشادم چو بار
Барам армағонӣ ба солорашон
برم ارمغانی به سالارشان
Шавам огаҳи азҳолу кирдорашон
شوم آگه ازحال و کردارشان
Бубинам ки ин мард пайғамбар аст
ببینم که این مرد پیغمبر است
Ва ё подшоҳаст ва худ срўрост
و یا پادشاه است و خود سروراست
Пажӯҳиш намудем ки он комгор
پژوهش نمودم که آن کامگار
Чаҳ хуш дорад аз тӯҳфа ӣ рӯзгор
چه خوش دارد از تحفه ی روزگار
Бигуфтанд ӯро хуш ояд басӣ
بگفتند او را خوش آید بسی
Гараш буии хуши ҳадяи орад касе
گرش بوی خوش هدیه آرد کسی
Басии машк ва анбар гирифтам збор
بسی مشک و عنبر گرفتم زبار
Бирафтам пай дидани шаҳриёр
برفتم پی دیدن شهریار
Дар он рӯзи пайғамбари инсу ҷон
در آن روز پیغمبر انس و جان
Бадаши ҳуҷра ӣам слмаҳи макон
بدش حجره ی ام سلمه مکان
Чу рафтам маро дод брхўиши бор
چو رفتم مرا داد برخویش بار
Бидидам чу он чеҳра ӣ нури бор
بدیدم چو آن چهره ی نور بار
Марои гашти равшани дил аз чеҳр ӯ
مرا گشت روشن دل از چهر او
Бишуд ҷони ман баста ӣ меҳр ӯ
بشد جان من بسته ی مهر او
Ниҳодам ба наздикаши он армағон
نهادم به نزدیکش آن ارمغان
Бигуфтам ки эй довари меҳрбон
بگفتم که ای داور مهربان
Мари ин ҳадя ӣ хирадро зини ҳақир
مر این هدیه ی خرد را زین حقیر
зи роҳи бузургии худ дар пазир
ز راه بزرگی خود در پذیر
Бифармуд бипазирӣ ар дайни ман
بفرمود بپذیری ار دین من
зи дили андари ое ба ойини ман
ز دل اندر آیی به آیین من
Пазирам варо варна созиши ту давр
پذیرم ورا ورنه سازش تو دور
ЗгФтор ӯ дар дилам тофт нур
زگفتار او در دلم تافت نور
Бирафт аз дилами занг ва бе ихтиёр
برفت از دلم زنگ و بی اختیار
Мусулмон шудам пеши он шаҳриёр
مسلمان شدم پیش آن شهریار
Бипурсед аз номами онгоҳи шоҳ
بپرسید از نامم آنگاه شاه
Бигуфтам буд абди шамс эй паноҳ
بگفتم بود عبد شمس ای پناه
Бифармуд ин ном зиштасту хом
بفرمود این نام زشت است و خام
Ниҳодами миннати ъбдўҳоби ном
نهادم منت عبدوهاب نام
Дрондми худованди ин сар расед
درآندم خداوند این سر رسید
Чу аз давр ӯро паямбар бидид
چو از دور او را پیمبر بدید
Рахш чун гул аз болаши хури шкФт
رخش چون گل از بالش خور شکفت
Писар гуфт ҷадро дурудии шигифт
پسر گفت جد را درودی شگفت
Паямбар чу ҷони танги андари буриш
پیمبر چو جان تنگ اندر برش
Кашид ва бабўсед чашму сараш
کشید و ببوسید چشم و سرش
Лабашро бабўсед аз рӯй меҳр
لبش را ببوسید از روی مهر
Ҳаме гуфтӣ эй зода ӣ поки чеҳр
همی گفتی ای زاده ی پاک چهر
Касе кӯ буд душмани ҷони ту
کسی کو بود دشمن جان تو
Бадви боди нафрини яздони ту
بدو باد نفرین یزدان تو
Касоне ки резанд хӯнат ба хок
کسانی که ریزند خونت به خاک
Худоашон кашад кайфари дарднок
خداشان کشد کیفر دردناک
Худ он рӯз бигузашту рӯз дигар
خود آن روز بگذشت و روز دگر
Чу хуршеди тобони баромад ба сар
