Чу омад ба миҳроб андар нишаст
چو آمد به محراب اندر نشست
Хатибӣ ба фармони он худ параст
خطیبی به فرمان آن خود پرست
Баромад ба минбар чу Иблиси дун
برآمد به منبر چو ابلیس دون
Худоу набиро ситуд ӯ фузун
خدا و نبی را ستود او فزون
Ба яздон чу лухтӣ ниёйиш намӯд
به یزدان چو لختی نیایش نمود
Ба оли Умия ситоиш намӯд
به آل امیه ستایش نمود
Вазони пас басии зиштӣу носазо
وزان پس بسی زشتی و ناسزا
Бигуфто ба шери худои Муртазо ( ъ )
بگفتا به شیر خدا مرتضی (ع)
Ҳусайн ( ъ )ро ба зиштӣ сипас кард ёд
حسین (ع) را به زشتی سپس کرد یاد
Бигуфто ки бади куштан ӯ з дод
بگفتا که بد کشتن او ز داد
Чу бишунид ин гуфта ӣ нобакор
چو بشنید این گفته ی نابکار
Ба похости он ғайрати кирдигор
به پاخاست آن غیرت کردگار
Хурӯшед биравӣ ки хомӯш бош
خروشید بروی که خاموش باش
Макун куфри худро азин беш фош
مکن کفر خود را ازین بیش فاش
Ба хашмоварӣ офаринанда ро
به خشم آوری آفریننده را
Ки хўшнўдсозӣ зи худ банда ро
که خوشنود سازی ز خود بنده را
ТФўи бод бар чун ту дунёи параст
تفو باد بر چون تو دنیا پرست
Ки бар дӯзахати аҳриман раҳбар аст
که بر دوزخت اهرمن رهبر است
Бифармуд пас бо язиди ашкбор
بفرمود پس با یزید اشکبار
Ки ин тухми зишт аз ту омад бабор
که این تخم زشت از تو آمد ببار
Кунун бахш дастурӣам то ҳаме
کنون بخش دستوری ام تا همی
Броим бар ин чӯбҳо ман дамӣ
برآیم بر این چوب ها من دمی
Бигӯям сухани лухтӣ аз дайн ва дод
بگویم سخن لختی از دین و داد
Ки гардад худоу пайғамбараши шод
که گردد خدا و پیغمبرش شاد
Напазируфт бади гавҳари азуӣ , бигуфт
نپذیرفت بد گوهر ازوی، بگفت
Ҳамонҷо бигӯ ончӣ битавон шнФт
همانجا بگو آنچه بتوان شنفت
Бузургони шомӣ ба пои хостнд
بزرگان شامی به پا خاستند
Бар бади куниш пӯзиш оростанд
بر بد کنش پوزش آراستند
Ки морости ин хоҳиш аз дайри боз
که ماراست این خواهش از دیر باز
Ниўшими гуфтори нағзи ҳиҷоз
نیوشیم گفتار نغز حجاز
ЗгФтори некӯии ин хонадон
زگفتار نیکوی این خاندان
Сухан ҳо равонаст бар ҳар забон
سخن ها روانست بر هر زبان
Азин кор бар ту набошад ғамӣ
ازین کار بر تو نباشد غمی
Ки ин нотавон хутба хонд дамӣ
که این ناتوان خطبه خواند دمی
ЗгФтор эшон биҷунбанд сар
زگفتار ایشان بجنباند سر
Бигуфто хирадатон набошад магар
بگفتا خردتان نباشد مگر
Ҳамин кӯдаки нотавони коинчнин
همین کودک ناتوان کاینچنین
Ба чашм шумо ҳаст зору ҳазин
به چشم شما هست زار و حزین
Расадгар бар ин чӯбҳо пой ӯ
رسد گر بر این چوب ها پای او
Сухан гуяд онгуна кобоӣ ӯ
سخن گوید آنگونه کابای او
Кунад баҳри мо зишти номии падед
کند بهر ما زشت نامی پدید
Ки он рӯ сиёҳӣ нагардад сипед
که آن رو سیاهی نگردد سپید
Бигуфтанд кондишаҳ брхўд мабанд
بگفتند کاندیشه برخود مبند
Чаҳ ояд аз ин кӯдаки мустаманд
چه آید از این کودک مستمند
Бҳл то барояд ба минбар ки зуд
بهل تا برآید به منبر که زود
Бигирад забонаш худ ояд фурӯд
بگیرد زبانش خود آید فرود
Ситамгар чу ибром эшон бидид
ستمگر چو ابرام ایشان بدید
