Чу осӯдаи гаштанди аҳли ҳарам

چو آسوده گشتند اهل حرم

Ба айвони аҳрӣмани пурситам

به ایوان اهریمن پرستم

Намуданд хоҳиш аз он зишти ном

نمودند خواهش از آن زشت نام

Ки бар пои намоянди сӯги эмом

که بر پا نمایند سوگ امام

Бад ахтар бидон кори гардани ниҳод

بد اختر بدان کار گردن نهاد

Ҳарамро ба ночор дастур дод

حرم را به ناچار دستور داد

Азоро яке анҷуман сохтанд

عزا را یکی انجمن ساختند

Ҷаҳонро з шодӣ бипардохтанд

جهان را ز شادی بپرداختند

Нишастанд хунини дилони гирди ҳам

نشستند خونین دلان گرد هم

Ниҳоданд сарҳо ба зонуии ғам

نهادند سرها به زانوی غم

Пришидаҳи мӯӣ ва харошида рӯй

پریشیده موی و خراشیده روی

Бибастанд аз дида бар рухи ду ҷӯй

ببستند از دیده بر رخ دو جوی

Ҳаме ёд карданд аз шоҳи хеш

همی یاد کردند از شاه خویش

Зғмҳо ки омад пас аз вай ба пеш

زغم ها که آمد پس از وی به پیش

Ба сар бар ҳамеи даст мотам заданд

به سر بر همی دست ماتم زدند

зи афғони ҳамаи шом барҳам заданд

ز افغان همه شام برهم زدند

Ба ногуҳи баромади зи даргаи хурӯш

به ناگه برآمد ز درگه خروش

Ки бадаред аз Зуҳра дар чархи гӯш

که بدرید از زهره در چرخ گوش

Бидон банку афғони занҳои шом

بدان بانک و افغان زن های شام

Ки буданд мӯён ба сўки эмом

که بودند مویان به سوک امام

Ҳамаи сари бараҳнаи ҳама мӯӣ кун

همه سر برهنه همه موی کن

Абои нохуни ғами ҳама рӯй кун

ابا ناخن غم همه روی کن

Бпўшидаҳ дар брглими сиёҳ

بپوشیده در برگلیم سیاه

Пароканда бар сари ҳамаи хоки роҳ

پراکنده بر سر همه خاک راه

Расиданд аз дар ҳамеи фавҷи фавҷ

رسیدند از در همی فوج فوج

ӣам мотами шаҳ дар омад ба мавҷ

یم ماتم شه در آمد به موج

зи ҷои бонувони ҳазини хостнд

ز جا بانوان حزین خاستند

Занон пазира биёростанд

زنان پذیره بیاراستند

зи шевани чунон шом пурҷӯш шуд

ز شیون چنان شام پرجوش شد

Ки шӯри қиёмат фаромӯш шуд

که شور قیامت فراموش شد

Сроҳнги он корвони азо

سرآهنگ آن کاروان عزا

Маин духти хотуни рӯзи ҷазо

مهین دخت خاتون روز جزا

Фиристод назд ситамгари паём

فرستاد نزد ستمگر پیام

Ки онгаҳ шавад кори мотами тамом

که آنگه شود کار ماتم تمام

Ки ояд сршоаҳу ёрони шоҳ

که آید سرشاه و یاران شاه

Ба назд занони андарин ҷойгоҳ

به نزد زنان اندرین جایگاه

зи баҳри дили духти хиролоном

ز بهر دل دخت خیرالانام

Фиристод сарҳо бидонҷо тамом

فرستاد سرها بدانجا تمام

Сршоаҳро чунки зайнаб ( с ) бидид

سرشاه را چونکه زینب (س) بدید

Бузади панҷау перҳани брдрид

بزد پنجه و پیرهن بردرید

БиФтоди брхок ва барканд мӯӣ

بیفتاد برخاک و برکند موی

ТўгФтӣ ки азтн бишуд ҷои ӯй

توگفتی که ازتن بشد جای اوی

Ба синаи ниҳоди он сари пок ро

به سینه نهاد آن سر پاک را

Бузади оташ аз оҳи афлок ро

بزد آتش از آه افلاک را

ҲмигФти шоҳо чаҳ шуд модарат

همیگفت شاها چه شد مادرت

Ки бинад чунин давр аз тани сарат

که بیند چنین دور از تن سرت

Паямбари шаҳи аҳл бениш куҷост

پیمبر شه اهل بینش کجاست

Алӣ ( ъ ) нозим офариниш куҷост

علی (ع) ناظم آفرینش کجاست

Ки бенанди шоҳӣ ки ҷбрили боз

که بینند شاهی که جبریل باز

Ба арши барин барадаш аз маҳди ноз