چو خورشید تابان برآمد به سر
Зхонаҳ бирафтам паии фарзи дайн
زخانه برفتم پی فرض دین
Ба масҷид ба назд расӯли амин
به مسجد به نزد رسول امین
Бидидам ду фарзанди фахри змн
بدیدم دو فرزند فخر زمن
Ҳусайн ( ъ )у бародараши фаррухи ҳасан ( ъ )
حسین (ع) و برادرش فرخ حسن (ع)
Расиданд ва ҳар ду ба оғӯши шоҳ
رسیدند و هر دو به آغوش شاه
Нишастанд ва гуфтанд дргўши шоҳ
نشستند و گفتند درگوش شاه
Ки мо ҳар ду хоҳем эй мўтмн
که ما هر دو خواهیم ای موتمن
Бигиреми киштӣ дар ин анҷуман
بگیریم کشتی در این انجمن
Ки бинии ту чунаст неруии мо
که بینی تو چون است نیروی ما
Кадомин тавоност бозуии мо
کدامین تواناست بازوی ما
Ба эшон бифармуд он шаҳриёр
به ایشان بفرمود آن شهریار
Ки киштӣ наёяд шуморо ба кор
که کشتی نیاید شما را به کار
Ба ном шумо нест шоистаи ин
به نام شما نیست شایسته این
Ки молида худро биравӣ замин
که مالید خود را بروی زمین
Нависед ҳар як хаттӣ бар ҳарир
نویسید هر یک خطی بر حریر
Ҳар анкс ки бошад хаташи дилпазир
هر انکس که باشد خطش دلپذیر
Фузунаст неруӣ ӯ зон дигар
فزون است نیروی او زان دگر
Ба фармони он шаҳ ниҳоданд сар
به فرمان آن شه نهادند سر
Ба зӯдӣ бирафтанд ва боз омаданд
به زودی برفتند و باز آمدند
Ба назд як он сар фароз омаданд
به نزد یک آن سر فراز آمدند
Навишта ба як ҷои ду хати дилпазир
نوشته به یک جا دو خط دلپذیر
Бигуфтанд эй шоҳи андозаи гир
بگفتند ای شاه اندازه گیر
Фурӯ монад азон кори шаҳи андакӣ
فرو ماند ازان کار شه اندکی
намехост озурд зон ду яке
نمی خواست آزرد زان دو یکی
Бигуфт эй шаҳони диёри биҳишт
بگفت ای شهان دیار بهشت
Ниёатон нахонд ва на ҳаргиз навишт
نیاتان نخواند و نه هرگز نوشت
Бурид ин навишта ба назд падар
برید این نوشته به نزد پدر
Ки ҳаст аз бадви неки хат бо хабар
که هست از بدو نیک خط با خبر
Чу рафтанди эшон сӯии боб , тафт
چو رفتند ایشان سوی باب، تفت
зи масҷиди паямбари сӯй хона рафт
ز مسجد پیمبر سوی خانه رفت
Чу шаби гашт ва берун шуд аз хаймаи моҳ
چو شب گشت و بیرون شد از خیمه ماه
Аёни гашти хуршеди дидори шоҳ
عیان گشت خورشید دیدار شاه
Ба масҷиди равони гашти шоҳ аз саро
به مسجد روان گشت شاه از سرا
Ба ҳамроҳаши он порсии порсо
به همراهش آن پارسی پارسا
Ба ман ошно буд салмони род
به من آشنا بود سلمان راد
Гуфтам ки эй бар некӯи нажод
گفتم که ای بر نیکو نژاد
Гӯ то чаҳ шуд кори шҳзодаҳ ҳо
گو تا چه شد کار شهزاده ها
зи ин орзӯи сози ҷонами раҳо
ز این آرزو ساز جانم رها
Чунин гуфт салмон ки шери худо
چنین گفت سلمان که شیر خدا
Чу огоҳ гардид зон моҷаро
چو آگاه گردید زان ماجرا
Надодаши дил ӯ низ каз он дутан
ندادش دل او نیز کز آن دوتن
Яке гардад озурдаи гуфто ки ман
یکی گردد آزرده گفتا که من
Надорам замони баҳри ин боздид
ندارم زمان بهر این بازدید