Бигуфт ончӣ хоҳед з инсон кунед
بگفت آنچه خواهید ز انسان کنید
Баромад ба минбари худованди дайн
برآمد به منبر خداوند دین
Чу брърши яздони ҷони офарин
چو برعرش یزدان جان آفرین
Хдоўнбӣ ( с )у алӣ ( ъ )ро ситуд
خداونبی (ص) و علی (ع) را ستود
Бдонсон каз он шоҳи шоиста буд
بدانسان کز آن شاه شایسته بود
Вазон пас бифармуд кӣ мардумон
وزان پس بفرمود کی مردمان
Сипоред лухтӣ ба гуфтам равон
سپارید لختی به گفتم روان
Аз он дӯдаам ман ки моро худо
از آن دوده ام من که ما را خدا
Ба шаш чиз кард аз хилоиқи ҷудо
به شش چیز کرد از خلایق جدا
Ба ҳафт офарин низ мони баргузед
به هفت آفرین نیز مان برگزید
Каз онҳо яке нест дркси падед
کز آنها یکی نیست درکس پدید
зи дониш ба мо дод рухшандагӣ
ز دانش به ما داد رخشندگی
Дигар бурдборӣ ва бахшанда ?гий
دگر بردباری و بخشنده گی
Забонии сухангӯи тании зӯрманд
زبانی سخنگو تنی زورمند
Ҳамон пойдорӣ ба пеши газанд
همان پایداری به پیش گزند
Дигар меҳри моро ба дилҳои пок
دگر مهر ما را به دل های پاک
Ниҳон карда чун гавҳари тобнок
نهان کرده چون گوهر تابناک
Мари он ҳафт каз он барорем ном
مر آن هفت کز آن برآریم نام
Яке онкӣ аз мости хиролоном
یکی آنکه از ماست خیرالانام
Дигар Фотима ( с ) духти он сарфароз
دگر فاطمه (س) دخت آن سرفراز
Дигар шери яздони шаҳи аҳли роз
دگر شیر یزدان شه اهل راز
Дигар Ҳамзаи он мейри аҳли қабул
دگر حمزه آن میر اهل قبول
Ки шамшери ҳақ буду шери расӯл
که شمشیر حق بود و شیر رسول
Дигар ҷаъфари он шоҳбози ҷалол
دگر جعفر آن شاهباز جلال
Ки додаш худо аз зумурради ду бол
که دادش خدا از زمرد دو بال
Дигар он дўшҳзодаҳ ӣ хуши сиришт
دگر آن دوشهزاده ی خوش سرشت
Ду шоҳи ҷавонони аҳли биҳишт
دو شاه جوانان اهل بهشت
Ҳасан ( ъ ) он сарвари дили Мустафо ( с )
حسن (ع) آن سرور دل مصطفی (ص)
Ва дигари ҳусайн ( ъ ) он шаҳиди ҷафо
و دیگر حسین (ع) آن شهید جفا
Надонад марои ҳаркии зини анҷуман
نداند مرا هرکه زین انجمن
Бигӯям ки бишносад ӯ асли ман
بگویم که بشناسد او اصل من
Манам пӯри он шаҳ ки аҳли сафо
منم پور آن شه که اهل صفا
Бихонанд гуҳи замзамаши гуҳи сафо
بخوانند گه زمزمش گه صفا
Манам зода ӣ онкии Маккау мно
منم زاده ی آنکه مکه و منا
Буд ном ӯ кӯи ниҳоди ин банно
بود نام او کو نهاد این بنا
Манам пӯри зода ӣ онкии икшби зФрш
منم پور زاده ی آنکه یکشب زفرش
Ба пушти барроқ андар омад ба арш
به پشت براق اندر آمد به عرش
Манам пӯри он каши худо тоҷ дод
منم پور آن کش خدا تاج داد
Ба меҳмонии хеш миъроҷ дод
به مهمانی خویش معراج داد
Манам зода ӣ онкии ҳангоми бор
منم زاده ی آنکه هنگام بار
Чунон гашти наздик бо кирдигор
چنان گشت نزدیک با کردگار
Ки як зиҳ бабанданд брдўи камон
که یک زه ببندند بردو کمان
Вазон низ наздиктар бе гумон
وزان نیز نزدیکتر بی گمان
Манам пӯри онкас ки андари фалак
منم پور آنکس که اندر فلک
Бишуд пешво дар намози малик
بشد پیشوا در نماز ملک
Манам зода ӣ онкии рӯҳи аломин
منم زاده ی آنکه روح الامین