به عرش برین بردش از مهد ناز

Чунин хуфтаи брхоки гарми замин

چنین خفته برخاک گرم زمین

Таниши суда аз сами асбони кин

تنش سوده از سم اسبان کین

Бародари тан номдорат куҷост

برادر تن نامدارت کجاست

Ҷудо аз сар тоҷдорат чарост

جدا از سر تاجدارت چراست

Сарати брснони синон буд ва дид

سرت برسنان سنان بود و دید

Ки брхўоҳронт чаҳ аз ғами Сайид

که برخواهرانت چه از غم سید

Паноҳами ту будӣ чу рафтӣ зи даст

پناهم تو بودی چو رفتی ز دست

Ғам бе касе пушти ман бршкст

غم بی کسی پشت من برشکست

Дареғ эй шаҳаншоҳи имони дареғ

دریغ ای شهنشاه ایمان دریغ

Ки додӣ лаби ташнаи ҷони зиртиғ

که دادی لب تشنه جان زیرتیغ

Басӣ гуфт азин сону барзади хурӯш

بسی گفت ازین سان و برزد خروش

Ҳаме то ки бегона омад зи ҳуш

همی تا که بیگانه آمد ز هوش

Пас онгаҳ гирифтам кулсуми зор

پس آنگه گرفت ام کلثوم زار

Ба синаи сари соқии номдор

به سینه سر ساقی نامدار

ҲмигФти зор эй сари анҷуман

همیگفت زار ای سر انجمن

АбўлФзли аббос ( ъ ) шамшери зан

ابولفضل عباس (ع) شمشیر زن

Чаҳ омад бидон дастҳои баланд

چه آمد بدان دست های بلند

Ки бо теғи кинаши з пайкар фиканд

که با تیغ کینش ز پیکر فکند

Ту то будӣ эй номи бародари шоҳ

تو تا بودی ای نام برادر شاه

Бад аз осмони бартарами пойгоҳ

بد از آسمان برترم پایگاه

Ту то зинда будӣ ба ман осмон

تو تا زنده بودی به من آسمان

Ба хира наёраст дид эй ҷавон

به خیره نیارست دید ای جوان

Набад Зуҳрау моҳ ҳамсоя ем

نبد زهره و ماه همسایه ایم

Надид офтоби фалак соя ам

ندید آفتاب فلک سایه ام

Пас аз ту ғамам брсрғм нишаст

پس از تو غمم برسرغم نشست

Ҳамаи номи ман гашт бо хоки паст

همه نام من گشت با خاک پست

Ситами пешаи душман асирам намӯд

ستم پیشه دشمن اسیرم نمود

Ба банди бало дастгирам намӯд

به بند بلا دستگیرم نمود

Чаҳ гӯям ту дидӣ ба бозорҳо

چه گویم تو دیدی به بازارها

Чаҳ карданд бо ман зи озорҳо

چه کردند با من ز آزارها

ҲмигФти азингўнаҳ то рафт ҳуш

همیگفت ازینگونه تا رفت هوش

Аз он бонӯ ва боз монад аз хурӯш

از آن بانو و باز ماند از خروش

Сипасам Лайлои хунини ҷигар

سپس ام لیلای خونین جگر

Рабӯди он сари пари зи хӯни писар

ربود آن سر پر ز خون پسر

Бабўсед азу лаъл беоб ро

ببوسید از و لعل بی آب را

Ҳамон наргиси масти пурхоб ро

همان نرگس مست پرخواب را

Бигуфто ки эй нўхти мшгмўӣ

بگفتا که ای نوخط مشگموی

Ҳам?или паямбар ба дидору хуй

همال پیمبر به دیدار و خوی

зи ман меҳри дил аз чаҳ бибрида Эй

ز من مهر دل از چه ببریده ای

Бигӯ то чаҳ зини нотавони дида Эй

بگو تا چه زین ناتوان دیده ای

Давидам ба дунболи ту рӯзи бист

دویدم به دنبال تو روز بیست

Нпрсидӣ аз ман ки ҳол ту чист

نپرسیدی از من که حال تو چیست

Туро прўридм аз он даркинори

تو را پروریدم از آن درکنار

Чу ҷони худ эй зода ӣ номдор

چو جان خود ای زاده ی نامدار

Каз ойӣна ӣ дили зудои ғамам

کز آیینه ی دل زدایی غمم

Бгриии пас аз марг дар мотамам

بگریی پس از مرگ در ماتمم

Надонистам инро ки перонаи сар

ندانستم این را که پیرانه سر

Ба маргат шавам эй ҷавони мӯя гар