Ба наздики фархунда момш бурид
به نزدیک فرخنده مامش برید
Ки вай оварад довариро тамом
که وی آورد داوری را تمام
Бирафтанд шҳзодаҳи гон назд моам
برفتند شهزاده گان نزد مام
Бигуфтанд к-эии бонӯии комёб
بگفتند کای بانوی کامیاب
Фиристодаи моро ба назд ту боб
فرستاده ما را به نزد تو باب
Ки аз ин ду бнгоштаҳи брпрнд
که از این دو بنگاشته برپرند
Бигӯе кадомин буд дили писанд
بگویی کدامین بود دل پسند
Дарони кори Заҳроӣ ( с ) ҳўрои каниз
درآن کار زهرای (س) حورا کنیز
Фурӯ монад чун шавҳару боб низ
فرو ماند چون شوهر و باب نیز
Дрондишаҳи лухтии сроФкнди пеш
دراندیشه لختی سرافکند پیش
Сипас гуфт бо он ду дилбанди хеш
سپس گفت با آن دو دلبند خویش
Ки ақдӣаст дар гарданам аз гуҳар
که عقدی است در گردنم از گهر
Буд андари он ҳафт лؤлؤӣ тар
بود اندر آن هفت لؤلؤی تر
Надорам чу огоҳӣ аз хати фузун
ندارم چو آگاهی از خط فزون
Бад-ӣн коратон мекунам озмӯн
بدین کارتان میکنم آزمون
Парокандаи созами марони ақди зуд
پراکنده سازم مران عقد زود
Аз он донаҳо ҳар ки афзӯни рабӯд
از آن دانه ها هر که افزون ربود
Гумонам буд хат ӯ дили писанд
گمانم بود خط او دل پسند
Бигуфт ину бгсихт аз ақди банд
بگفت این و بگسیخت از عقد بند
Пароканд он донаҳо бар замин
پراکند آن دانه ها بر زمین
Рабуданд ҳар як се дар смин
ربودند هر یک سه در ثمین
Миёни ду гавҳари яке дона монад
میان دو گوهر یکی دانه ماند
Яке гули миёни ду райҳона монад
یکی گل میان دو ریحانه ماند
Ду моҳи аўФтоднд бар рӯй хок
دو ماه اوفتادند بر روی خاک
з ҳар яке ахтари тобнок
ز هر یکی اختر تابناک
Фитоданд бо ханда бар рӯй ҳам
فتادند با خنده بر روی هم
Ба тоби андроФкндаҳи бозуии ҳам
به تاب اندرافکنده بازوی هم
Ки ногуҳи зи ваии худои ҷалил
که ناگه ز وی خدای جلیل
Хитоб инчунин рафт бар ҷбриил
خطاب اینچنین رفت بر جبرییل
Ки эй бози аршии бчм дар замин
که ای باز عرشی بچم در زمین
Бизан пар бидон дона дар смин
بزن پر بدان دانه در ثمین
Ду нимаш бикун то ки ҳаряки яке
دو نیمش بکن تا که هریک یکی
Рубойанд ва гирданд шоди андакӣ
ربایند و گردند شاد اندکی
Ки мо ҳеҷ як зини дуро эй амин
که ما هیچ یک زین دو را ای امین
Наёрем озурда дид ва ғамин
نیاریم آزرده دید و غمین
Зиҳами тоири сидраи пар боз кард
زهم طایر سدره پر باز کرد
Згрдўни сӯии хок парвоз кард
زگردون سوی خاک پرواز کرد
Бузад пар бидон гавҳари тобнок
بزد پر بدان گوهر تابناک
Ду нимаш биФкндаҳ бар рӯй хок
دو نیمش بیفکنده بر روی خاک
Якеро ҳасан ( ъ ) бар ду дигари ҳусайн ( ъ )
یکی را حسن (ع) بر دو دیگر حسین (ع)
Бишуд шодмони бонӯии оламин
بشد شادمان بانوی عالمین
Чу як чанд мондам бршоаҳи ман
چو یک چند ماندم برشاه من
Ба рӯмам бияфканад ҳуби алўтн
به رومم بیفکند حب الوطن
Ба пояи ҳамаи рӯз бартар шудам