Паёмовараш бади зи ҷони офарин
پیام آورش بد ز جان آفرین
Манам зода ӣ Аҳмад ( с ) поки ҷон
منم زاده ی احمد (ص) پاک جان
Манам пӯри ҳайдари шаҳи инсу ҷон
منم پور حیدر شه انس و جان
Манам пӯри онкас ки аз теғ ӯ
منم پور آنکس که از تیغ او
Ниҳоданд мардум ба тавҳиди рӯ
نهادند مردم به توحید رو
Бузад дар бар сидолмрслин
بزد در بر سیدالمرسلین
Ҳамеи теғ бар бинии мушрикин
همی تیغ بر بینی مشرکین
Гуҳӣ бо ду найзаи гуҳӣ бо ду теғ
گهی با دو نیزه گهی با دو تیغ
Фурӯи рехт хӯн бидон бидриғ
فرو ریخت خون بدان بیدریغ
Ба роҳ набӣ кард ҳиҷрати ду ёр
به راه نبی کرد هجرت دو یار
Ду раҳ кард паймони бадви устувор
دو ره کرد پیمان بدو استوار
Ба бадару ҳнини ончунон крдкор
به بدر و حنین آنچنان کردکار
Ки гӯйанд азу то буд рӯзгор
که گویند ازو تا بود روزگار
Аз Андам ки пайдо шуд аз моам хеш
از آندم که پیدا شد از مام خویش
Набӯдаш ба ҷузи кеши исломи кеш
نبودش به جز کیش اسلام کیش
Ман аз он накӯи кори шоҳами писар
من از آن نکو کار شاهم پسر
Ки бади вориси анбиёи сари басар
که بد وارث انبیا سر بسر
Бароранда ӣ бехи бади хоҳи дайн
برآرنده ی بیخ بد خواه دین
Фрозндаҳи байрақи мусалламин
فرازنده بیرق مسلمین
Чароғи раҳи мардуми роҳи ҷӯй
چراغ ره مردم راه جوی
Ба рӯй парастандаи гони обрӯӣ
به روی پرستنده گان آبروی
зи бими худои рӯзу шаби ашкбор
ز بیم خدا روز و شب اشکبار
Ба пеши балои кӯҳи сони брдёр
به پیش بلا کوه سان بردیار
Сари пешвоёни зи олу расӯл
سر پیشوایان ز آل و رسول
Ки бо меҳр ӯ ҳаст тоъати қабул
که با مهر او هست طاعت قبول
Ҳамон шаҳ ки ҷбрили бади ёвараш
همان شه که جبریل بد یاورش
Ба ҳар кор мекол фармони буриш
به هر کار میکال فرمان برش
Шаҳии марзи исломро поси дор
شهی مرز اسلام را پاس دار
Бароварда аз ҷони душмани дамор
برآورده از جان دشمن دمار
Қурайшии нажодӣ ки он дудмон
قریشی نژادی که آن دودمان
Биболанд азу то ки бошад замон
ببالند ازو تا که باشد زمان
Зкиши худои новакии ҷони гусал
زکیش خدا ناوکی جان گسل
Ҳалоки тани марди паймони гусал
هلاک تن مرد پیمان گسل
Пазирои ислом ӯ шуд нахуст
پذیرای اسلام او شد نخست
Зтиғи каҷаш ҳркжӣ шуд дуруст
زتیغ کجش هرکژی شد درست
Дилаш буд ганҷии зи рози ниҳон
دلش بود گنجی ز راز نهان
Забонаши зи сари хиради тарҷумон
زبانش ز سر خرد ترجمان
Яке боғи бад , дониш ӯро ниҳол
یکی باغ بد، دانش او را نهال
Ҳамаи бор ӯ бениши лоязол
همه بار او بینش لایزال
Ба малики худои шоҳу фармонраво
به ملک خدا شاه و فرمانروا
Шудаи кори ислом аз ӯ бонаво
شده کار اسلام از او بانوا
Дилу даст ӯ шарми дарёу кон
دل و دست او شرم دریا و کان
Хирадманду доноу равшани равон
خردمند و دانا و روشن روان
Рахш буд агар чанд аз рӯзаи зард
رخش بود اگر چند از روزه زرد
Вале шери кӯшндаи бад дар набард
ولی شیر کوشنده بد در نبرد
Бшдҳри куҷо аз ялони кори зор
بشدهر کجا از یلان کار زار
Азуи иктнаҳи гашташони кори зор
ازو یکتنه گشتشان کار زار
Замингар пар аз тиру шамшер буд
زمین گر پر از تیر و شمشیر بود