به مرگت شوم ای جوان مویه گر

Касе кин ситам дошт бар ман раво

کسی کاین ستم داشت بر من روا

Чу ман бод дар банди ғами мубтало

چو من باد در بند غم مبتلا

Басӣ гуфт азинсону барзад ба сар

بسی گفت ازینسان و برزد به سر

Ҳаме то ки ҳушаш бурун шуд зср

همی تا که هوشش برون شد زسر

Чу шудам Лайлии з шеван хамӯш

چو شد ام لیلی ز شیون خموش

Дили модар қосим омад ба ҷӯш

دل مادر قاسم آمد به جوش

Ба синаи сари пӯри фаррухи ниҳод

به سینه سر پور فرخ نهاد

Ҳаме гуфт к-эии зода ӣ покзод

همی گفت کای زاده ی پاکزاد

Ятеми ҳасан ( ъ ) ҷонишини падар

یتیم حسن (ع) جانشین پدر

Аё моҳ рӯй дили орои писар

ایا ماه روی دل آرا پسر

Таниро ки оғӯши ман буд ҷой

تنی را که آغوش من بود جای

Нигаҳ кун бад-ӣни модари нотавон

نگه کن بدین مادر ناتوان

Ки бнҳФтаҳи тан дар паранд сиёҳ

که بنهفته تن در پرند سیاه

Ба марги ту чун рӯз дар шомгоҳ

به مرگ تو چون روز در شامگاه

Чу мирФтӣ эй пӯри фархундаи ном

چو میرفتی ای پور فرخنده نام

Супурдӣ ба ман духти поки эмом

سپردی به من دخت پاک امام

Надонистӣ инро ки ҳурмати нигоҳ

ندانستی این را که حرمت نگاه

Надорад зи ман душмани кӣнаи хоҳ

ندارد ز من دشمن کینه خواه

Кашад гӯшвораи зи гӯши арӯс

کشد گوشواره ز گوش عروس

Чаҳ узр оварам назд ту эй фусӯс

چه عذر آورم نزد تو ای فسوس

Чаро зинда мондам ман нотавон

چرا زنده ماندم من ناتوان

Чу ноком рафтӣ ту эй навҷавон

چو ناکام رفتی تو ای نوجوان

Басӣ гуфт ва ногоҳ хомӯши гашт

بسی گفت و ناگاه خاموش گشت

БиФтоди брхоку биҳуши гашт

بیفتاد برخاک و بیهوش گشت

Вазони пас сакинаи абои дарду доғ

وزان پس سکینه ابا درد و داغ

Кашид аз дили ово чу мурғони боғ

کشید از دل آوا چو مرغان باغ

Пураз хӯни сари кӯдаки ширхор

پراز خون سر کودک شیرخوار

Ба синаи ниҳод ва бинолед зор

به سینه نهاد و بنالید زار

Ҳаме гуфт к-эии зайнаби маҳди ишқ

همی گفت کای زینب مهد عشق

Чашида зи тири ҷафои шаҳди ишқ

چشیده ز تیر جفا شهد عشق

Аё мурғи боғи шаҳи нинаво

ایا مرغ باغ شه نینوا

Чаро дами фурӯи бастае аз наво

چرا دم فرو بسته ای از نوا

Аё оҳӯии боғи хиролоном

ایا آهوی باغ خیرالانام

Кадомин бдохтр фикандат ба дом

کدامین بداختر فکندت به دام

Ки зад брглўии ту тири ҷафо ?

که زد برگلوی تو تیر جفا؟

Ки озурд аз қатли ту Мустафо ( с )

که آزرد از قتل تو مصطفی (ص)

Чу лухтӣ чунин гуфт аз по фитод

چو لختی چنین گفت از پا فتاد

Забонаш аз он шӯр ва ғавғо фитод

زبانش از آن شور و غوغا فتاد

Збси мӯяи оли расӯли аном

زبس مویه آل رسول انام

Фитоданд брхоки бихўди тамом

فتادند برخاک بیخود تمام

Чу бигузашт лухтӣ ба ҳуш омаданд

چو بگذشت لختی به هوش آمدند

Дигар раҳи зғм дрхрўш омаданд

دگر ره زغم درخروش آمدند

Ба оли набӣ бо ғаму дарду сӯз

به آل نبی با غم و درد و سوز

Саромад ба мотамгарии ҳафт рӯз

سرآمد به ماتمگری هفت روز

Шабии ҳинди бонӯии кохи язид

شبی هند بانوی کاخ یزید

Ки бршўӣ ӯ боди нафрини мазид

که برشوی او باد نفرین مزید

Чунин дид равшани рӯонаш ба хоб

چنین دید روشن روانش به خواب

Ки дарҳои ин хайма ӣ бе таноб

که درهای این خیمه ی بی طناب