به پایه همه روز برتر شدم
Ҳамин шуд ки дастур қайсар шудам
همین شد که دستور قیصر شدم
Зуӣ доштами кеши худро ниҳон
زوی داشتم کیش خود را نهان
Ҳаме то паямбар бирафт аз ҷаҳон
همی تا پیمبر برفت از جهان
Шунидам ба миҳроби пас Муртазо ( ъ )
شنیدم به محراب پس مرتضی (ع)
Бишуд кушта аз теғи як носазо
بشد کشته از تیغ یک ناسزا
Ғамии гаштам ва дам наёраст зад
غمی گشتم و دم نیارست زد
Шаб ва рӯз будам ба ғами номзад
شب و روز بودم به غم نامزد
Вазон пас шунидам ки бобат ба заҳр
وزان پس شنیدم که بابت به زهر
Бипардохт аз Муҷтабо ( ъ ) рӯй даҳр
بپرداخت از مجتبی (ع) روی دهر
БиФзўд аз он бар ғами ман ғамӣ
بیفزود از آن بر غم من غمی
Набудам ҷудоӣанда дамӣ
نبودم جدایی انده دمی
Кунун байнам эй мард бедайн ва дод
کنون بینم ای مرد بی دین و داد
Ки чун ту ситамгар ба гетӣ мабод
که چون تو ستمگر به گیتی مباد
Шаҳиро бикуштӣ ки ҷони офарин
شهی را بکشتی که جان آفرین
Наме хўоштши як дами андӯҳгин
نمی خواشتش یک دم اندوهگین
Ба по доштӣ назд номаҳрамон
به پا داشتی نزد نامحرمان
Аёли шаҳаншоҳи охири замон
عیال شهنشاه آخر زمان
Яқинам ки ҳастед беруни зи кеш
یقینم که هستید بیرون ز کیش
Ту ва ҳар ки хонд турои шоҳи хеш
تو و هر که خواند ترا شاه خویش
зи гуфтори он марди дониш пажӯҳ
ز گفتار آن مرد دانش پژوه
Баромади ҳаёҳӯе аз он гуруҳ
برآمد هیاهویی از آن گروه
з ғавғо битарсед брхўди язид
ز غوغا بترسید برخود یزید
Ки нафрин бар ӯ боди ҳрдми мазид
که نفرین بر او باد هردم مزید
Бигуфто ки эй мард тарсоӣ шавам
بگفتا که ای مرد ترسای شوم
Вазир ар набӯдӣ ба дорои рӯм
وزیر ار نبودی به دارای روم
Сари оўрдмӣ бар ту айдун замон
سر آوردمی بر تو ایدون زمان
Ки ғавғои нёнгизӣ аз мардумон
که غوغا نیانگیزی از مردمان
Бадв инчунин гуфт он марди род
بدو اینچنین گفت آن مرد راد
Ки озармии аишоаҳ бедайн ва дод
که آزرمی ایشاه بی دین و داد
Бидорӣ марои ин чунин муҳтарам
بداری مرا این چنین محترم
Ки як тани фиристода аз қайсарам
که یک تن فرستاده از قیصرم
Кашии ташнаи лаби пӯри он шоҳ ро
کشی تشنه لب پور آن شاه را
Казу дории ин рутбау ҷоҳ ро
کزو داری این رتبه و جاه را
Худои ҷаҳони бртў нафрин кунод
خدای جهان برتو نفرین کناد
Паямбар ба нафринаш омин кунод
پیمبر به نفرینش آمین کناد
зи гуфтор ӯ хашмгин шуд палид
ز گفتار او خشمگین شد پلید
Бигуфто каз ӣнҷоаш берун кашид
بگفتا کز اینجاش بیرون کشید
Ки тарсам чу гардид хашмами фузун
که ترسم چو گردید خشمم فزون
Бирезам аз ин ёваи гӯ низ хӯн
بریزم از این یاوه گو نیز خون
Ғуломон давиданд аз ҳар канор
غلامان دویدند از هر کنار
Кашиданд ӯро аз онҷои хор
کشیدند او را از آنجای خوار
Чу бтриқро аз брхўд баранд
چو بطریق را از برخود براند
Асирони ғамро ба наздик хонд
اسیران غم را به نزدیک خواند