Дарони бешаи оншоаҳ чун шер буд
درآن بیشه آنشاه چون شیر بود
Саворони марди афкани теғи зан
سواران مرد افکن تیغ زن
Гурезон азу гашта монанди зан
گریزان ازو گشته مانند زن
Арабро шаҳаншоҳ бо дод ӯ
عرب را شهنشاه با داد او
Набиро писар ъаму домод ӯ
نبی را پسر عم و داماد او
Ду сибти набии аршро гӯшвор
دو سبط نبی عرش را گوشوار
Гуҳар будашон зин дар шоҳвор
گهر بودشان زین در شاهوار
Ҳамин шаҳ ки гуфтам ниёӣ ман аст
همین شه که گفتم نیای من است
Алии номаши аздоўри зў алмн аст
علی نامش ازداور ذو المن است
Ҳамон номи момм буд Фотима ( с )
همان نام مامم بود فاطمه (س)
Ки бад бе сухани шоҳи занҳо ҳама
که بد بی سخن شاه زن ها همه
Парастандае ҳамчу ӯ дараҷаон
پرستنده ای همچو او درجهان
Худоро набӯд ошкору ниҳон
خدا را نبود آشکار و نهان
Манам пӯри он бзъаҳ ӣ Аҳмадӣ ( с )
منم پور آن بضعه ی احمدی (ص)
Ки бади пок аз айбҳо сармадӣ
که بد پاک از عیب ها سرمدی
Манам пӯри он шаҳ ки дар нинаво
منم پور آن شه که در نینوا
Ба маргаши бмўинди мурғи ҳаво
به مرگش بمویند مرغ هوا
Ба ишқи худои сар ва тоҷ дод
به عشق خدایی سر و تاج داد
Саропарда ӣ худ ба тороҷ дод
سراپرده ی خود به تاراج داد
Буриданд лаби ташна аз тани сараш
بریدند لب تشنه از تن سرش
Рабуданд аз духтараши зевараш
ربودند از دخترش زیورش
Намуданд аҳли ҳаримаши асир
نمودند اهل حریمش اسیر
Ба банди ситами хоҳараши дастгир
به بند ستم خواهرش دستگیر
Манам пӯри он шоҳи аҳли ҷинон
منم پور آن شاه اهل جنان
Ки душмани сарашро бузад бар синон
که دشمن سرش را بزد بر سنان
Бигардонад дркўӣ ва бозорҳо
بگرداند درکوی و بازارها
Зкинаҳ басӣ дод озорҳо
زکینه بسی داد آزارها
Азин гуфтани подшоҳи зи ман
ازین گفتن پادشاه ز من
Грстнди марду зани анҷуман
گرستند مرد و زن انجمن
Чу он шоҳро нек бишнохтанд
چو آن شاه را نیک بشناختند
Ғўи зорӣ аз дил бар афрохтанд
غو زاری از دل بر افراختند
Чунон нола бархест аз мардумон
چنان ناله برخاست از مردمان
Ки брхўд билразед ҳафт осмон
که برخود بلرزید هفت آسمان
Чу бишунид ин бонгу ғавғои сахт
چو بشنید این بانگ و غوغای سخت
Битарсед бар хештани тираи бахт
بترسید بر خویشتن تیره بخت
Ба ткбиргў гуфт вақти намоз
به تکبیرگو گفت وقت نماز
Бишуд танг ва бархез ва қомат бисоз
بشد تنگ و برخیز و قامت بساز
Муаззин чу аллоҳ Акбар бигуфт
موذن چو الله اکبر بگفت
Дил шоҳ гардид бо дарди ҷуфт
دل شاه گردید با درد جفت
Бигуфто бузургаст парвардгор
بگفتا بزرگست پروردگار
Взў бигузарӣ ҷумла хираданду хор
وزو بگذری جمله خردند و خوار
Муаззин дигар бора бар зад Нидо
موذن دگر باره بر زد ندا
Ки набӯд худоӣ ба ғайр аз худо
که نبود خدایی به غیر از خدا
Бигуфто бад-ӣни рози фархундаи шоҳ
بگفتا بدین راز فرخنده شاه
Буд ҷону ҷисму забонами гувоҳ
بود جان و جسم و زبانم گواه
Муаззини пас онгоҳ овоз дод
موذن پس آنگاه آواز داد
Ба номи паямбар забон баргушод
به نام پیمبر زبان برگشاد
Бигуфто Муҳамад ( с ) расӯл худост
بگفتا محمد (ص) رسول خداست
Гузин банда ӣ довар кибриёст
گزین بنده ی داور کبریاست
Шаҳи дайн чу ном паямбар шунид
شه دین چو نام پیمبر شنید
Сӯии бади гуҳари наъра Эй баркашид
سوی بد گهر نعره ای برکشید
Ки ҳон эй язиди ин ниёӣ ман аст
که هان ای یزید این نیای من است
Ва ё худ ниёии ту аҳрӣман аст
و یا خود نیای تو اهریمن است
Ниёии худ ар хуонеаш аз дурӯғ
نیای خود ار خوانی اش از دروغ
Ба наздики мардуми ниёеи фурӯғ
به نزدیک مردم نیایی فروغ
Ниёии ман ар донеаш пас чаро
نیای من ار دانی اش پس چرا
Писандӣ ба авлодаши ин моҷаро
پسندی به اولادش این ماجرا
Касе каз паии номи яздони ҳӣ
کسی کز پی نام یزدان حی
Зарурат буд бурдани номи вай
ضرورت بود بردن نام وی
Чаро рехтии хӯни фарзанд ӯ
چرا ریختی خون فرزند او
Бар андохтии поки пайванд ӯ
بر انداختی پاک پیوند او
Бидодӣ ҳамаи хонадонаш ба бод
بدادی همه خاندانش به باد
Накардӣ зи андарз ӯ ҳеҷ ёд
نکردی ز اندرز او هیچ یاد
Бигуфт ину дастор аз срФкнд
بگفت این و دستار از سرفکند
Бгрииду гуфто ба бонги баланд
بگریید و گفتا به بانگ بلند
Ки эй мардуми имрӯз дар рӯзгор
که ای مردم امروز در روزگار
Ба ҷузи ман буд аз набии ёдгор
به جز من بود از نبی یادگار
Касе ҳаст ҷузи ман ки гуяд расӯл
کسی هست جز من که گوید رسول
Буд боби ман ваз вай ояд қабул
بود باب من وز وی آید قبول
Агар ин дурустаст пас аз чаҳ рӯй
اگر این درست است پس از چه روی
Бибояд зи ман рехтани обрӯӣ
بباید ز من ریختن آبروی
зи боБам ки бади сибти хиролбшр
ز بابم که بد سبط خیرالبشر
Чаро бояд азкинаҳ бибаред сар
چرا باید ازکینه ببرید سر
ЗгФтори он шоҳ аз мардумон
زگفتار آن شاه از مردمان
Баромади ғўи гиря то осмон
برآمد غو گریه تا آسمان
Чунон масҷид аз гиряи пурҷӯши гашт
چنان مسجد از گریه پرجوش گشت
Ки як нима зон халқ бе ҳуши гашт
که یک نیمه زان خلق بی هوش گشت
Бади ахтар чу ин дид бар пои ҷуст
بد اختر چو این دید بر پای جست
Бар афрошт аз баҳри такбири даст
بر افراشت از بهر تکبیر دست
Хасон низ яксар ба пои хостнд
خسان نیز یکسر به پا خاستند
Бадви иқтидоро биёростанд
بدو اقتدا را بیاراستند
Бибин кин парастиш чаҳ бахшад самар
ببین کاین پرستش چه بخشد ثمر
Ки хоҳанд азони хиҷлати додгар
که خواهند ازآن خجلت دادگر
Басӣ аз чунин бандагӣ ба гуноҳ
بسی از چنین بندگی به گناه
Ки созанд бар зиштии онро паноҳ
که سازند بر زشتی آن را پناه
Касе каши бад аз хӯни яздони вузӯ
کسی کش بد از خون یزدان وضو
Намозаш ба дӯзах дар орад ба рӯ
نمازش به دوزخ در آرد به رو
Ба айвони рўонгшти баъд аз намоз
به ایوان روانگشت بعد از نماز
Дар андеша аз кор худ монад боз
در اندیشه از کار خود ماند باز
Ба зоҳир пушаймон шуд аз корхўиш
به ظاهر پشیمان شد از کارخویش
Шаҳи нотавонро фаро хонд пеш
شه ناتوان را فرا خواند پیش
Дар меҳрбонӣ ба рӯйиши кушод
در مهربانی به رویش گشاد
Тасаллии зи марги падар боз дод
تسلی ز مرگ پدر باز داد
Ҳарамро зи вайронаи он тираи рой
حرم را ز ویرانه آن تیره رای
Биоварад дркох худ дод ҷой
بیاورد درکاخ خود داد جای